De kerstboom eruit op de dag dat school weer begon

Ik heb de piek er vanochtend afgehaald terwijl het buiten nog donker was en de kinderen boven nog niet doorhadden dat de vakantie voorbij was. Dat leek me handig. Beetje weg voordat er iets van gezegd kan worden.

Dat is niet gelukt.

Waarom hij tot vandaag bleef staan

Andere jaren gaat de boom er tussen kerst en oud en nieuw uit, meestal op een middag waarop iemand geïrriteerd is en er ineens beweging in komt. Dit jaar heb ik bewust gezegd: hij blijft tot de vakantie voorbij is.

Ik had daar een reden voor. December was donker en druk en het was allemaal een beetje langs me heen gegaan — de pakjesavond, de kerst bij mijn moeder in Kampen, de dagen ertussen waarin ik vooral heb opgeruimd. Ik wilde één keer een boom hebben die er stond zonder dat er iets moest.

En dat is ook gebeurd, twee weken lang. ’s Ochtends de lampjes aan voordat het licht werd. ’s Avonds alleen die lampjes en verder niks. Loes die er elke keer weer op wijst alsof het nieuw is.

Maar vandaag begon school. En een kerstboom in een huis waar iedereen om kwart over acht met een gymtas de deur uit moet, is geen sfeer meer. Dat is een obstakel met naalden.

Het opruimen zelf, in de verkeerde volgorde

Ik doe dit elk jaar in de verkeerde volgorde en ik weet het elk jaar pas als ik halverwege ben.

De goede volgorde is: dozen van zolder halen, kleed onder de boom, ballen eraf per kleur, lampjes voorzichtig oprollen, boom naar buiten. De volgorde die ik aanhoud is: ballen eraf in een willekeurige schaal, ontdekken dat er geen dozen zijn, naar zolder, daar drie kwartier blijven omdat ik een tas met tekeningen van Fenna uit groep 3 tegenkom, terug naar beneden, en dan pas beseffen dat de lampjes er nog in zitten.

De lampjes zaten er nog in. Ze zitten er altijd nog in. Ik heb de boom een halve meter opgetild met de stekker er nog aan de andere kant van de kamer en toen was er weer dat geluid dat ik één keer per jaar hoor.

Onder de boom lag een laag naalden waar je van kon schrikken. Ik heb er twee keer overheen gezogen en er zitten er nu nog steeds naalden in de plint bij het raam. Die zitten daar in april ook nog. Peter heeft gelijk voordat hij het gezegd heeft.

Bram vond het niet oké

Hij kwam beneden toen ik al bij de deur stond met de boom half in een oud laken. Zeven jaar, in zijn schoolshirt, met zijn haar zoals dat er ‘s ochtends uitziet.

Hij bleef staan in de deuropening en zei niks.

“Gaat hij nu al weg?”

En ik zei dat het moest, dat school weer begon, dat het anders zo’n rommel wordt. Allemaal waar en allemaal niet het antwoord op wat hij vroeg.

Hij vroeg toen of de piek mocht blijven. Niet de boom — de piek. Ik heb gezegd dat dat niet kan, en toen hebben we een compromis gesloten dat nergens op sloeg maar dat we allebei accepteerden: de piek ligt nu op de vensterbank in zijn kamer, naast de stenen. Ik weet niet hoe lang dat gaat duren. Ik ga er niks van zeggen.

Fenna liep er langs met een boterham en zei dat de kamer groter leek. Dat is waar. Dat is elk jaar waar en het is elk jaar het enige echte voordeel.

En toen was het gewoon maandag

Om kwart over acht stonden ze buiten. Het was mistig boven de uiterwaarden en de fietsen waren nat van de nacht. Fenna fietste voor, Bram achter, en ik liep met Loes naar de peuterspeelzaal met haar hand in de mijne en die ene gele laars die ze nog steeds elke dag aan wil.

Toen ik terugkwam was het huis leeg en licht en er stond een emmer met water waar geen boom meer in staat.

De dozen staan nog in de gang. Ik ga ze vanavond naar zolder brengen, of morgen. Er zit een bal in die kapot is en die ik toch weer heb ingepakt, en ik weet dat ik hem volgend jaar weer tegenkom en dan weer denk: die moet weg.

Buiten gaat om vier uur het licht al uit. Het is januari. Er is niks meer, en dat is precies de bedoeling.