Eieren verven eindigde in een blauwe keuken

Er ligt sinds woensdagavond een lichtblauwe vlek op de vloer bij de koelkast, ongeveer zo groot als een onderzetter. Ik heb hem drie keer geschrobd. Hij is nu iets lichter dan een lichtblauwe vlek, en dat is wat het wordt.

Morgen is het paasontbijt op De Kleine Belt en de kinderen moeten een gekookt ei meenemen. Versierd, zei de brief. Versierd is een woord met veel ruimte erin.

Twaalf eieren en drie meningen

We hebben er twaalf gekookt, want drie is te weinig als er iets fout gaat, en er gaat altijd iets fout.

Koken doe ik met een lepel erin en dan tien minuten, want dan zijn ze hard genoeg om te overleven wat er daarna mee gebeurt. Een zacht ei en een kind van drie is een combinatie waar je één keer aan begint.

De tafel lag vol krant. Iedereen had een oud T-shirt aan, wat bij Bram betekent dat hij een goed shirt aanhoudt en er een oud T-shirt bovenop trekt, waardoor hij eruitziet als iemand die er twee draagt.

Fenna wilde patronen. Ze had op een blaadje van tevoren getekend hoe het moest worden: een ei met stippen in twee kleuren, met een lijn ertussen. Ze heeft daar veertig minuten aan gewerkt en het resultaat is echt mooi geworden, wat ik pas mocht zeggen nadat zij het zelf had gezegd.

Bram wilde snelheid. Bram dompelt. Hij had er vier af terwijl Fenna nog aan de eerste bezig was en hij vroeg daarna of hij ook nog even van haar mocht.

Loes is drie en wilde het water. Niet het ei, het water. Ze zat met haar hand tot aan haar pols in het bakje blauw en roerde. Toen ik zei dat ze dat niet moest doen zei ze dat ze aan het helpen was, en dat is een verdediging waar ik nog steeds geen antwoord op heb.

“Kijk mama, ik ben blauw. Dat is voor Pasen.”

Waar het misging

Het misging niet bij Loes. Het misging bij mij.

Ik pakte het bakje op om het naar de gootsteen te brengen en ik had blauwe vingers en het bakje was nat aan de buitenkant, en zo gaat dat dan.

We hebben het opgeruimd met keukenpapier, met een dweil, met een schuursponsje en op het laatst met een oude tandenborstel langs de rand van de plint. Thijs kwam op het geluid af, keek naar de vloer, keek naar mij, en zei dat hij nog een restje verf in de schuur had staan. Dat was een grap. Ik geloof dat het een grap was.

Wat mij daarbij opviel is hoe lang zo’n schoonmaakactie duurt in verhouding tot het verven zelf. Verven: veertig minuten. Opruimen: bijna een uur. Dat is bij alles met kinderen zo, alleen reken ik het er nooit bij als ik bedenk of we ergens tijd voor hebben.

De eieren staan nu op een schaal in de koelkast. Elf, want er is er één van tafel gerold, precies zoals ik had voorspeld en precies daarom hadden we er twaalf.

Ik heb ze op een theedoek laten drogen op het aanrecht, want een rek hebben we niet. Die theedoek is nu ook blauw, aan één kant, in het patroon van elf eieren naast elkaar. Thijs vroeg of dat eruit gaat. Ik denk het niet en het maakt me eerlijk gezegd niet zo veel uit, want het is een theedoek van de kringloop en hij heeft nu tenminste iets meegemaakt.

De mooiste is die van Fenna en die gaat morgen naar school in een broodtrommel met keukenpapier eromheen. Bram neemt er een mee die aan één kant groen is en aan de andere kant niet, omdat hij hem er te snel uithaalde. Hij vindt hem geslaagd. Hij heeft hem “de aarde” genoemd.

Loes gaat morgen niet naar school, want ze is drie, maar ze heeft wel een ei. Het is helemaal effen blauw en het ligt sinds gisteravond op haar nachtkastje, waar het niet hoort, en waar het blijft.