Iedereen kreeg een eigen stuk tuin en toen begon het

Het idee kwam van Fenna en het idee was niet aardig bedoeld. Ze zei zaterdagochtend, terwijl ik onkruid tussen de tegels stond te trekken: “Als jij het toch allemaal zelf doet, waarom mogen wij dan nooit iets.”

Dat is zo’n zin waarvan je meteen weet dat hij klopt en dat je hem toch even wil laten liggen.

Drie vakjes en een oude plank

We hebben een tuin die niks bijzonders is. Gras dat in de winter modder wordt, een border langs de schutting die ik in maart heb aangepakt en die daarna weer stil is blijven staan, en een hoek achter de schuur waar niks lukt omdat er nooit zon komt.

Thijs heeft met een schop drie vakjes afgestoken langs de border. Ongeveer zestig bij zestig. Met een oude vlonderplank in stukken ertussen als scheiding, want die lag er sinds het schuuropruimen nog en het leek zonde.

En daar begon het.

Want vakje één ligt in de volle zon, vakje twee half, en vakje drie ligt vanaf een uur of drie in de schaduw van de schuur. Dat had ik gezien. De kinderen hadden dat ook gezien, alleen sneller.

Fenna vond dat zij het zonnige vakje moest krijgen omdat het haar idee was. Bram vond dat hij het moest krijgen omdat hij vorig jaar geen ijsje had gehad in de dierentuin, een argument dat hij bij elke onderhandeling opnieuw gebruikt en waarvan ik de bron ben kwijtgeraakt. Loes vond dat zij alle drie de vakjes moest krijgen, want ze is drie, en dat is een leeftijd waarop je onderhandelt door gewoon in het midden te gaan staan.

We hebben het opgelost met strootjes. Fenna kreeg de schaduw. Ze was daar veertig minuten boos over en toen ineens niet meer, wat bij haar altijd zo gaat.

Wat erin ging

Ik heb bij de tuinwinkel drie zakjes gekocht en ze mochten zelf kiezen.

• Fenna: tuinkers en radijs. Ze heeft de rijtjes afgemeten met een liniaal uit haar etui.
• Bram: zonnebloemen. Alleen zonnebloemen. Hij wil er een die hoger wordt dan papa, en papa is 1 meter 86.
• Loes: radijs, omdat Bram radijs zei, en toen zei hij het niet meer maar zij nog wel.

Loes heeft haar hele zakje in één keer in één kuiltje gedaan. Ik heb er ongeveer de helft weer uitgehaald terwijl ze naar de kat van de buren keek. Ik voel me daar prima bij.

Het zaaien zelf duurde bij elkaar veertien minuten. Daar had ik een uur voor uitgetrokken en dat is de fout die ik elk voorjaar maak. Ik denk dat het een middag wordt, met thee erbij en aarde onder de nagels, en in werkelijkheid is het een kwartier en daarna staat iedereen weer om je heen met de vraag wat we nu gaan doen.

Fenna is daarna nog wel blijven zitten. Zij heeft haar vakje opgemeten, de rijtjes met een stok gemarkeerd en er een tekening van gemaakt met de datum erop. Die tekening hangt aan de binnenkant van de schuurdeur. Ik heb daar niks van gezegd, maar ik heb hem wel drie keer bekeken.

“Hoe lang duurt het,” vroeg Bram. “Twee weken,” zei ik. “Twee weken vanaf nu of twee weken vanaf morgen?”

Wat ik niet had voorzien

Het water geven. Ik dacht dat dat het probleem zou worden, dat ze het zouden vergeten. Het tegenovergestelde is waar. Ze geven water alsof het een wedstrijd is. Donderdagavond stond Loes met de gieter boven vakje twee terwijl er al een plasje stond, en op de vraag waarom antwoordde ze: “Anders is hij verdrietig.”

Ik heb Thijs gevraagd of we een kleinere gieter hebben. Die staat sinds zondag in de schuur, op de plek die we hebben leeggemaakt, wat betekent dat de leegte inmiddels al voor een derde weg is.

En nu is het wachten. Er is nog niks te zien. Bram gaat elke ochtend voor school kijken en komt elke ochtend terug met hetzelfde bericht.

Er is nog niks te zien.