Onze buurvrouw stuurt elke dag een foto van onze tuin en het gaat niet goed

Om acht uur vanochtend, ik zat met koffie in een campingstoel en het was nog koel, ging mijn telefoon. Een foto van onze achtertuin, vanaf de schuur genomen, met daaronder: Alles doet het nog. Bijna alles.

Ik heb hem drie keer ingezoomd voordat ik zag wat er niet meer stond.

Wat we in april hebben verdeeld

We hebben in april de tuin opgedeeld. Iedereen een eigen stuk, dat was mijn idee, en ik had er hoge verwachtingen van. Fenna kreeg de strook langs de schutting, Bram het driehoekje bij de schuur, en Loes kreeg het stuk bij de terrastegels omdat dat het dichtst bij de deur is.

Loes heeft in mei mogen zaaien waar ze wilde. Dat is toen niet helemaal gegaan zoals ik had bedacht, want ze heeft het hele zakje in één handeling omgekeerd op een oppervlak van ongeveer twintig bij twintig centimeter.

Daar staat nu, volgens de foto van dinsdag, een dichte bos van iets. Ik denk goudsbloem. Het staat er als een propvol boeket dat per ongeluk in de grond is gezet, het is te dicht op elkaar, het had uitgedund moeten worden en dat is nooit gebeurd.

Het is het enige stuk in die hele tuin dat er beter uitziet dan toen we wegreden.

De lijst die ik heb achtergelaten

Ilse is de buurvrouw die pakketjes aanneemt en dan te lang blijft praten, op een manier waar ik nooit spijt van heb. Toen ze hoorde dat we twee weken weggingen, bood ze het zelf aan.

Ik heb een lijst voor haar gemaakt. Op papier, met een tekeningetje van de tuin erbij, want ik ben vormgever en dan doe je dat.

1. De bakken bij de deur elke dag, ook als het geregend heeft.
2. De courgetteplant om de dag oogsten, alles wat je vindt mag je houden.
3. De tomaten in de kas alleen onderaan water, niet over de blaadjes.
4. Het kleine vak bij de tegels is van Loes en daar mag niets uit.
5. De rest redt zich wel.

Punt vijf was optimisme.

Wat de rest niet redde

De rest bestaat uit twee lavendels die het al niet deden, een pot met iets wat ooit een basilicum was, en de strook van Fenna. Fenna heeft in april zonnebloemen gezaaid en die hebben het lang volgehouden. Volgens de foto van gisteren hangen er nu drie voorover, en niet op de manier van een zonnebloem die is uitgebloeid, maar op de manier van een plant die is omgevallen.

Ik heb het haar niet verteld. Toen bleek dat Ilse de foto ook naar Fenna had gestuurd, omdat Fenna dat zelf had gevraagd bij het afscheid, wat ik niet wist.

Fenna keek er lang naar en zei toen: “Die hebben het gewoon niet gered.”

Geen drama. Ze deed haar telefoon weg en ging verder met haar boek. Ik denk dat ik daar meer moeite mee had dan zij.

Wat je van duizend kilometer afstand aan een tuin kunt doen

Niets. Dat is het antwoord.

Ik heb dinsdagavond serieus zitten typen dat ze de zonnebloemen misschien met een stok kon opbinden, en ik heb dat bericht daarna weggehaald voordat ik het verstuurde. Ilse geeft al twee weken water aan een tuin die niet van haar is. Zij hoeft er geen stokken bij te zoeken omdat ik in een stoel in de Vogezen zit te bedenken hoe het beter kan.

Dus ik kijk nu elke ochtend naar een foto en ik zeg elke ochtend hetzelfde terug: dank je wel, het ziet er goed uit.

Dat is een half leugentje. Het ziet er uit als een tuin waar twee weken lang precies genoeg aan is gedaan om hem in leven te houden en verder niets, en dat is eigenlijk ook hoe hij eruitziet als ik er zelf ben.

Volgende week zaterdag zijn we terug. Ik ga eerst kijken naar het vak bij de tegels.

Loes weet nog van niets. Ze denkt dat haar bloemen thuis netjes staan te wachten en dat is dan één keer precies waar.