We hebben de sinterklaasregels dit jaar opgeschreven

Het begon woensdagavond bij het tandenpoetsen, met Bram die door de badkamerdeur riep: “Mag ik morgen mijn schoen zetten.”

Ik zei nee. Thijs zei vanaf de overloop ja.

Dat is dus precies het probleem.

Vijf jaar lang deden we het uit ons hoofd

We zijn nooit een gezin geweest met vaste sinterklaasafspraken. Elk jaar bedachten we in de eerste week van november opnieuw hoe we het gingen doen, meestal in de auto, meestal half, en meestal spraken we elkaar daarna twee keer per week tegen waar de kinderen bij waren.

Dat werkte redelijk toen er één kind was. Met drie kinderen in drie verschillende fases — één die alles gelooft, één die alles gelooft maar hardop nadenkt, en één die het al twee jaar weet — is improviseren geen stijl meer maar een risico.

Dus zondagavond hebben Thijs en ik aan tafel gezeten met een vel papier en het gewoon opgeschreven. Het hing maandag op de koelkast. Het is niet mooi. Er staat een streep door de eerste regel.

Wat er op het briefje staat

Schoen zetten begint bij de intocht. Niet eerder. Ook niet als iemand uit groep 3 zegt dat Sem al mocht.

Twee keer per week: dinsdag en vrijdag. Dit is de belangrijkste. Voorheen was het elke avond onderhandelen, en drie weken lang elke avond iets in een schoen leggen is geen traditie maar een tweede baan.

Wat erin gaat is klein. Iets eetbaars, of iets van vijftig cent uit de kringloop, of een tekening van Sinterklaas die verdacht veel op mijn handschrift lijkt. Geen cadeaus. Cadeaus zijn voor de vijfde.

Fenna hoort erbij. Zij weet het sinds vorig jaar en heeft er sindsdien niets over gezegd tegen Bram, wat ik nog steeds indrukwekkend vind voor een kind van tien. Ze mag helpen. Ze mag het schoentje van Loes doen.

Loes doet mee zoals Loes meedoet. Wat betekent: ze zet iets neer, het is niet altijd een schoen, en daar zeggen we niets van.

Vijf december is thuis. Alleen wij vijven. Oma Riet komt op de zesde, want anders wordt het te veel op één avond en huilt er aan het eind altijd iemand, en dat is meestal niet een kind.

Er stond eerst nog een zevende regel op, over hoeveel er per kind gekocht wordt. Die hebben we doorgestreept, niet omdat we het er niet over eens waren maar omdat we het er wél over eens waren en het dus niet op de koelkast hoefde. De streep staat er nog en Fenna heeft er al twee keer naar gewezen.

Wat het opleverde

Twee dingen, en het tweede had ik niet zien aankomen.

Het eerste is rust in de discussie. Bram vraagt nog steeds elke dag of hij zijn schoen mag zetten, want hij is zeven en hij vraagt alles elke dag. Maar nu wijs ik naar de koelkast en dan gaat hij ervoor staan. Hij komt niet ver — het is mijn handschrift en hij zit pas sinds september in groep 3 — maar hij herkent dinsdag inmiddels aan de eerste twee letters en dat is genoeg. Hij loopt terug en zegt: “Morgen dus.” Ja. Morgen dus.

Het tweede is dat Fenna erbij hoort. Ik had verwacht dat ze het kinderachtig zou vinden. In plaats daarvan zat ze zondag over dat vel papier gebogen om te kijken of het klopte, en vroeg ze of ze ook mocht bedenken wat er in de schoen ging.

“Mag ik het lijstje maken van wat erin gaat? Dan maak ik er een schema van.”

Ze is echt mijn kind. Alleen dan de versie die het lijstje terugvindt.

Vrijdagavond

Zaterdag is de intocht en dan mag het. Vanavond nog niet, en dat is aan de deur van de badkamer uitgelegd door twee ouders die het deze keer met elkaar eens waren.

Bram heeft zijn schoen alvast onder aan de trap gezet. Leeg, met de neus naar de deur. Hij zegt dat dat niet telt.

Loes heeft er haar gele laars naast gezet. Eén.