Wat er bij ons gebeurt tussen half acht en negen uur

Om half acht ligt Loes boven. Om kwart voor acht ligt Bram er ook, met een boekje dat hij niet meer mag lezen maar wel leest. Fenna mag tot half negen. Vanaf negen uur ben ik meestal te moe om nog iets te bedenken.

Daartussen zit anderhalf uur dat theoretisch van mij is.

Wat ik er deze week mee deed

Ik heb het bijgehouden. Niet omdat ik iemand ben die dingen bijhoudt — nou ja, ik ben wel iemand die dingen bijhoudt, ik ben alleen iemand die het briefje daarna kwijtraakt. Dit briefje ligt nog naast me.

Maandag: vaatwasser, was uit de machine, was opgehangen, telefoon.

Dinsdag: broodtrommels, telefoon, telefoon, ik weet niet meer.

Woensdag: een half uur op de bank naast Thijs zonder iets te zeggen. Dat was eigenlijk de beste avond.

Donderdag: het gymtasje van Bram gezocht dat in de schuur bleek te liggen, waarom.

Vrijdag: niets. Echt niets. Ik heb om acht uur op de trap gezeten met een kop thee die ik niet heb opgedronken.

Dat is de oogst. Anderhalf uur maal vijf is zeven en een half uur, en daarvan waren er ongeveer dertig minuten van mij.

Wat me daarbij het meest tegenviel is niet de was of de vaatwasser. Dat is werk en werk moet gebeuren. Wat me tegenviel is de telefoon. Die staat er drie keer op en ik weet bij geen van die keren nog wat ik gedaan heb. Er is geen artikel dat ik heb gelezen. Er is niemand met wie ik heb gepraat. Het is gewoon weg.

Het probleem is niet de tijd

Ik dacht altijd dat ik te weinig tijd had. Dat is niet waar. Ik heb precies genoeg tijd om elke avond de keuken op te ruimen en daar dan chagrijnig over te zijn.

Het probleem is dat die anderhalf uur niet ergens voor bestemd is. Hij is over. En alles wat over is, wordt gevuld met wat er nog moet. Er moet altijd nog iets.

Fenna heeft dat trouwens beter geregeld dan ik. Zij heeft in haar agenda staan wat ze op welke avond doet, inclusief “niks” op donderdag. Ik heb een tienjarige die haar rust inplant en een moeder van achtendertig die die van haar laat opeten door de wasmand.

Wat ik nu probeer

Ik heb op de deur van de keukenkast een briefje geplakt waarop staat: 20.00 — 20.45 is niet van het huis.

Dat is alles. Geen systeem, geen voornemens, geen plan om te gaan lezen of hardlopen of iets waar ik over drie weken toch weer mee stop. Alleen drie kwartier die al vergeven zijn voor de keuken erom kan vragen.

Vier avonden gehaald van de zeven. Op zaterdag ging het mis omdat Thijs en ik samen naar iets zaten te kijken, en dat vind ik geen mislukking.

Wat ik in die drie kwartier deed was overigens niets bijzonders. Eén avond heb ik gelezen. Eén avond heb ik zitten tekenen, gewoon met potlood op een kladblok, iets wat ik doordeweeks nooit meer doe omdat ik het overdag voor geld doe. Eén avond heb ik met Karin gebeld, die in hoofdletters terugappt maar aan de telefoon gewoon normaal is.

En één avond heb ik echt helemaal niets gedaan en dat was de moeilijkste. Ik ben binnen elf minuten opgestaan om iets recht te leggen. Ik weet niet of dat over te leren is.

Gisteravond zat ik om acht uur op de bank en hoorde ik boven Bram hardop lezen tegen niemand. Hij denkt dat wij dat niet horen. Hij leest langzaam en met veel te veel nadruk, alsof hij het aan een zaal voorleest.

Ik heb de vaatwasser laten staan.