Bram kookte maandag zelf en ik mocht alleen het gas aandoen

Op oudjaarsavond, ergens tussen de oliebollen en het aftellen, zei Bram dat hij dit jaar één keer per week wilde koken.

Wij hebben daar op dat moment ja op gezegd zoals je op oudjaarsavond overal ja op zegt.

Maandagmiddag om vier uur stond hij in de keuken met een theedoek over zijn schouder omdat hij dat ergens gezien heeft, en zei: “Het is vandaag.”

Wat hij ging maken en hoe hij dat besloot

Hij is acht en zit in groep vier en hij kan lezen, maar een recept lezen is iets anders dan een boek lezen. Dus hebben we zaterdag samen aan tafel gezeten en heeft hij drie dingen opgeschreven die hij wilde maken. In deze volgorde:

1. Pizza, maar dan zelf het deeg.
2. Pannenkoeken, maar dan voor het avondeten en dan mag dat.
3. “Die pasta van papa.”

Ik heb hem eerlijk verteld dat pizzadeeg drie uur moet rusten en dat we dan om acht uur zouden eten. Hij koos toen zonder aarzelen voor die pasta van papa, wat een gerecht is dat Thijs maakt met te veel pannen en te veel knoflook en waarvan het geheim voor zover ik het kan inschatten vooral bestaat uit geduld en boter.

Vijftig minuten, en ik zeg dat zonder klagen

Het duurde vijftig minuten. Een volwassene doet dit in twintig.

Hij heeft eerst alles op het aanrecht gezet wat hij nodig dacht te hebben, inclusief drie snijplanken en een garde die nergens voor bedoeld was. Toen is hij begonnen met de ui, wat hij doet door hem in stukken te hakken die je moeilijk stukken kunt noemen. Hij snijdt met zijn tong tussen zijn tanden en zijn hele schouder mee.

Ik mocht het gas aandoen. Dat is de afspraak. Gas aan, gas uit, en de pan van het vuur als hij zwaar is. Verder sta ik in de deuropening en houd ik mijn mond, en ik wil hier eerlijk opschrijven dat dat het zwaarste onderdeel van de maandagavond is.

Want ik zag dat de knoflook te vroeg in de pan ging. Ik zag dat het vuur te hoog stond. Ik zag hem drie keer roeren op een moment dat roeren niet hielp.

Ik heb twee keer iets gezegd. De eerste keer was over het vuur en dat was terecht. De tweede keer was over de knoflook en dat was niet terecht, en dat merkte ik meteen aan hoe hij zijn rug rechtte en zei: “Ik doe het toch.”

Hij had gelijk. Aangebrande knoflook is geen ramp. Een kind dat halverwege denkt dat hij het niet kan, is een groter probleem.

Wat er aan tafel gebeurde

Er stond om vijf voor zes een pan op tafel en hij deed zelf op.

Dat is het deel dat ik niet had zien aankomen. Hij schepte voor iedereen op, in de goede volgorde, en vroeg twee keer of het genoeg was. Ergens in die vijftig minuten was hij van kind aan tafel iemand geworden die zorgt dat het klopt.

Fenna zei dat het lekker was en zei dat op de toon waarop ze het meent. Loes at brood met kaas, want dat is wat Loes doet.

Thijs zei, na drie happen: “Beter dan de mijne.”

Bram keek naar hem alsof hij een prijs had gewonnen op de televisie.

En daarna zei Thijs er niets meer over, want dat is hoe hij is, en dat maakte het alleen maar groter.

De keuken daarna

De keuken zag eruit alsof er iets in was ontploft wat rijkelijk voorzien was van tomaat. Er zat pasta op de vloer die ik pas woensdag heb gevonden, en er stond een pan in de gootsteen die volgens Bram “al bijna schoon” was.

We hebben afgesproken dat de kok niet afwast. Dat is een slecht principe voor later maar een goed principe voor nu.

Terwijl ik stond af te wassen kwam hij nog een keer de keuken in, in zijn pyjama, en vroeg of hij volgende week weer mocht.

Ik zei ja.

Hij zei: “Dan doe ik de pizza. En dan begin ik om twee uur.”

Dus dat wordt een lange maandag.