Zes weken hardlopen en ik ben nog steeds langzaam

Ik heb sinds half januari negentien keer hardgelopen en ik ben geen seconde sneller geworden.

Dat weet ik zeker, want ik heb het één keer gemeten en toen besloten dat nooit meer te doen.

De drie keer dat het niet lukte

Ik ben hier eerder aan begonnen. In 2019, na een winter waarin ik het gevoel had dat ik nergens meer heen ging. In 2020, toen we maandenlang vooral thuis waren en ik iets zocht wat van mij alleen was. En in het voorjaar van 2023, met een schema dat ik van internet had gehaald en dat in week drie al vier keer per week vroeg.

Alle drie de keren ging het hetzelfde. Twee weken goed, één week matig, en dan een dag waarop het regende of iemand wakker werd of ik gewoon geen zin had. En dan was het over. Niet met een besluit. Het hield gewoon op, en drie maanden later merkte ik dat het al drie maanden voorbij was.

Wat me daaraan het meest dwarszat: ik dacht elke keer dat het aan mij lag. Aan doorzettingsvermogen, aan karakter, aan het soort mens dat ik ben.

Wat ik deze keer anders deed

Ik heb de lat zo laag gelegd dat ik me ervoor schaam.

Twintig minuten. Drie keer per week. Ik hoef niet hard, ik hoef niet ver, ik hoef alleen naar buiten en pas na twintig minuten mag ik omdraaien, ook als ik het grootste deel gelopen heb in plaats van gerend.

Dat is het hele plan. Er is geen schema, geen opbouw, geen doel in juni.

Het gênante is dat het werkt. Er is deze zes weken geen dag geweest waarop ik kon zeggen dat het niet kon. Twintig minuten kan altijd. Zelfs op de ochtend dat Loes om vijf voor zes wakker was, zelfs in die week dat iedereen om de beurt verkouden was en het huis rook naar zakdoekjes, zelfs op de zondag dat ik jarig was.

En één keer, halverwege februari, ben ik na twintig minuten doorgelopen omdat het mooi was langs de dijk. Dat is de enige keer. Ik heb er de rest van de dag over lopen opscheppen tegen Thijs, die “hm” zei.

Waar ik het eigenlijk voor doe

Niet voor mijn conditie, geloof ik. Die is wel iets beter maar niet zoveel dat het het verschil verklaart.

Het gaat om die twintig minuten waarin niemand iets van me wil.

Ik ga tussen zes en zeven, als het nog donker is of net niet meer, en het dorp is dan leeg op één man met een hond na die altijd knikt. Ik denk aan niets bijzonders. Ik denk vooral aan hoe koud mijn handen zijn en of ik links of rechts ga bij de brug.

Als ik terugkom is iedereen wakker en begint de dag en ben ik er alweer helemaal in. Maar dan heb ik dat halfuur al gehad en kan niemand het meer afpakken.

Er is nog een tweede ding en dat is minder mooi om op te schrijven. Ik ben in die twintig minuten niemands moeder. Ik houd van dit gezin op een manier die ik niet goed onder woorden krijg en tegelijk is er de hele dag door iemand die iets van me wil, en dat is niet erg maar het is wel constant. Op de dijk vraagt niemand iets. Ik kom altijd aardiger terug dan ik wegging, en dat is geen sportief resultaat maar het telt wel.

Dat is het. Dat is de hele winst.

En nu maart

Het wordt licht ‘s ochtends. Dat maakt het makkelijker en ik weet dat het daarmee ook oneerlijker wordt om te zeggen dat ik het volhoud, want de moeilijke maanden zijn nu voorbij.

Fenna vroeg vorige week of ze een keer mee mocht. Ik heb ja gezegd en meteen daarna gedacht: dan wordt het iets anders.

Ze wil zaterdag. We gaan twintig minuten.