De bak die al drie weken in de gang staat

Er staat een blauwe bak in onze gang, tussen de kapstok en de trap, en hij staat daar sinds de zondag dat we de schuur hebben leeggemaakt. Dat is drie weken en één dag.

Iedereen loopt er inmiddels omheen. Loes gebruikt hem als opstapje om bij de haakjes te komen. Thijs hangt zijn jas eroverheen als hij binnenkomt en de kapstok vol is. Ik zag hem gisteren pas weer echt, en dat is nu precies waar dit stuk over gaat.

Wat erin zit

Zeven dingen. Ik heb ze net opgeschreven terwijl ik ernaast op de trap zat.

1. Een schemerlamp met een voet van geel glas die ik in 2002 op een rommelmarkt heb gekocht. Hij doet het. Hij past nergens.
2. Een houten kistje met een deksel dat klemt. Van Thijs’ opa uit Sneek.
3. Een stapeltje tegels van de bijkeuken, over van 2016, voor als er ooit eentje sneuvelt.
4. Twee gordijnen van het vorige huis, gewassen, gestreken zelfs, in een hoes.
5. Een kartonnen doos met tekeningen van Fenna uit groep 1 en 2.
6. Een adapter waarvan we niet weten waar hij bij hoort maar die er te degelijk uitziet om weg te gooien.
7. Een set van vier glazen. Er zijn er drie.

Dat is de bak. Dat is precies het soort dingen dat een bak in een gang veroorzaakt. Niets is kapot. Niets is nodig.

Waarom hij daar nog staat

Omdat weggooien beslissen is, en de gang niet.

Zolang hij in de gang staat is er niks besloten. Hij is niet in de schuur, dus we hebben hem niet bewaard. Hij is niet bij de kringloop, dus we zijn hem niet kwijt. Hij staat in de wachtstand, en de wachtstand kost niks, behalve dat je elke dag zeven keer om iets heen loopt en het niet meer ziet.

Thijs is hier eerlijker in dan ik. Die zei vorige week: “Zeg maar wat weg mag, dan breng ik het.” Hij wacht op mij. De lamp is van mij, de gordijnen zijn van mij, en de tekeningen zijn van ons allebei, alleen ben ik degene die ze niet kan wegdoen.

Ik heb die tekeningen vrijdagavond bekeken. Dat is een fout. Je moet nooit een doos met tekeningen openmaken als je van plan bent iets weg te gooien, want dan zie je een huis met een schoorsteen en een lijn gras en een zon in de hoek, en daaronder staat in wankele letters FENNA, en die letters staan achterstevoren.

Ze is nu tien. Ze schrijft niks meer achterstevoren. Er is geen enkel bewijs meer dat ze dat ooit deed behalve dit ene vel papier.

Wat we hebben afgesproken

We hebben er dit weekend een besluit over genomen dat geen besluit is, en daar ben ik best tevreden mee.

De tekeningen gaan naar boven, in de kast op de overloop, bij het andere papier dat we bewaren. Die vraag was niet echt een vraag.

De gordijnen en de drie glazen gaan naar de kringloop. Dat was ook geen vraag, alleen duurde het drie weken om hem te stellen.

De lamp, het kistje, de tegels en de adapter gaan in een doos die dichtgeplakt wordt met de datum erop. April 2025. Die zetten we in de schuur, op de plank die we vorige maand hebben leeggemaakt, en volgend voorjaar kijken we of we hem gemist hebben.

Ik weet nu al dat Thijs hem in september opent om die adapter te pakken. Ik weet ook al dat hij dan zegt dat het toevallig precies de goede was.

De bak zelf blijft trouwens. Die is blauw en stevig en er kan van alles in.