Vijf dingen die hier nu gewoon zijn en drie weken geleden niet

Vanmiddag stond ik in de bijkeuken mijn tanden te poetsen naast Bram, wachtend tot hij klaar was met spugen, en ik dacht: dit doen we dus nu gewoon.

De badkamer is er sinds 3 oktober uit. Dat is drie weken en twee dagen. In die tijd is er een hele dagindeling ontstaan die niemand heeft bedacht en waar niemand het meer over heeft.

Ik schrijf hem op nu hij er nog is, want als die nieuwe badkamer er straks staat weet niemand meer hoe dit ging.

Wat hier nu gewoon is

1. De blauwe tas staat naast de voordeur en iedereen weet wanneer hij van hem is. Er hangt een schema op de koelkast, maar daar kijkt niemand meer op. Fenna pakt hem op maandag en donderdag na school en op zaterdagochtend, en gaat zonder iets te zeggen. Ik weet meestal pas dat ze weg is als de deur dichtvalt.

2. We poetsen onze tanden bij het aanrecht in de bijkeuken, in een vaste volgorde. Die volgorde is Loes, Bram, ik, Fenna, Thijs. Niemand heeft die volgorde afgesproken. Als je hem doorbreekt, zoals ik dinsdag deed omdat ik haast had, is er meteen iemand die daar iets van vindt.

   Wat daar bij hoort: er wordt niet meer geroepen wie er in de badkamer zit. Dat was hier jarenlang het geluid van de ochtend. Fenna die op de deur bonkte, Bram die riep dat hij eerst was, ik die vanuit de slaapkamer iets terugriep waar niemand naar luisterde. Dat is nu weg. Niet opgelost, gewoon verdwenen, omdat er niets meer is om over te roepen. Ik mis het niet en ik weet dat het over drie weken gewoon weer terug is.

3. Iedereen bukt op de derde tree. Daar hangt het zeil dat de trap afsluit, en dat hangt te laag. In de eerste week is iedereen er een keer met zijn hoofd tegenaan gekomen. Nu bukken we, ook de kinderen, ook als het zeil aan de kant hangt. Loes bukt voor de zekerheid al vanaf de tweede.

4. We eten om kwart over vijf. De mannen zijn om vijf uur weg, en dan is het huis weer van ons. Dat halve uur ertussen is het rustigste moment van de dag geworden. We waren vorig jaar al vervroegd naar half zes en nu is het dus een kwartier eerder, en het gekke is dat het werkt.

5. Wolk komt om zes uur binnen. Overdag ligt hij in de schuur, omdat het daar stil is en hier niet. Om ongeveer zes uur staat hij bij de achterdeur. Niet om vijf, als het busje weg is, maar om zes. Ik weet niet waar hij op wacht en ik weet ook niet hoe hij het weet.

En één ding dat niet went

Om kwart over zes ‘s ochtends in het donker naar de buren lopen met een tas over je schouder.

Het pad tussen onze voortuinen is elf meter lang. Ik doe er dertig seconden over. In die dertig seconden voel ik me elke keer opnieuw een beetje raar, ook al staat de deur open, ook al is het aangeboden, ook al is het inmiddels de gewoonste zaak van de wereld voor iedereen behalve voor mij.

Ilse zet mijn koffie klaar. Ze zegt er niks bij, want dan zou ik er weer iets over zeggen.

Bram vindt het daarentegen het leukste van deze hele maand. Hij loopt dat pad op met zijn tas alsof hij op reis gaat en hij vertelt daar op school over. Volgens Fenna heeft hij nu aan twee kinderen verteld dat wij tijdelijk bij de buren wonen, wat niet waar is, en waar ik geen zin in heb om achteraan te gaan.

Vannacht gaat de klok terug en dan is het ‘s ochtends een uur langer licht, dus dan zie ik straks wat ik nu op de tast doe. Maandag begint de school weer. Ergens in de week erna komt de tegelzetter, als er niets tussenkomt, en er komt altijd iets tussen.

Op de koelkast hangt nog steeds dat schema. Ik ga het niet weghalen, ook al kijkt niemand er meer op.