De kerstboom stond scheef en dat was mijn schuld

De doos met kerstspullen stond sinds vorige week in de gang, want die moest van zolder en zolang je toch bezig bent. Hij heeft daar acht dagen gestaan. Iedereen is er acht dagen omheen gelopen.

Zaterdag was het dan zover.

Waarom wij altijd te vroeg gaan

Wij halen de boom op de tweede zaterdag van december en dat is geen bewuste keuze geweest maar iets wat is ontstaan doordat we het één keer deden en het toen bleef doen. Het is altijd druk. Het regent altijd. En elk jaar zeggen Thijs en ik tegen elkaar dat we volgend jaar op een doordeweekse ochtend gaan, alleen, zonder kinderen, en dan doen we dat niet.

Want de kinderen willen mee. Dat is het hele punt en het is ook het hele probleem.

Bram loopt vooruit en wijst binnen dertig seconden de grootste boom van het terrein aan, elk jaar, met dezelfde overtuiging. Fenna loopt langzaam langs alles heen en beoordeelt de bomen op iets wat ze niet kan uitleggen maar wat volgens haar wel bestaat. Loes wilde deze keer alleen maar in de kruiwagen die er stond en heeft daar veertig minuten in gezeten met haar gele laars aan, en heeft de hele boomkwestie verder aan zich voorbij laten gaan.

Uiteindelijk was het een boom die niemand had aangewezen. Zo gaat dat.

Het moment

Thuis ging het in eerste instantie goed. Thijs zaagde de onderkant recht af in de schuur. De standaard was er nog en er zaten geen schroeven af, wat op zich al bijzonder is. De boom ging door de voordeur zonder dat de spiegel in de gang eraf viel.

Hij zette hem neer, hield hem vast, en vroeg mij hoe hij stond.

Ik stond op twee meter afstand met Loes op mijn arm en ik zei dat hij prima stond.

Dat is wat ik zei. Prima.

Ik keek er niet echt naar. Ik keek ernaar zoals je naar iets kijkt terwijl je aan iets anders denkt, in dit geval aan het feit dat er nog een was in de machine zat sinds donderdag. Thijs draaide de schroeven aan, liet los, stapte achteruit en zei niks.

Hij helde ongeveer zeven graden naar rechts.

De discussie die daarna kwam

Ik heb eerst gezegd dat het aan de vloer lag. Ons huis is uit 1974 en niets in dit huis is helemaal waterpas, dus dat was geen slechte poging.

Thijs zei dat de vloer prima is.

Ik heb toen gezegd dat het misschien aan de boom lag, want die was aan één kant voller, en dat het gewicht dan naar één kant trekt. Ook geen slechte poging. Ook niet waar.

Fenna kwam de kamer in, keek er drie seconden naar, en zei:

“Hij staat scheef omdat jij niet keek.”

Ze is tien. Ze zit in groep 7. Ze zegt dat soort dingen zonder erbij na te denken en loopt dan gewoon door naar de keuken.

Wat er zondagochtend gebeurde

We hebben hem zaterdag laten staan. Versierd en al. Ik vond het namelijk best meevallen zodra de lampjes erin zaten, en de lampjes zaten er om half vijf in, waarvan één streng het deed en één streng niet, terwijl ze allebei twintig minuten daarvoor op de gangvloer hadden gebrand.

Zondagochtend om tien over acht hoorde ik beneden iets vallen.

Niet iets kleins. Iets met glas erin.

Toen ik beneden kwam lag de boom half over de bank, lag de piek onder de tafel, en stond Loes ernaast met een kerstbal in haar hand die het wonderbaarlijk genoeg had overleefd. Ze hield hem omhoog naar mij en zei, heel duidelijk, in een hele zin, wat ze nog niet zo vaak doet:

“Boom doet slapen.”

Thijs heeft het gefilmd voordat hij hem overeind zette. Dat filmpje is inmiddels bij mijn zus, bij Karin, en bij mijn moeder, die er zondagavond over belde alsof ze het nog niet wist.

Nu

De boom staat er weer. Er zit sinds gisteren een stuk vislijn van de bovenkant naar de haak waar vroeger een plant hing. Dat zie je niet als je zit. Als je staat zie je het meteen.

Hij staat nu recht. Objectief recht, Thijs heeft het nagemeten met het ding uit de schuur.

En hij is minder mooi dan zaterdag. Dat durf ik hier wel op te schrijven omdat Thijs dit toch niet leest.