We douchen bij de buren en ik weet niet hoe ik dat terugbetaal

Ilse stond dinsdag bij de heg met een lege plantenbak in haar handen en zei het alsof ze het over een pakketje had.

“Jullie komen toch gewoon hier douchen.”

Ik zei nee. Ik zei het op die vriendelijke manier waarop je nee zegt terwijl je eigenlijk bedoelt dat je het niet kunt aannemen, dus met een lachje en de woorden joh en dat hoeft echt niet erin. Toen zei ze het nog een keer. Ik zei weer nee. En bij de derde keer stond Thijs achter me in de deuropening en zei hij: “Wij komen morgenochtend.”

Zo is dat gegaan.

Wat er nu naast onze voordeur staat

Er staat een blauwe tas. Daar zitten vijf handdoeken in, drie washandjes, twee flessen shampoo en een klein doosje met haarelastiekjes dat vorige week nog in de badkamerkast stond en waarvan Fenna niet wist dat het bestond.

Die tas gaat mee. Elke keer. Ook als je denkt dat je hem niet nodig hebt, want dan sta je bij iemand anders in de badkamer zonder handdoek en dan moet je iets roepen door een huis dat niet van jou is.

Op de koelkast hangt een schema. Ik heb het met de hand geschreven op de achterkant van een oude kalenderpagina en het is het meest geordende stuk papier dat dit huis in jaren heeft gezien.

• Thijs en ik gaan ‘s ochtends, om beurten, tussen kwart over zes en zeven.
• Fenna gaat op maandag en donderdag na school en op zaterdagochtend. Ze mag zelf gaan, met de sleutel die aan een haakje bij de deur hangt.
• Bram gaat dinsdag en donderdag, met mij mee, want anders duurt het veertig minuten en wordt er gezongen.
• Loes gaat in bad op dinsdag en vrijdag. Ilse heeft daar een badmat voor tevoorschijn gehaald met eendjes erop, uit een kast, uit een tijd dat hun kinderen klein waren. Die kinderen zijn nu vierendertig en zesendertig.

Dat laatste heb ik pas donderdag doorgehad en ik ben er even stil van geworden.

Wat je allemaal ziet in het huis van iemand anders

Ik kom bij Ilse en Ronald al elf jaar over de vloer, maar altijd in de keuken en altijd met een jas aan. Nu ben ik er om kwart over zes ‘s ochtends met natte haren.

Wat ik nu weet en vorige week nog niet:

Ronald staat om zes uur op en luistert naar de radio op een volume waarvan ik denk dat het per ongeluk zo hard staat, maar dat is niet zo. Hij smeert twee boterhammen en legt ze op één bord en eet ze staand bij het aanrecht.

Hun handdoeken hangen op kleur. Niet netjes op kleur, gewoon toevallig, maar het valt op.

Op de vensterbank van hun badkamer staat een steen. Een gewone steen uit de uiterwaarden, zo een als Bram er dertig heeft. Ik heb er nooit naar gevraagd en ik ga dat ook niet doen, want ik weet niet of ik het antwoord wil hebben op de manier waarop ik het nu zelf kan invullen.

En ze hebben een raam in hun badkamer dat op de tuin uitkijkt. Wij hebben dat niet en ik heb er in elf jaar nooit over nagedacht, en nu sta ik daar ‘s ochtends in het donker naar buiten te kijken naar de silhouetten van hun bomen en denk ik: dit wil ik ook.

Ik heb dat gisteren tegen Thijs gezegd. Hij zei dat het niet kan omdat daar de schoorsteen zit. Toen zei hij nog iets over een lichtkoker en toen ben ik weggelopen, want daar wil ik nu even niet aan denken.

Wat de kinderen ervan vinden

Voor Fenna is dit het beste wat er kon gebeuren. Zij heeft een sleutel aan een haakje en mag daar alleen naartoe, en dat is voor een meisje van elf geen noodoplossing maar een promotie. Ze doet er veertig minuten over. Ik heb daar één keer iets van gezegd en Ilse heeft me toen vriendelijk verzocht dat niet meer te doen.

Bram zingt. Dat deed hij bij ons ook, maar bij ons klinkt dat in onze eigen badkamer en daar hoort het thuis. Bij de buren staat er dus een jongen van acht op volle sterkte iets te zingen wat hij half kent, in het huis van mensen die om zes uur opstaan en om negen uur weer stil willen zitten. Ik heb daar donderdag mijn excuses voor aangeboden. Ronald zei dat het huis al vijftien jaar te stil was.

En Loes vraagt elke dag of het dinsdag is.

Wat ik terugdoe, volgens haar

Ik heb zaterdag een appeltaart gebakken. Die is aangenomen, opgegeten en daarna is er gezegd dat ik dat niet nog een keer moet doen.

Ik heb aangeboden om boodschappen mee te nemen. Dat hoeft niet, want ze doen zelf boodschappen, en bovendien op donderdag en dan ben ik aan het werk.

Ik heb gezegd dat we de energie natuurlijk vergoeden, en dat was geloof ik het domste wat ik heb gezegd, want daar werd Ilse voor het eerst in elf jaar een beetje kortaf van.

Wat ze wel aanneemt: dat Thijs hun heg meeneemt als hij toch met de heggenschaar bezig is. Dat is het.

En vrijdag, toen ik voor de derde keer op één dag zei dat ik het echt heel erg vervelend vond, zette ze haar koffie neer en zei ze dit:

“Je doet later wel iets terug. Niet voor mij. Voor iemand anders. Zo werkt dat.”

Daar heb ik de rest van de dag over nagedacht. Ik ben opgevoed met het idee dat je mensen niet tot last bent, en ik ben deze week gaan denken dat dat ook betekent dat je mensen nooit de kans geeft iets voor je te doen. Dat is niet hetzelfde als bescheiden zijn. Dat is iets anders, en het is minder aardig dan het lijkt.

Loes wil onze badkamer niet meer terug

Er is nog een probleem ontstaan dat ik niet had voorzien.

Loes gaat op dinsdag en vrijdag in bad bij Ilse. Daar is een badmat met eendjes, daar zit Ilse op een krukje naast het bad, en daar mag ze langer blijven zitten dan bij ons, want daar staat niemand in de deuropening te zeggen dat het eten koud wordt.

Gisteravond vroeg ik of ze het leuk zou vinden als onze nieuwe badkamer klaar is.

Ze keek me aan en zei: “Nee. Ilses bad.”

Vanochtend om kwart over zes liep ik met mijn tas in het donker over het pad tussen de twee voortuinen. Bij hen brandde de keukenlamp al. De radio stond aan.

Ik heb even stilgestaan voor ik aanbelde, met die tas in mijn hand, en gedacht dat ik dit stukje van deze verbouwing waarschijnlijk het langst ga onthouden.