Bij eenendertig graden koken wij hier niet meer

Onze keuken ligt op het zuiden en heeft één raam dat vanaf twee uur ‘s middags recht in de zon staat. Wie dit huis in 1974 heeft bedacht, heeft daar niet over nagedacht, of dacht dat het in Nederland nooit warm zou worden.

Donderdag was het eenendertig graden. Om vijf uur stond ik in die keuken met een pak gehakt in mijn hand en toen heb ik dat pak teruggelegd in de koelkast, waar het nog steeds ligt, en heb ik tegen niemand in het bijzonder gezegd dat we vanavond niet koken.

Dat is een besluit dat ik elke zomer opnieuw neem, alsof ik het van vorig jaar vergeten ben.

Wat er dan wel op tafel komt

We hebben inmiddels vijf dingen. Niet meer, want dan moet je weer kiezen, en kiezen is precies wat er bij dertig graden niet lukt.

1. Brood met alles wat open moet. Alle potjes uit de koelkast op tafel, plus komkommer in plakken, plus wat er aan kaas ligt. Ziet er niet uit. Eindigt altijd met een kind dat pindakaas met augurk beweert te lusten.
2. Aardappelsalade van gisteren. Ik kook al sinds het voorjaar bewust te veel aardappels. Koud, met yoghurt, mosterd, veel bieslook uit de tuin en een gekookt ei erdoor. Fenna eet dit het liefst rechtstreeks uit de schaal in de koelkast, om drie uur ‘s middags, staand.
3. Een grote schaal rauwkost met eieren. Wortel, komkommer, appel, wat er is. De eieren maken het een maaltijd in plaats van een bijgerecht, dat is het hele verschil.
4. Koude pasta. ’s Ochtends om zeven uur gekookt, als het nog koel is in huis. Daarna olie erover en in de koelkast. ’s Avonds tomaat, olijven en soms tonijn erbij.
5. Meloen en brood. Klinkt als niets. Is het ook. Wordt hier op de heetste dag van het jaar zonder één opmerking leeggegeten.

Dat is de hele lijst. Hij hangt niet ergens, hij zit in mijn hoofd, en ik gebruik hem tussen half juni en eind augustus ongeveer acht keer.

De regel die erbij hoort

Er zit één afspraak omheen en die is belangrijker dan het eten zelf: op zulke dagen zeur ik niet over wat er wel en niet gegeten wordt.

Dat kost me moeite. Ik ben iemand die aan tafel telt hoeveel groente er per kind naar binnen gaat, en ik weet van mezelf dat dat meer met mij te maken heeft dan met hen. Maar bij dertig graden eet Bram vier plakken komkommer en verder alleen brood, en eet Loes uitsluitend meloen, en als ik daar dan ook nog iets van ga vinden, wordt het een avond waar niemand op zit te wachten.

Wat ze wel moeten: drinken. Daar ben ik streng in, want dat vergeten ze alle drie en dat merk je pas om acht uur, als er iemand hangerig op de bank ligt en beweert dat er niks is.

De enige die het niet leuk vindt

Thijs kookt graag. Thijs kookt graag met te veel pannen. Voor Thijs is een avond zonder fornuis een avond waarop hij niets te doen heeft, en dat is voor hem een vervelender probleem dan warmte.

Hij loopt op zulke dagen drie keer de keuken in om te kijken of er echt niets is. De derde keer maakt hij dan iets wat er niet bij hoort. Donderdag was dat een dressing waar hij twintig minuten aan gewerkt heeft en die inderdaad beter was dan wat ik erop had gedaan.

Ik heb dat gezegd. Hij zei “ja, nou”, en ging weer naar buiten.

Buiten eten om half acht

We hebben gewacht tot de schaduw van de schuur over het terras lag, en dat is in juli rond half acht.

Loes zat op haar knieën op de bank met een halve meloen voor zich, Bram vertelde over een jongen bij de kermis, Fenna las bij het eten wat eigenlijk niet mag en waar op dertig graden niemand iets van zei. De hond lag onder de tafel op de koelste tegel die hij op het terras heeft kunnen vinden, en dat is de tegel waar wij onze voeten neerzetten.

Om negen uur was het nog vijfentwintig graden. Het gehakt ligt er morgen ook nog.