De zondag waarop we niets deden en iedereen ontevreden was

Om kwart over tien zat Bram op de trap te huilen omdat een stift het niet deed.

Niet een stift. Die stift. De blauwe met de dunne punt, waarvan hij zeker wist dat hij hem donderdag nog had gebruikt en die volgens hem nu kapot was gemaakt door iemand in dit huis.

Ik had me verheugd op deze zondag. Dat is achteraf het domme geweest.

Wat het plan was

Er was geen plan. Dat was het plan.

Geen voetbal, want de competitie ligt stil. Geen streetdance, want dat is woensdag. Geen verjaardag, geen boodschappen die echt moesten, geen klus die af moest. De boom stond er al. De cadeaus voor kerst liggen er nog niet maar dat is voor volgende week.

Ik had donderdagavond tegen Thijs gezegd dat we zondag helemaal niets hoefden en ik zei dat op een manier alsof ik hem iets cadeau deed.

Wat ik me erbij had voorgesteld: koffie, iedereen een beetje in zijn eigen hoek, misschien een wandeling naar de uiterwaarden als het droog blijft, soep. Een van die dagen waar je in januari aan terugdenkt.

Wat het werd: vijf mensen in een huis van honderd vierkante meter die om beurten iets wilden wat niet kon.

De tijdlijn

• 09.10 — Mijn moeder belt. Zoals elke zondagochtend. Ze vraagt of we al weten hoe laat we op eerste kerstdag komen. Ik zeg dat we dat nog niet weten. Zij zegt dat het niet uitmaakt, op een toon waaruit blijkt dat het uitmaakt.
• 10.15 — De stift.
• 10.40 — Loes wil naar buiten. Het regent horizontaal.
• 11.05 — Loes wil nog steeds naar buiten. Ik trek haar jas aan. We staan zeven minuten in de achtertuin en gaan dan weer naar binnen omdat zij het koud heeft, wat ik netjes niet hardop benoem.
• 12.30 — Boterhammen. Bram wil geen boterham maar iets warms. Er is niets warms.
• 13.15 — Fenna vraagt of ze naar Wieke mag. Wieke is niet thuis. Fenna gaat naar boven en doet de deur dicht op een manier die je niet dichtslaan kunt noemen maar die ook geen gewoon dichtdoen is.
• 14.00 — Thijs gaat naar de schuur. Even kijken.
• 15.20 — Thijs is er nog.
• 16.00 — Donker.

Waar het echt om ging

Om vier uur zat ik op de bank met Loes tegen me aan die eindelijk sliep en toen dacht ik pas na.

Wij hadden allemaal iets anders bedacht bij die lege dag. Ik had rust bedacht. Bram had gedacht dat er iets bijzonders zou gebeuren, want de vorige twee zondagen gebeurde er wel iets. Fenna had gedacht dat ze weg zou zijn. Loes denkt nooit iets, Loes wil alleen maar naar buiten, altijd, ook als er hagel ligt. En Thijs had gedacht dat hij aan die kraan zou kunnen.

Vijf verwachtingen, één dag, geen enkele afstemming vooraf. En dan doen we alsof het raar is dat het niet werkt.

Om half zes

Ik ben uiteindelijk soep gaan maken van wat er was, wat betekent dat er wortel, prei en een halve knolselderij in ging en dat het iets werd waar niemand enthousiast over was maar wat wel op ging.

Fenna kwam beneden met haar fototoestel en maakte een foto van de pan. Daarna van de bovenkant van Brams hoofd. Daarna van mijn handen.

Bram vertelde tijdens het eten een verhaal over een steen die hij vrijdag in de berm had gevonden en dat verhaal duurde van het opscheppen tot aan het toetje en had geen einde, alleen een moment waarop hij ophield met praten.

Thijs kwam om tien voor zes binnen met koude handen en zei dat hij morgen wel verder ging.

De stift is trouwens teruggevonden. Achter het bankkussen. Hij deed het gewoon.