Onze eerste wandeling met Wolk duurde veertig meter

Het plan was: de uiterwaarden in, langs de dijk naar het noorden, kijken of het pontje voer, en dan terug via het weiland. Ongeveer een uur. Fenna had het uitgetekend op een blaadje.

We zijn tot de derde lantaarnpaal gekomen.

Wat er gebeurde bij die lantaarnpaal

Het ging eerst goed. Hij liep de stoep op, hij liep het hoekje om, hij deed alles wat je van een hond aan een riem verwacht.

En toen kwam er een auto langs. Geen harde auto, geen snelle auto. Een gewone auto op een gewone donderdagmiddag in Wijhe.

Wolk ging zitten. Niet schrikken, niet wegrennen, niet trekken. Zitten. En daarna liet hij zich zakken tot hij plat lag, met zijn kop op het trottoir, en toen was hij klaar.

Ik heb aan de riem getrokken. Dat is het eerste wat ik deed en het is ook het domste wat ik deed. Er gebeurde niets, behalve dat ik dertig seconden lang een vrouw was die aan een hond stond te trekken op de stoep, waar de hele straat op kon kijken.

Fenna zei: “Mam.”

Meer niet. Ik heb losgelaten.

Een kwartier op de stoeprand

Bram is naast hem op de stoeprand gaan zitten. Gewoon zitten, benen op straat, handen in zijn zakken, alsof dat de bedoeling was van het uitje.

Fenna ging aan de andere kant zitten. Ik hield Loes vast, want Loes wilde ook zitten en Loes wilde dat op de rijbaan.

En zo hebben we daar een kwartier gezeten. Vier mensen en een hond op een stoeprand bij een lantaarnpaal, veertig meter van onze eigen voordeur.

Er kwam een mevrouw langs met boodschappen die vroeg of alles goed ging. Ik zei ja hoor. Ze keek naar de hond, keek naar ons, en zei: “Nieuw?” En toen ik knikte zei ze: “Dan is dit precies goed”, en liep door.

Ik weet niet wie ze was. Ik ben haar in elf jaar Wijhe nog nooit tegengekomen. Ik heb er de hele avond aan teruggedacht.

Wat ik in dat kwartier vooral heb gedaan, is nadenken over hoe ongemakkelijk ik het vond. Niet voor de hond. Voor mezelf. Er reed een auto langs waar ik iemand in herkende. Er kwam iemand met een kinderwagen voorbij die net iets te vriendelijk knikte. Ik zat op een stoeprand bij mijn eigen straat en ik was bezig met wat het eruitzag, terwijl er naast me een dier lag dat vijf dagen geleden uit een asiel kwam en dat voor het eerst verder ging dan onze tuin.

Fenna zei op een gegeven moment: “Hij hoeft toch niet.” Dat is precies het soort zin dat een kind van tien uitspreekt zonder te weten dat het de hele situatie oplost.

Hoe het afliep

Op een gegeven moment stond hij op. Uit zichzelf, zonder dat er iets veranderde aan de situatie. Hij keek naar de kant waar wij vandaan kwamen.

En toen liep hij naar huis. In een tempo dat aanzienlijk hoger lag dan het tempo waarmee hij daarheen was gegaan.

Bram, achter me, in de meest tevreden stem van de week:

“Hij weet nu waar wij wonen.”

Thuis heeft hij een half uur liggen slapen zoals hij nog niet eerder had geslapen, met zijn poten uit elkaar en zijn kop plat op de vloer, en Bram is er de hele tijd bij gebleven zonder hem aan te raken.

De uiterwaarden komen wel. Het pontje ligt er in juni ook nog. Dat blaadje van Fenna hangt nu op de koelkast naast het lijstje met de regels, en ze heeft de route er niet afgehaald.

Vanavond lag hij weer onder de tafel, en toen ik langs de voordeur liep tilde hij zijn kop op.

Veertig meter. Prima.