Het uur dat we erbij kregen was om kwart over zes alweer op

Om kwart over zes vanochtend stond Loes in de deuropening van onze slaapkamer met haar gele laars aan.

Alleen die. Verder pyjama.

Ik lag daar en dacht: het is vijf over vijf. Dat klopte niet meer, maar het lichaam rekent voor.

Waarom we hier zijn

We zijn zaterdagmiddag vertrokken naar een huisje op de Veluwe, tussen Nunspeet en het niets, drie nachten. Het is geen verre reis en het is geen bijzonder huisje. Er zijn twee slaapkamers, waarvan er één een stapelbed heeft waar sinds zaterdag om acht uur een verdrag over bestaat. Er is een kachel die je zelf moet aanmaken. De keuken heeft vier pannen, waarvan Thijs er drie tegelijk gebruikt, en dat is thuis ook zo.

We gingen weg met een kast in de gang. Die staat er nu al twee weken, sinds we hem uit de bijkeuken hebben gehaald om bij de hoofdkraan te komen. Er ligt gereedschap naast. Thijs zei donderdag dat hij hem meeneemt in de vakantie, in de zin van: in zijn hoofd. Dat vond ik een eerlijk antwoord.

Toen we zaterdag om vijf uur aankwamen was het al bijna donker. Dat vond ik zwaarder dan ik had verwacht. Je stapt uit met drie kinderen en een tas met eten en het is dan al zo laat dat de dag over is voor je hem gebruikt hebt.

Het uur

Ik had er iets bij bedacht. Dat geef ik meteen toe, want dat is de kern van dit stuk.

Ik had vrijdag aan tafel gezegd dat de klok in de nacht van zaterdag op zondag een uur terug zou gaan, en Fenna vroeg wat dat betekende, en ik zei dat we een uur cadeau kregen. Zo heb ik dat gezegd. Cadeau.

En in mijn hoofd was dat uur zondagochtend. Ik lig in een bed dat niet van mij is, het is stil, ik hoor niets behalve de bomen, en ik lig daar met de wetenschap dat ik nog een heel uur heb.

Wat er gebeurde is dit. Loes werd wakker om half zes oude tijd, want haar lichaam wist niet dat er iets veranderd was. Dat betekent half zes op de klok van gisteren en half vijf op de klok van vandaag. Ze heeft daar drie kwartier over gedaan om ons te bereiken, want de gordijnen van een vakantiehuisje zijn dun en het is een vreemde kamer en ze heeft eerst een tijd naar het plafond liggen praten.

Om kwart over zes stond ze in de deuropening.

Het uur bestond dus wel. Het viel alleen aan de verkeerde kant.

Wat een dag is die om halfzeven begint

Het is een dag die om vier uur ‘s middags al af is.

Ik heb rond half acht met Loes op schoot bij het raam gezeten terwijl het buiten grijs werd. Niet licht. Grijs. Er hing mist tussen de stammen en ik dacht een tijdje aan niets, wat me thuis nooit lukt en hier blijkbaar wel, en toen viel ze op mijn arm in slaap. Ze sliep drie kwartier. Die had ik dus toch nog.

Bram ging om acht uur naar buiten met de zaklamp die hij voor zijn verjaardag heeft gekregen, en het was al licht, dus die zaklamp had geen enkele functie. Dat vond hij geen argument.

Fenna sliep tot half tien, wat nieuw is. Ik heb daar een gevoel bij dat ik nog niet goed kan benoemen.

En we hebben gewandeld. Vier kilometer, wat met Loes acht voelt. Bram heeft onderweg vier stenen gevonden waarvan hij er drie heeft laten liggen na een selectieprocedure die ik niet meer volg. Fenna liep de hele wandeling naast mij en praatte over haar werkstuk, en één keer over iets in haar klas dat ze thuis niet verteld had.

Het is niet de markt van vorige week. Maar het lijkt erop, en ik begin te vermoeden dat het niet gaat om waar je bent maar om of je naast elkaar loopt of tegenover elkaar zit.

Wat een huisje wel en niet oplost

Ik wil hier eerlijk over zijn, want ik lees zelf ook stukken over gezinnen in een huisje in het bos en die kloppen zelden helemaal.

Wat een huisje oplost: er staat geen wasmand, er ligt geen post in de gang, er is geen kast die eruit moet. Geen lijst die ik in mijn hoofd bijhoud terwijl ik iets anders doe. Ik merk het aan hoe vaak ik ga zitten. Thuis is dat op een dag ongeveer drie keer. Hier ben ik de telling kwijt.

Wat een huisje niet oplost: alles wat we zelf zijn. Bram vraagt hier net zo vaak of het al eten is. Fenna doet hier ook de deur dicht als ze even niet wil. Thijs gebruikt hier vier pannen voor iets wat in twee kan, en er zijn er maar vier.

En het lost al helemaal niet op dat het om vijf uur donker is. Je kunt van plek veranderen, maar niet van licht.

Wat wel anders is: als het hier om vijf uur donker wordt, is er niets wat er nog moet.

Wat er om vijf uur gebeurde

Om vijf uur was het weer donker. Zo werkt oktober, en met een uur eraf is het nog erger, en ik dacht dat we een lange avond tegemoet gingen met drie kinderen in een huisje met vier pannen.

Thijs maakte het vuur aan. Dat kostte hem twintig minuten, want er lag alleen nat hout en er is een reden waarom het bij het huisje ligt en niet ergens anders. Hij heeft die twintig minuten in stilte gewerkt en niemand heeft hem geholpen.

Toen het brandde gingen ze er alle drie voor zitten. Loes op de grond, te dichtbij, met de laars nog steeds aan. Bram op zijn buik met het boek over stenen. Fenna op de bank met haar knieën opgetrokken.

En Thijs ging zitten in de stoel ernaast en zei niets, wat bij hem betekent dat het goed is.

Ik stond in de keuken met een pan water en heb daar een tijdje niets mee gedaan.

Fenna keek op en zag me kijken. Ze zei niet: waarom kijk je zo. Ze zei niets. Ze keek terug naar het vuur en schoof een klein stukje op, zodat er ruimte was.

Dat is een gebaar van iemand van tien die het door heeft. En het gekke is dat ik daar op dat moment niet ontroerd van werd maar gewoon blij, op een simpele manier, alsof iemand je een stoel aanschuift.

Morgen is het maandag en dan is het nog steeds vakantie en dan is het om vijf uur nog steeds donker.

Loes staat morgen om half zes weer in de deuropening. Ik weet het nu al. Ik ga vanavond de gordijnen dubbelslaan met een handdoek erover, wat niet gaat werken, en dan ga ik morgen om kwart over zes naar het raam lopen met haar op mijn arm en kijken hoe het grijs wordt.

Dat is het uur. Ik had het me anders voorgesteld.

Het is niet minder.