Voor de vierde keer begin ik met hardlopen

Vanochtend om tien over zeven stond ik in het donker bij de voordeur mijn veters te strikken met het gevoel dat ik iets deed wat ik al drie keer eerder had gedaan. Wat ook zo was.

Drieënhalve graad. Mist boven de uiterwaarden, zo dik dat je de dijk pas ziet als je erop staat. Ik heb 2,8 kilometer gelopen, waarvan ik er zeker vierhonderd meter heb gewandeld, en ik ben thuisgekomen met een hoofd dat aanvoelde als een gewassen raam.

De vorige drie keren

De eerste keer was in 2017, toen ik zwanger was van Bram en er vlak daarvoor mee gestopt ben, met een uitstekende reden. Dat telt eigenlijk half.

De tweede keer was in het voorjaar van 2021. Karin heeft daar een foto van, waar ik naar eigen zeggen uitzie als iemand die iets kwijt is. Ik heb het toen zeven weken volgehouden en ben gestopt omdat er een vakantie tussen kwam. Dat is de hele reden. Niet een blessure, niet drukte. Een vakantie.

De derde keer was vorig jaar februari, na mijn verjaardag, en die heeft vier keer geduurd. Vier keer. Ik weet nog dat ik na de vierde keer dacht: dit is nu de gewoonte. En toen ging het regenen, twee weken achter elkaar, en dat was dat.

En nu, januari 2025, sta ik weer in de gang met dezelfde jas, want dat had Karin goed gezien.

Wat er dit keer anders is, denk ik

Ik heb geen schema. Dat is het verschil. De vorige keren had ik een app met weken erin en dagen die groen werden, en zodra ik één dag miste klopte het schema niet meer en klopte er dus niks meer.

Dit keer heb ik één afspraak met mezelf gemaakt en die gaat niet over lopen. Hij gaat over opstaan. Op donderdag en op zondag sta ik om zes uur op. Wat ik daarna doe mag ik zelf weten. Als ik beneden op de bank ga zitten met koffie is dat ook goed.

Vanochtend zat ik dus met koffie op de bank en om vijf voor zeven dacht ik: nou ja. En toen ging ik.

Dat is een truc en ik weet dat het een truc is. Maar ik ben achtendertig en ik ben er inmiddels achter dat ik met mezelf moet onderhandelen als met een kind van vier. Niet: ga hardlopen. Wel: doe je schoenen aan en dan kijken we verder.

Het is stil op de dijk in januari

Er was niemand. Er is bijna nooit iemand om die tijd, en al helemaal niet in de mist. Ik hoorde alleen mijn eigen ademhaling, die de eerste kilometer klinkt als iemand die iets ergs meemaakt, en de ganzen ergens rechts in de uiterwaarden die je niet kunt zien.

Het water staat hoog. Dat staat het altijd in januari, maar dit jaar meer dan anders — de kribben zijn weg, het gras aan de rand staat onder, en er drijft van alles langs waar je liever niet over nadenkt.

Ik heb er tien minuten gelopen zonder één keer aan iets te denken wat af moest. Dat is voor mij zeldzamer dan het klinkt. Ik ben iemand die om half zeven ‘s ochtends al weet welke drie dingen er vandaag misgaan, en op die dijk was er niks. Alleen grijs, en koud, en mijn eigen voetstappen.

Bij de bocht bij het pontje ben ik gaan wandelen. Niet omdat het moest, maar omdat ik het mooi vond en niet buiten adem wilde zijn terwijl ik ernaar keek.

Thuis stond er iemand bij het raam

Toen ik terugkwam brandde er licht in de keuken en stond Loes op een stoel bij het raam. Twee jaar, in haar pyjama, gele laars al aan, want die gaat sinds juni overal mee naartoe. Ze zwaaide met twee handen tegelijk, wat ze doet als ze denkt dat één hand niet genoeg is.

Thijs schonk koffie in en zei niks over het hardlopen, wat precies goed was. Hij vroeg hoe koud het was. Ik zei drieënhalf. Hij zei “hm”.

Fenna zat aan tafel met een boek en keek op. “Ga je dit nu elke week doen?”

Ik zei dat ik dat niet wist.

Ze knikte en las verder, en ik denk dat dat het eerlijkste gesprek was dat ik deze week gevoerd heb.

Zondag om zes uur weer opstaan. Meer heb ik niet afgesproken.