De kermis stond er drie dagen en Brams geld was na een uur op

Op het grasveld achter de sporthal stonden dit weekend vier dingen: botsauto’s, een draaimolen, een schiettent en een kraam met suikerspin. Dat is de kermis. Meer is het niet en meer is het nooit geweest.

Bram spaarde sinds Pasen in een jampot op zijn kast. Elk dubbeltje dat hij ergens vond ging erin, plus alles wat hij van oma Riet kreeg, plus een euro die hij naar eigen zeggen had “verdiend” met iets in de schuur waarvan Thijs zich niets herinnert.

Vrijdagavond om acht uur was de pot leeg.

Wat een uur kermis kost als je zeven bent

Het ging als volgt. Twee keer botsauto’s, want de eerste keer had hij het gevoel dat hij nog niet goed wist hoe het stuur werkte. Eén keer de schiettent, waar hij niets raakte en waar de vrouw achter de toonbank hem uit medelijden een plastic ringetje gaf. Suikerspin. Nog een keer botsauto’s, samen met een jongen uit zijn klas van wie ik de naam nooit onthoud.

Toen was het op.

Hij heeft de pot omgekeerd en geschud boven zijn hand, zoals je dat doet, en er kwam nog iets uit dat een knoop bleek.

Ik had geld in mijn zak. Ik heb het er niet uitgehaald. Dat was moeilijker dan ik verwacht had, want hij huilde niet en zeurde niet, hij stond alleen heel stil naar de botsauto’s te kijken op een manier die veel effectiever is dan zeuren en die hij, denk ik, niet doorheeft.

Thijs zei: “Zaterdag is er ook nog.”

En daar deed hij het mee, want er zat niets anders op.

Fenna ging zonder ons

Dit is eigenlijk het echte nieuws van de kermis. Fenna is elf sinds half juni en zaterdag ging ze om zeven uur weg met drie meiden uit haar klas, zonder een van ons, met haar eigen geld en met de afspraak dat ze om half tien bij het hek van de sporthal zou staan.

We hebben er twee dagen over gedaan om dat af te spreken. Niet omdat we het niet wilden, maar omdat we alle drie de zinnen moesten uitspreken die daarbij horen. Thijs zei: dat kan prima. Ik zei: dat kan prima. En daarna zei ik nog een keer of ze haar telefoon echt bij zich had.

Om half tien stond ze bij het hek. Ze stond er al toen wij aan kwamen lopen, iets te vroeg, met haar armen over elkaar en met een blik alsof ze dit al jaren deed. Ze had een haarband gewonnen. Ze vertelde op de terugweg in vier minuten alles wat er gebeurd was en daarna nooit meer iets.

Ik liep naast haar en dacht: dit was de eerste. En over een jaar is dit niets meer.

Loes en de draaimolen

Loes is drie en heeft een uitgesproken mening over de draaimolen, namelijk dat die van haar is. Ze zat in een brandweerauto die niet op en neer gaat, want de paarden gaan op en neer en dat vertrouwt ze niet.

Drie keer. Elke keer dezelfde brandweerauto. Toen het de derde keer stopte hield ze het stuur vast met twee handen en keek ze de man aan die de kaartjes ophaalt, en die man heeft haar nog een rondje gegeven en heeft daarmee onze avond gered en zichzelf een probleem bezorgd, want nu denkt ze dat dat er standaard bij hoort.

“Nog een keertje van de meneer.”

Dat zei ze zondag nog, bij de bakker, over iets heel anders.

Wolk lag onder de tafel

Ik was bang voor de kermis en de hond. Er staat drie avonden muziek op tweehonderd meter van ons huis en het gaat door tot een uur of één.

Hij heeft er niets van gemerkt. Hij lag onder de eettafel zoals hij daar elke avond ligt, met zijn kop op zijn poten, terwijl bij ons het raam openstond en de bas gewoon meetrilde in de vloer. Bij de stofzuiger vlucht hij naar boven. Bij een dorpskermis draait hij zich om.

Ik snap er nog steeds niets van en ik ben eraan gewend dat ik er niets van snap.

Woensdagochtend

Vanochtend liep ik met hem langs het grasveld en was alles weg. Twee vrachtwagens stonden er nog, de rest van het veld was leeg. Je ziet dan precies waar alles gestaan heeft, want het gras eronder is geel en plat en het duurt een week voor het weer bijtrekt.

Bram is er vanmiddag met de fiets langsgereden om te kijken. Hij kwam terug en zei dat er nog een kaartje lag.

Dat kaartje ligt nu op zijn kast, naast de lege pot.