De soep waar Bram voor het eerst niet over onderhandelde

Bram onderhandelt over eten zoals andere mensen over een auto. Hij begint hoog, hij vraagt door, en hij komt altijd terug op zijn openingsbod: hoeveel hapjes precies moet ik hiervan.

Dinsdag zei hij niks. Hij at zijn kom leeg, zette hem neer, en vroeg of er nog was.

Waarom deze het wel deed

Ik heb er sindsdien over nagedacht en ik denk dat het niet aan de smaak lag. Het lag eraan dat er niks in dreef.

Bij ons gaat elke discussie over eten uiteindelijk over stukjes. Een stukje ui in de saus. Een stukje paprika dat hij eruit vist en op de rand van zijn bord legt als bewijsmateriaal. Zolang er iets zichtbaar is, is er iets om over te praten. Deze soep is helemaal glad. Er valt niks uit te onderhandelen omdat er niks te onderscheiden is.

Ik heb dat de afgelopen jaren proberen op te lossen door uit te leggen wat er in dingen zit. Kijk, dit is ui, ui is zoet als je hem lang bakt, ui zit ook in de pizza waar je wel van houdt. Dat werkt niet. Het maakt het alleen maar concreter dat er iets in zit.

Deze keer heb ik niks uitgelegd. Er stond een pan op tafel, er was brood, ik heb opgeschept en verder mijn mond gehouden. Dat is misschien wel de helft van het verhaal.

Fenna, die alles eet maar overal een mening over heeft, vond hem “een beetje saai maar wel oké”. Dat is bij haar een goede beoordeling. Loes heeft de helft opgegeten en de andere helft gebruikt om te laten zien dat een lepel omgekeerd ook kan.

Wat erin gaat

Voor vijf personen, waarvan er twee weinig eten en één twee keer opschept.

• 3 grote preien, alleen het witte en lichtgroene deel, in ringen
• 5 middelgrote kruimige aardappelen, geschild en in blokjes
• 1 flinke klont boter
• 1,2 liter bouillon
• peper, later pas zout
• een scheut melk aan het eind

Prei op laag vuur in de boter, met het deksel erop, tot hij slap en zoet is. Dat duurt langer dan je denkt, een minuut of tien, en dat is het enige stuk waar het op aankomt. Aanbakken mag niet. Dan de aardappel erbij, de bouillon erover, en twintig minuten laten pruttelen tot de aardappel uit elkaar valt als je erin prikt.

Dan pureren tot er echt niks meer in zit. Niet bijna niks. Niks.

Scheut melk erdoor, peper erover, en pas op het laatst zout, want de bouillon doet al veel. Ik gebruik de hoge pan van mijn moeder, die aan de binnenkant vlekkerig is en waar ik nooit vanaf wil.

Wat ik er zelf van vind

Eerlijk: ik houd meer van soep waar wel iets in zit. Ik mis het bijten. Ik heb er de tweede avond een handje geroosterd brood bij gedaan en dat was voor mij het verschil.

Maar er is iets prettigs aan een maaltijd waarbij niemand iets hoeft te bewijzen. Geen tellen. Geen “drie happen en dan mag je”. Geen ik die halverwege de maaltijd hoor dat mijn stem strenger klinkt dan ik van plan was.

Wat me verder opviel: het was stil aan tafel. Niet ongemakkelijk stil, gewoon het geluid van vijf mensen die eten. Ik geloof dat ik niet meer wist dat dat kon op een doordeweekse avond in februari, met school en werk en het hele gedoe van de dag er nog aan vast.

Woensdag was het over en heeft hij het meegenomen in een beker naar de bank, wat officieel niet mag. Ik heb er niks van gezegd.

Vanavond doe ik er toch een beetje nootmuskaat overheen. Ik zeg er niets bij en wacht af of hij het merkt.