Mijn dochter praatte met een vreemd meisje over school zoals ze thuis nooit doet

Er staat hier een muurtje bij de wasruimte, ongeveer een halve meter hoog, met uitzicht op niets bijzonders. Daar zit Fenna elke dag een uur. Ik heb daar eerder over geschreven: dat is haar deur, hier.

Woensdagmiddag zat er iemand naast haar.

Hoe dat ging

Ze heet Merle, met een l, wat ik grappig genoeg vind om hier één keer te noemen. Ze is elf, ze komt uit de buurt van Alkmaar, en ze staat drie plekken verderop met haar ouders en een broertje in een camper.

Ik weet dit allemaal omdat ik veertig minuten met een tas natte was heb staan draaien aan een lijn die al vol was.

Ze zijn begonnen over een boek. Fenna las buiten en het andere meisje kende het, en dat is bij elfjarigen blijkbaar genoeg om te gaan zitten. Daarna ging het over de camping, over de hond, over of je hier ergens kunt zwemmen.

En toen ging het over school, en toen ben ik gebleven.

Wat ik hoorde

Ik ga niet alles opschrijven. Er zijn dingen die van haar zijn en die niet op internet horen, ook niet hier, ook niet als het over een klas gaat die niemand kent.

Maar dit mag wel.

Ze zei dat ze volgend jaar in groep 8 zit en dat ze het spannend vindt. Niet vanwege de toets. Vanwege wat erna komt.

Ze zei dat er in haar klas twee meiden zijn met wie ze in groep 6 alles deed en dat dat nu anders is, en dat ze niet precies weet wanneer dat is veranderd.

Ze zei dat ze meester Joost krijgt en dat die grapjes maakt die niet altijd grappig zijn, en dat hij vorig jaar bij een ander groep 8 stond en dat ze hem toen al kende van de gang.

En ze zei, en dit is de zin waar ik met een sok in mijn hand naar stond te luisteren:

“Ik weet niet of ik het erg vind dat het klaar is of dat ik het gewoon niet wil weten.”

Het andere meisje zei: “Ja, precies.”

En toen gingen ze verder over iets met een serie.

Waarom ze dat tegen mij niet zegt

Ik heb hier de rest van de middag over lopen denken, wat ik zelf een beetje veel vind voor een gesprek waar ik niet bij hoorde.

Bij mij hoort elk onderwerp al ergens bij. Als Fenna tegen mij zegt dat ze het spannend vindt, dan hoort daar een reactie bij die ik al twee jaar geef, en dat weet ze. Dan ga ik zeggen dat het goed komt, of ik ga vragen wat ze precies bedoelt, of ik ga ongemerkt naar de brugklas toe praten omdat ik daar zelf mee bezig ben.

Bij dat meisje uit Alkmaar hoorde er niets bij. Die zei “ja, precies” en ging verder.

Dat is wat ik niet kan. Ik ben haar moeder, ik heb alle voorgeschiedenis, en dat is meestal een voordeel en soms precies het probleem.

Wat ik ermee gedaan heb

Niets. Ik heb de was opgehangen die al hing, ik ben teruggelopen naar de tent en ik heb aan Thijs verteld wat ik had gehoord, wat achteraf misschien ook al te veel was.

Aan tafel heb ik gevraagd hoe het meisje heette. Fenna zei “Merle” en trok haar wenkbrauw op, want dat vond zij ook grappig. Verder heb ik niks gevraagd.

Ze zitten nu elke middag op dat muurtje. Vandaag zaten ze er om half drie al, en toen het ging regenen zijn ze naar de camper gegaan en heb ik haar tot etenstijd niet gezien.

Zaterdag gaan die mensen weg. Ze hebben nummers uitgewisseld op een papiertje, wat ik ouderwets en ontroerend vind voor twee kinderen die allebei een telefoon hebben.

Ik heb dat papiertje vanavond op de picknicktafel zien liggen, tussen de stenen van Bram.

Ik heb het niet opgeruimd.