Geen goede voornemens, wel een lijstje dat ik alweer kwijt ben

Ik heb op 2 januari met een pen aan de keukentafel gezeten met het idee dat ik iets ging opschrijven, en ik ben er niet uit gekomen wat.

Voornemens ken ik. Meer bewegen, minder telefoon, eerder naar bed, één keer per week iets nieuws koken. Ik heb ze allemaal wel eens opgeschreven en ze zijn allemaal wel eens ergens in maart doodgebloed zonder dat er een moment aan te wijzen is waarop het misging.

Dus dit jaar heb ik iets anders geprobeerd. Ik heb opgeschreven wat ik wil houden.

Wat erop stond

Vier dingen. Meer waren het er niet, en toen ik ze had staan wist ik ook niet wat ik nog zou toevoegen.

Het kwartier voor iedereen wakker is. Dat is het enige moment van de dag dat niemand iets van me wil. Ik doe er niks bijzonders in. Ik zet koffie en ik kijk uit het keukenraam naar de tuin die er in januari uitziet als een oude foto.

Zondagochtend als mijn moeder belt. Ze belt altijd, en ik denk altijd eerst even: nu even niet. En daarna praten we drie kwartier en gaat het over niks, en hang ik op en denk ik: goed dat ze belt.

Aan de bar eten als het niet uitkomt. Dat is nieuw, dat is van de puzzelweek. Ik heb ontdekt dat een maaltijd zonder tafel geen mislukte maaltijd is.

Bram voorlezen, ook als hij zelf al kan. Dat had ik opgeschreven vóór afgelopen zondag, wat me nu bijna vooruitziend maakt maar dat is het niet — ik was gewoon bang dat het moment zou komen waarop dat zou stoppen en dat ik het dan niet zou merken.

Meer stond er niet. Er stond bewust niks op over hardlopen, over de zolder, over de kastdeur die al sinds oktober scheef hangt.

En toen was het weg

Sinds dinsdag kan ik dat briefje niet meer vinden.

Het is niet in de keukenla. Het zit niet tussen de post. Het ligt niet in de tas die ik meeneem naar Zwolle en het zit niet in het schriftje dat ik voor dit soort dingen heb gekocht en dat ik precies daarom nooit gebruik.

Ik ben er dinsdagavond twintig minuten naar op zoek geweest en op een gegeven moment stond ik in de bijkeuken en dacht ik: dit is exact waar dit blog om begonnen is. Ik schrijf dingen op en dan raak ik ze kwijt. Al elf jaar.

Alleen was ik dit keer minder boos dan anders.

Want ik wist nog wat erop stond. Ik weet het nu, terwijl ik dit typ, nog steeds, alle vier. Het punt van dat briefje was blijkbaar niet het briefje.

Dat is een gedachte die ik vorig jaar niet had gehad.

Wat er bewust niet op stond

Er stond niks op over afvallen, over minder telefoon, over eerder opstaan of over de zolder. Dat was geen toeval.

Ik heb gemerkt dat een lijstje met dingen die beter moeten binnen twee weken verandert in een lijstje met dingen waarin je hebt gefaald. Bij mij tenminste. Ik loop dan halverwege februari langs de koelkast, zie mijn eigen handschrift, en denk: ja, dat dus ook nog.

Een lijstje met dingen die je wilt houden werkt precies andersom. Je kunt het niet niet halen. Je kunt het hooguit vergeten, en dan herinnert het je eraan in plaats van dat het je aanklaagt.

Dat klinkt als een truc en misschien is het dat ook. Maar het is wel een truc waarbij ik in januari niet chagrijnig word van mijn eigen koelkast, en dat is voor deze maand precies genoeg.

Vanmiddag komt mijn zus

Nienke komt om een uur of drie uit Utrecht en blijft slapen. Dat betekent dat het hier vanavond luidruchtiger is dan normaal en dat er iemand aan tafel zit die alle vragen stelt die ik niet stel.

Ze zal ergens tussen half acht en negen uur vragen hoe het met me is, op die manier waarop ze dat vraagt, waarbij je merkt dat het antwoord ook echt aankomt.

En dan ga ik waarschijnlijk zeggen dat het goed gaat, en dat het januari is, en dat ik een lijstje kwijt ben.

Ik ga het niet meer zoeken. Als Karin gelijk heeft ligt het in mijn jaszak en dan kom ik het in maart tegen bij het eerste zonnetje, en dan is het leuker dan het nu zou zijn.