Ons huis is deze week vier bij drie meter en dat bevalt verdacht goed

Ik heb het net opgemeten met een stuk touw en mijn voeten. De binnentent is ongeveer vier bij drie. Daar slapen we met z’n vijven, plus een hond die officieel buiten de tent slaapt en die dat sinds de tweede nacht niet meer doet.

Thuis hebben we een hoekhuis met vier slaapkamers, een schuur, een zolder en een kast onder de trap waar dingen in gaan en niet meer uit komen. Ik ben er in april nog een halve zaterdag mee bezig geweest. Ik weet nog steeds niet wat er precies in staat.

Alles gebeurt aan één tafel

Dat is het eerste wat opvalt. Er is hier één tafel. Daar wordt op gegeten, gekaart, getekend, brood op gesmeerd, huiswerk op gemaakt dat niemand heeft opgegeven, en gisteren heeft Thijs er een campingstoel op gerepareerd terwijl Loes aan de andere kant zat te kleuren.

Thuis hebben we een eettafel, een bureau, een keukenblad, een salontafel en een werkplek in de kamer waar ik het koud heb. Daar is alles op één plek verspreid in plaats van bij elkaar.

Hier komt iedereen vanzelf naar dezelfde plek, omdat er geen andere is. Ik dacht dat dat vermoeiend zou worden. Het is het tegenovergestelde.

Twee bakken en een krat

We hebben twee plastic bakken meegenomen, een keukenkrat en per kind een tas. Meer paste er niet in, want de hond moest ook mee en die neemt een halve achterbak in.

Wat er in mijn bak zat: zeven kledingstukken, een regenjas, twee boeken, een toilettas, en een tweede paar schoenen dat ik nog geen enkele keer heb aangehad.

Wat ik heb gemist: niets. Dat is oncomfortabel om op te schrijven, want thuis heb ik een kast waar ik elke ochtend te lang voor sta.

Bram heeft één ding meer meegenomen dan afgesproken. Dat waren zeven stenen, in een sok, en die is hij vergeten bij het inpakken uit te leggen. Ze liggen nu op de picknicktafel in een rij, aangevuld met vier nieuwe. De sok is inmiddels ook een steen.

Wat er wel anders is dan thuis

Ik ga niet doen alsof dit een beter leven is. Er is geen wasmachine. Ik heb gisteren drie kwartier bij een gootsteen gestaan met de spijkerbroek van Loes en een stuk zeep, en de vlek zit er nog in.

Er is geen deur die dicht kan. Fenna is elf en heeft thuis sinds het voorjaar een deur die dicht zit, en daar heb ik toen een heel stuk over geschreven en er lang over nagedacht. Hier is haar deur een ritssluiting die je vanaf twintig meter hoort.

Ze lost dat op door ergens anders te gaan zitten. Op het muurtje bij de wasruimte, meestal, met een boek. Ik weet inmiddels dat dat haar kamer is en ik loop erlangs zonder iets te zeggen.

En er is geen plek om iets weg te leggen “voor later”. Dat is misschien wel het echte verschil. Thuis is elk oppervlak een tussenstation. Hier moet alles meteen ergens heen, want anders staat het in de weg, want er is geen weg.

De gedachte die ik niet ga uitvoeren

Ergens tussen woensdag en vandaag is de gedachte gekomen dat we thuis te veel hebben. Dat is geen origineel idee en ik ben ook niet de eerste die het in een tent krijgt.

Ik ken mezelf. Over drie weken staat de schuur er weer net zo bij en heb ik iets gekocht wat in de kast onder de trap belandt.

Maar ik zit hier nu wel met een lijstje. Op de achterkant van de campingregels, die ik van het bord bij de receptie heb gehaald en waarvan ik denk dat dat niet de bedoeling was.

Er staan vier dingen op.

Ik ben benieuwd of ik dat papiertje terugvind.