Hemelvaartsdag, het pontje en de hond die niet aan boord wilde

Fenna had de route nog. Ze had hem twee weken geleden getekend voor onze eerste wandeling, die na veertig meter eindigde op een stoeprand, en hij hing sindsdien op de koelkast tussen de regels en een tekening.

Ze haalde hem er donderdagochtend om half negen af en legde hem op tafel. “Vandaag kan het wel”, zei ze.

Ze was daar behoorlijk zeker van.

Wat er goed ging

Bijna alles, dat is het rare.

We zijn met z’n vijven en de hond naar de dijk gelopen. Loes in de kar achter de fiets van Thijs, de rest lopend, Wolk aan de riem naast Bram, die de riem mocht vasthouden op het stuk waar geen auto’s komen en die dat deed met een gezicht alsof hij een vlag droeg.

Het was warm, de eerste echt warme dag van dit jaar. In de uiterwaarden stond het gras hoog en zaten de koeien in de schaduw onder de bomen. We zijn twee keer gestopt omdat er iets te ruiken viel en één keer omdat Bram beweerde dat hij niet verder kon, wat hij bij elk uitje op ongeveer hetzelfde punt beweert.

Hij liep langs fietsers. Hij liep langs een groep wandelaars met stokken. Hij ging één keer zitten toen er een tractor aankwam en stond daarna gewoon weer op.

Ik heb tegen Thijs gezegd: dit gaat lukken.

De loopplank

Het pontje voer. Er stonden vier fietsers te wachten en een man met een aanhangwagentje.

Wolk kwam tot precies de rand van de loopplank. Toen zette hij zijn poten uit elkaar en werd hij, op een manier die ik niet eerder had gezien, ineens twee keer zo zwaar.

Er is geen discussie geweest. Ik heb dit keer niet getrokken. Dat is misschien wel de enige echte vooruitgang van deze maand.

De schipper zei dat hij het vaker ziet en dat het meestal aan het geluid ligt, want dat ding trilt onder je voeten. Hij zei ook dat we het over een paar weken nog eens moesten proberen, en dat het dan vaak in één keer goed gaat.

En toen zei Bram, die dus al de hele weg de riem vasthield en die op dat moment al besloten had wat er ging gebeuren:

“Wij blijven wel hier, hoor.”

De vier minuten die we niet gevaren hebben

Het pontje duurt vier minuten. Dat weet ik omdat we het al zo vaak hebben gedaan dat Bram het meetelt en omdat het hier het goedkoopste uitje is dat bestaat. Het is bij ons de standaardoplossing voor een middag waarop niemand iets bedacht heeft.

Ik stond daar met de riem in mijn hand en dacht: dit is precies het ding waarvan ik had verwacht dat hij het leuk zou vinden.

Dat is natuurlijk een gedachte over mij en niet over de hond. Ik heb de afgelopen drie weken een lijstje in mijn hoofd opgebouwd van dingen die we straks samen gaan doen, en dat lijstje heeft hij nooit gezien. Hij heeft een tuin waarin hij een route heeft, een tafel waar hij onder ligt en een dijk die hij inmiddels kent. Dat is wat hij in negentien dagen heeft opgebouwd, en het pontje stond daar niet bij.

Aan deze kant

Fenna en Thijs zijn overgevaren. Dat was Fenna’s plan en dat plan hing twee weken op de koelkast en dat ging niet zomaar de prullenbak in.

Bram, Loes, ik en de hond zijn aan deze kant in het gras gaan zitten met de fietstas, waarin veel te veel brood zat, zoals altijd als ik vooraf denk dat het misschien te weinig is.

We hebben ze zien wegvaren, we hebben ze aan de overkant zien uitstappen, en twintig minuten later hebben we ze weer terug zien komen. Loes heeft de hele tijd gezwaaid, ook toen er niets te zien was. Wolk lag in het gras met zijn kop op mijn voet.

Op de terugweg was iedereen te warm en te stil. Bram vertelde een verhaal dat begon bij het pontje en dat ergens bij een oude man uitkwam.

De route ligt weer op tafel. Fenna heeft er met potlood een datum bij gezet.