Wat er echt in onze schuur stond na elf jaar

Zaterdagochtend om acht uur zei Thijs: “We doen het even, dan is het klaar voor de koffie.”

Zondagavond om zeven uur stond hij nog met een bezem in de deuropening van de schuur, in het licht van een bouwlamp die aan een spijker hing, en zei hij: “Ik ga morgen nog één ding doen.”

Daar zit ongeveer een heel weekend tussen.

Wat er in stond

We wonen hier sinds 2014. Elf jaar. In die elf jaar is er nooit één moment geweest waarop iemand besloot: dit gaat in de schuur. Het is er gewoon gekomen, zoals sneeuw op een auto komt.

Wat we eruit hebben gehaald, in de volgorde waarin het op het gras belandde:

1. Vier fietsen, waarvan er twee reden.
2. Een kinderfietsje met zijwieltjes waar Loes vorig jaar één keer op heeft gezeten en toen huilde.
3. Zeven halve zakken tuinaarde, allemaal open, allemaal steenhard.
4. Een doos met stroomkabels van apparaten die we niet meer hebben.
5. Twee groene tuinstoelen van Thijs’ ouders uit Sneek, met roest op de poten.
6. Een verfrol in een plastic zak, ingedroogd in de vorm van de zak.
7. Een bak met stenen. Dat was geen probleem, dat is de collectie van Bram, die mag blijven.
8. Het fietsstoeltje.

Punt acht is degene waar we het over gaan hebben.

De drie stapels

We hebben eerst alles op het gras gezet. Dat is het enige advies dat ik hier ga geven, want het is het enige dat echt werkte. Zolang het in de schuur staat kijk je naar planken en naar volume. Buiten, in het licht, kijk je naar spullen. En dan zie je in één keer dat je zeven halve zakken aarde hebt.

Toen: weg, kringloop, terug.

De stapel weg ging het snelst. De stapel kringloop daarna. De stapel terug groeide, zoals stapels terug altijd groeien, tot ik op een gegeven moment tegen Thijs zei dat we op deze manier de schuur aan het opruimen waren door hem opnieuw in te richten.

Hij zei niks en liep naar de stapel en haalde er zijn eigen boormachinekoffer uit, die kapot was, en zette hem bij weg. Dat is bij Thijs een heel gesprek.

De kinderen waren het probleem en de oplossing

Ik had erop gerekend dat ze zouden helpen. Dat was optimistisch.

Wat er gebeurt als je alle spullen van elf jaar op het gras zet is dat je kinderen een winkel binnenlopen. Alles is nieuw, want alles is vergeten. Bram vond binnen tien minuten een oude fietspomp en heeft daar drie kwartier mee besteed aan het oppompen van dingen die niet opgepompt hoefden. Loes ging in de lege schuur staan en riep, omdat het galmde.

Fenna heeft daadwerkelijk geholpen, op haar manier. Ze heeft een lijst gemaakt. Op een klembord dat we ook net gevonden hadden. Ze noteerde per voorwerp een letter: W, K of T. Ze werd boos toen wij daar niet consequent mee omgingen en ze had gelijk.

En op zaterdagmiddag om vier uur, toen we alle drie op de rand van de aanhanger zaten en het even niet meer wisten, was het Bram die de doorslag gaf. Hij wees naar de twee groene tuinstoelen van opa Ben en oma Annie en zei: “Die zijn toch van opa. Daar moeten we op zitten.”

Ze staan er nu. Geschuurd, één poot gelijmd, in de zon bij de achterdeur. Dat was het enige echte besluit van de hele dag dat niet van ons kwam.

Het fietsstoeltje

Het lag helemaal achterin, achter de kliko’s die daar in de winter staan. Grijs, met een riempje dat door de zon bros was geworden en een voetsteun die je met een schuifje kon verstellen. Alle drie de kinderen hebben erin gezeten. Fenna van 2015 tot 2017. Bram van 2018 tot 2021. Loes tot vorige zomer, toen ze eruit begon te klimmen terwijl ik reed en ik besloot dat we dat niet meer deden.

Ik hield het vast en ik wist meteen dat het weg moest. Het is bros. Er komt hier geen kind meer in. En toch stond ik er een minuut of twee mee in mijn handen op het gras naar niets in het bijzonder te kijken.

Thijs kwam langs met een zak aarde onder elke arm en zei: “Kringloop.”

“Ja,” zei ik.

“Of hou hem.”

“Nee, kringloop.”

Hij liep door. En daarna heb ik hem toch nog een keer opgetild om te kijken of de naam van Fenna er niet in gekrast stond, want dat had gekund, en dat was niet zo.

Wat ik niet had verwacht is dat het niet ging over de baby’s. Ik mis het babygedeelte eerlijk gezegd maar matig. Het ging over de route. Elke woensdag naar de peuterspeelzaal langs de dijk, met een kind achterop dat de hele weg praatte tegen mijn rug. Ik heb dat honderden keren gedaan en ik weet niet meer wanneer de laatste keer was. Dat is het rare. De eerste keer weet je nog. De laatste keer gaat gewoon voorbij en je hebt niks door.

Wat er terugging

Op zondagmiddag hebben we het bijgehouden. Wat er teruggegaan is:

De twee fietsen die rijden, plus die van Fenna. De gereedschapskast. De bak met stenen. De vier goede plastic bakken. Een oude kast van mijn moeder waar Thijs schroeven in doet, gesorteerd op een manier die alleen hij begrijpt. De ladder. De kerstdoos. De partytent die we in 2019 hebben gebruikt en nooit meer, maar die volgens Thijs “in de zomer nog wel eens kan”.

Ik heb daar niks van gezegd. Iedereen mag één partytent hebben.

Wat weg is: twee volle kliko’s, een aanhanger vol naar de milieustraat, en drie dozen naar de kringloop op maandagochtend voor mijn werk. Ilse van hiernaast heeft de zeven zakken aarde meegenomen. Die zei dat steenharde tuinaarde prima is als je hem eerst nat maakt, en ze wilde er niks voor betalen en dat hoefde ook niet. Zij nam vorige maand nog drie pakketjes voor ons aan.

Er is één ding dat ik pas achteraf doorhad. In elf jaar hebben we nooit iets uit die schuur weggegooid omdat we nooit hebben gekeken. Je gooit niks weg wat je niet ziet. Dat klinkt als een open deur en het verklaart wel waarom het uiteindelijk niet om spullen ging maar om een middag met alles op het gras.

En wat overblijft is een schuur waar je doorheen kunt lopen. Er staat nu een lege plek van ongeveer anderhalve meter langs de achterwand. Thijs zei zondagavond dat daar prima een werkbank kan.

Ik heb gezegd dat we daar in de zomer nog eens naar kijken. Het is namelijk april, het is voor het eerst warm geweest dit jaar, en ik wil die anderhalve meter nog even leeg houden. Alleen om te kunnen zien dat het kan.