Waarom we de paaseieren dit jaar veel te makkelijk verstopten

In maart vond ik een paasei achter de bloempot bij de schuur. Het lag daar sinds april 2024. De folie was verkleurd, er zat een barst in de chocolade en er zaten twee mieren op.

Ik heb hem aan Thijs laten zien en hij zei, en dit is een citaat: “Zie je wel dat ik goed verstop.”

De regel die we hebben afgesproken

Vorig jaar liep het eieren zoeken uit de hand. Niet in de zin van ruzie, in de zin van tijd. Thijs had ze verstopt op plekken waar hij ze zelf zou zoeken, dus in de goot van het schuurdak, onder de omgekeerde emmer, achter de derde plank van de schutting. Na veertig minuten zaten Fenna en Bram op de tegels met een pakje drinken, ontmoedigd, en gaven ze het op. Loes was toen twee en die had er sowieso niks van begrepen. Die had één ei gevonden, dat ze op de grond had opengemaakt en waar ze op ging zitten.

Dus dit jaar hebben we een regel gemaakt. De regel was: alles op ooghoogte van het kleinste kind of lager.

Het klinkt verstandig. Het is ook verstandig. En het is meteen het probleem.

Zaterdagavond, halfelf

We verstoppen ze de avond ervoor, want zondagochtend halen we het niet. Ik had de zak op tafel gelegd en we hebben ze geteld. Vijfendertig stuks. Dat tellen is nieuw en dat gaan we voortaan altijd doen, want daardoor weten we in juli of we klaar zijn.

Thijs ging de tuin in met tien. Ik ging met twintig. De laatste vijf bleven in de zak liggen omdat we op waren, dachten wij toen. Ik hield me aan de regel. Onder de rand van de zandbak, in het gras bij de border, half onder een blad, op de vensterbank van de schuur, in de gieter die sinds vorige week klein is, in de laars van Loes die bij de deur stond, wat ik meteen weer heb teruggedraaid want dat is vragen om problemen.

Toen ik binnenkwam stond Thijs bij het keukenraam en keek naar buiten.

“Je ziet ze allemaal,” zei hij.

En hij had gelijk. Vanaf het aanrecht kon je vanuit stilstand negen eieren aanwijzen. Er lag er een in het gras te schitteren in het licht van de buitenlamp als een klein zilveren dingetje dat om aandacht vraagt.

We hebben er toen nog een discussie over gehad die ik hier niet ga uitschrijven omdat hij tien minuten duurde en over niets ging. De uitkomst was: laten liggen. Het is niet erg als het te makkelijk is.

Zondagochtend

Het was acht graden en droog en er stond een beetje wind. Bram was om kwart over zeven al wakker en heeft twintig minuten voor de tuindeur gestaan als iemand die wacht op een winkel die opengaat.

Toen mochten ze.

Loes vond er in de eerste minuut vier. Vier. Ze rende van het ene zilveren puntje naar het andere en riep bij elke: “Nog een!” en bracht ze naar mij in plaats van in haar eigen mandje te doen, waardoor ik binnen twee minuten een handvol had en zij nog steeds niks.

Bram vond er zeven en ging toen bij de emmer kijken van vorig jaar, want die zat in zijn hoofd.

En Fenna liep te dwalen.

Dat was het moment dat ik doorhad wat we verkeerd hadden gedaan. Fenna is tien. Voor haar is het zoeken het leuke, niet het vinden. Er lag niks voor haar. Ze heeft er acht opgeraapt van de grond en dat is geen zoeken, dat is opruimen.

Ze zei niet dat ze het stom vond. Ze zei: “Ik help Loes wel even.”

Dat is wat je hoopt dat een kind zegt en het is ook precies het moment waarop ik dacht: verdorie.

Wat we volgend jaar doen

Thijs heeft het tijdens de brunch opgelost op de manier waarop Thijs dingen oplost, namelijk zonder aankondiging. Hij is opgestaan, is naar buiten gelopen met de laatste vijf uit de zak, en is teruggekomen met de mededeling: “Er liggen er nog vijf. Alleen die zijn moeilijk.”

Fenna is opgestaan zonder haar brood af te maken.

Het duurde achttien minuten. De laatste zat tussen de takken van de vlier, op ongeveer twee meter hoogte, en ze heeft er de trapkruk voor uit de bijkeuken gehaald. Ze heeft dat helemaal alleen gedaan en ze kwam binnen met dat ei in haar hand alsof ze iets had gewonnen, wat ook zo was.

Dus volgend jaar doen we het zo: twee soorten. Makkelijke eieren voor de kleintjes, gewoon in het gras. En vijf hele moeilijke, die apart worden verstopt en waar niemand anders aan mag komen.

De brunch, kort

Over de rest van de dag kan ik kort zijn, want de rest van de dag was zoals Pasen is.

Oma Riet en opa Wim kwamen om elf uur, wat betekent dat ze om kwart voor elf op de stoep stonden. Mijn moeder had brood meegebracht, twee soorten, hoewel afgesproken was dat wij het brood zouden doen. Ze zei dat het toevallig over was. Er is bij haar nooit iets toevallig over.

We hebben binnen gegeten met de tuindeur open, want het was acht graden en dat is buiten-eten-weer voor mensen die zichzelf voor de gek houden, en dat proberen we pas volgende week.

Op tafel: de eieren van woensdag, waarvan die van Bram nog steeds half groen was en die van Fenna nog steeds mooi. Roerei. Een schaal met dat spul van mijn moeder waar niemand de naam van weet en dat iedereen opeet. Krentenbrood. Te veel boter.

Opa Wim heeft twee keer verteld dat hij zijn eerste tomatenplantjes al heeft staan en heeft toen ongevraagd een zak winterpeen uit de auto gehaald.

En Loes heeft anderhalf uur onder de tafel gezeten met haar mandje eieren en ze geteld op een manier die geen tellen was. Er is één kan sap omgevallen, wat bij ons het teken is dat het gezellig was.

We hebben aan het eind van de dag geteld. Achtentwintig gevonden van de vijfendertig.

Zeven liggen er nog buiten. Ik heb het opgeschreven op een briefje en dat briefje op de koelkast gehangen, en ik weet nu al dat ik in september niet meer weet waar dat briefje ligt.