Ik heb de tuin twee jaar overgeslagen en dat is te zien

Er staan drie krokussen. Drie. Twee paarse bij de schutting en één gele, midden in het gras, op een plek waar nooit iemand iets geplant heeft.

Ik heb er zondagochtend een kwartier naar staan kijken met een mok koffie in mijn hand die al koud was voor ik hem opgedronken had. De rest van de tuin ligt er precies zo bij als vorig jaar maart. En als het jaar daarvoor.

Wat de winter heeft achtergelaten

De opsomming, want ik hou van opsommingen en ik raak ze kwijt, dus hier dan maar:

1. Een zandbak met een deksel die al sinds oktober scheef ligt, met water erin dat inmiddels een eigen ecosysteem is.
2. Twee plastic stoelen die omgewaaid zijn en die niemand heeft rechtgezet, ook ik niet, en ik loop er elke dag langs.
3. De hortensia die Thijs vorig jaar zou snoeien. Hij is nu ongeveer zo groot als Bram.
4. Een voetbal, half in de grond gezakt, alsof hij daar hoort.
5. Onkruid dat ik niet ken maar dat er heel gezond uitziet.

En dus drie krokussen.

Ik weet niet meer wie die bollen geplant heeft. Wij niet. Ik denk de mensen die hier voor ons woonden, en dat is dan een cadeautje van veertig jaar geleden dat elk voorjaar nog een keer wordt uitgepakt.

Loes vindt de tuin geweldig

Dat is het rare. Ik sta te kijken naar wat er allemaal niet is, en Loes, die over tien dagen drie wordt, gaat naar buiten in haar pyjama en één gele laars en heeft binnen twee minuten iets gevonden.

Een steen. Er ligt hier altijd wel een steen.

“Mama. Kijk. Die is nat.”

Ja. Die is nat. Dat is inderdaad zo.

Ze legt hem op de rand van de zandbak, gaat er even bij zitten, en pakt hem dan weer op om hem ergens anders neer te leggen. Dat duurt bij haar een half uur. Bram komt erbij en die wil de steen dan hebben voor zijn verzameling, en dan is het klaar met de rust.

Wat ik bedoel: er is niks mis met die tuin. Er is iets mis met wat ik ervan verwacht.

Vorig jaar hadden we een plan

Vorig jaar in maart hebben Thijs en ik op een avond aan de keukentafel een tekening gemaakt. Een border langs de schutting, een pad van tegels naar de schuur, een hoek voor de kinderen. Ik heb hem nog. Hij ligt in de la met de andere briefjes, achter de bonnetjes.

We zijn tot en met “even bij de tuincentrum kijken” gekomen. Daarna kwam april, en toen was er iets met de schuur, en toen was het juni en stond alles vol en dachten we: volgend jaar.

Dus dit jaar doen we het anders. Geen tekening. Eén hoek.

De hoek die je vanuit de keuken ziet, want daar sta ik elke dag toch al te kijken terwijl ik wacht tot de waterkoker klaar is. Als die hoek er in mei goed uitziet, hebben we iets. En als de rest er dan nog bij ligt zoals nu, dan is dat maar zo.

Mijn vader belde

Oma Riet belt op zondagochtend, dat is vast, maar deze keer gaf ze de telefoon door aan mijn vader, wat bijna nooit gebeurt.

Hij vroeg of we al iets met de tuin deden. Ik zei dat ik erover nadacht. Hij zei dat nadenken geen wortels maakt.

Toen was het even stil en zei hij dat hij wel wat over had. Zaailingen, iets met sla, en “van die dingen”. Hij komt kijken, later deze maand, met een krat.

Ik weet nu al hoe dat gaat. Hij loopt drie rondjes, zegt niks, en dan wijst hij ergens naar en dan blijkt dat de enige plek te zijn waar iets kan groeien.

En nu

Het is dinsdagavond terwijl ik dit typ. De stoelen staan nog steeds om. Ik heb ze bewust laten liggen, want ik wil ze rechtzetten op de dag dat we echt beginnen, en niet eerder, anders voelt het alsof het al gebeurd is.

Buiten is het nog licht tot een uur of half zeven. Nog even en dan is het langer.

De gele krokus staat er nog. Bram is er twee keer overheen gefietst en hij staat er nog.