Tien dagen hond en ons huis is opnieuw ingedeeld

Ik zocht dinsdagavond de schoenlepel en die lag niet waar hij ligt.

Dat is niet interessant, behalve dan dat ik hem uiteindelijk terugvond in de la in de bijkeuken, waar iemand hem heeft neergelegd omdat de gang leeg moest. Wie dat heeft gedaan weet ik nog steeds niet. Er is hier de afgelopen tien dagen van alles verplaatst zonder dat iemand er iets over heeft gezegd.

We wonen elf jaar in dit huis en het is in die elf jaar drie keer echt van indeling veranderd. Toen Bram kwam. Toen Loes kwam. En nu.

De gang, de bank en de eettafel

Dit is wat er is veranderd sinds Wolk er is, en ik zet het op een rij omdat ik het zelf pas doorhad toen Ilse er dinsdag over de heg naar vroeg.

De gang is leeg. Er stonden schoenen, er stond een tas met flessen die al sinds februari naar de glasbak moet, er lag een stapel post op de trap. Dat kan niet meer, want een hond die schrikt gaat door de gang naar de kamer en dan wil je daar geen tas met flessen hebben. Het is de eerste keer sinds ik me kan herinneren dat je onze gang kunt oversteken zonder ergens omheen te lopen.

De bank staat tien centimeter naar voren. Dat heeft niemand gedaan. Dat is gebeurd. Er is nu een strook achter de bank waar hij doorheen kan, en dat is kennelijk vanaf dag twee zo geregeld door de bank zelf.

De eettafel is het belangrijkste meubel van dit huis. Daar ligt hij. Onder het midden, tussen de vier stoelpoten door, met zijn kop richting de tuindeur. Dat betekent dat de eettafel niet meer verplaatst wordt om ruimte te maken, dat er niet meer met stoelen wordt geschoven zoals wij dat schoven, en dat de vraag “waar is de hond” hier nooit meer gesteld hoeft te worden.

Alles wat op de onderste plank stond, staat nu een plank hoger. De lade met kaarsen. De doos met stiften waar Loes toch al niet vanaf kon blijven. De schoenen van Bram, die nu op een haakje hangen op een hoogte waar hij net niet bij kan, wat een nieuw probleem is maar wel een ander.

De ene gewoonte die alles doet

Wij zijn geen opgeruimd gezin. Ik heb daar in september nog over geschreven en het is sindsdien niet beter geworden.

Wat er nu gebeurt: elke avond na het eten moet de vloer leeg. Niet opgeruimd, niet netjes, gewoon leeg. Geen blokjes, geen sokken, geen tassen, geen kabels.

Dat doen we niet omdat we ineens beter zijn geworden. Dat doen we omdat er anders iemand over hem struikelt of hij ergens in bijt. Het is de eerste huishoudelijke regel in dit huis die niet handhaving nodig heeft, want de reden staat er zelf bij en die reden is grijs en ligt in de weg.

Fenna doet het zonder mopperen. Bram doet het met veel praten maar hij doet het. Loes helpt op een manier die het proces vertraagt maar die ik niet ga stoppen.

En het rare is: het huis ziet er nu beter uit dan toen ik er echt moeite voor deed.

Wat er niet is veranderd

De trap kraakt nog steeds op de vierde tree. De keukendeur klemt in mei zoals hij elk jaar in mei klemt. De kraan die vorig najaar lekte, lekt niet meer, en daar is Thijs nog altijd trots op op een manier die hij nooit hardop zal zeggen.

De stofzuiger blijft een probleem, maar dat is een verhaal voor een andere keer.

En er ligt nog steeds een gele laars bij de tuindeur, die daar sinds 10 mei ligt en die niemand van ons verplaatst, ook niet als hij in de weg staat. Vooral niet als hij in de weg staat.

Nu

Het is half elf. De vloer is leeg. De gang is leeg. De schoenlepel ligt in de la in de bijkeuken en daar laat ik hem maar liggen, want ik denk dat dat na tien dagen zijn plek is geworden.

Onder de tafel is het stil.