De brief van de brugklas kwam op een woensdag waarop niets te doen was

Om tien over acht viel er iets op de mat waarvan ik aan het geluid al hoorde dat het geen reclame was.

Een envelop van A4-formaat, stevig, met het logo van Het Roggeveld erop en de naam van mijn dochter in een lettertype dat ik nooit zou kiezen.

Ik heb hem op de keukentafel gelegd en er tien minuten naar gekeken.

Wat er in zat

Zes blaadjes.

Een brief van de teamleider met een welkom en de mededeling dat de startdag op maandag 24 augustus is, van tien tot twee, en dat je dan je fiets nog niet in de kelder mag zetten.

Een blad met de klas en de mentor. Fenna zit in 1B. De mentor heet meneer Kolthof en geeft aardrijkskunde, en dat is alles wat wij van meneer Kolthof weten.

Een lijst met spullen. Daar staan negen dingen op waarvan we er zes al hebben.

Een blaadje over het boekenpakket, dat op donderdag 20 augustus tussen tien en twaalf opgehaald moet worden in de aula, op alfabet, en dat je het zelf moet dragen.

Een kluisje met een nummer. 214.

En een namenlijst van de klas. Achtentwintig namen, voornaam en eerste letter van de achternaam, in twee kolommen.

De naam die er niet bij staat

Noor staat er niet bij, want Noor zit niet op deze school. Dat weten we sinds januari en daar is toen thuis het een en ander over geweest, en het is inmiddels iets waar ze allebei mee om kunnen gaan zoals kinderen dat kunnen en volwassenen niet.

Wat ik niet had voorzien is de rest.

Van de vierentwintig kinderen die op 10 juli dat hek uit zijn gelopen, gaan er vier naar Het Roggeveld. Van die vier zit er geen enkele in 1B.

Ik heb die lijst drie keer gelezen. Ik heb hem hardop gelezen. Ik heb geprobeerd of ik een naam herkende van de dansles, van voetbal, van het dorp, van wat dan ook, en ik kwam op één meisje uit Olst waarvan ik denk dat ze een keer op een verjaardag is geweest, en dat weet ik niet zeker.

Ik heb toen mijn telefoon gepakt en weer neergelegd, want er is niemand om te bellen. Het is 22 juli. Er zit daar niemand. En als er wel iemand zat, wat had ik dan gezegd.

Wat zij deed

Ze kwam om half negen beneden. Ik heb gezegd dat er post was en ik heb geprobeerd mijn gezicht op niets te zetten, wat me niet gelukt is, want ze keek meteen twee keer.

Ze heeft de envelop meegenomen naar boven. Dat had ik niet verwacht. Ik had verwacht dat ze het aan tafel zou openmaken en dat ik erbij zou zitten, en dat is precies de soort verwachting waar ik dit jaar al drie keer op ben teruggefloten.

Veertig minuten later kwam ze naar beneden met de blaadjes in haar hand en zei: “Ik zit in B.”

Ik heb gevraagd of ze nog iemand kende.

Ze zei: “Nee.”

En daarna, terwijl ze een glas water pakte: “Prima.”

Dat is haar woord. Dat gebruikt ze sinds ongeveer haar elfde en het betekent afhankelijk van de dag drie verschillende dingen. Ik heb geleerd dat je niet moet vragen welke van de drie het is, want dan wordt het altijd de vervelendste.

Wat er daarna gebeurde

Ze is aan de keukentafel gaan zitten met het blaadje van de spullen en een pen, en ze heeft er een streep door negen dingen gezet en er in de kantlijn achter drie ervan iets bij geschreven.

Toen is ze een nieuw lijstje gaan maken. Op een blaadje uit de la, in kolommen.

Ik heb er niet over gebogen en ik heb het later ook niet opgezocht, en dat is een van de moeilijkste dingen die ik deze zomer gedaan heb.

Wat ik wel weet, want ze heeft het zelf gezegd toen ze naar buiten ging, is dat er in die klas twee kinderen uit Wijhe zitten. Die had ik over het hoofd gezien omdat ik alleen naar bekende namen zocht en niet naar onbekende.

Zij heeft daar veertig minuten over gedaan en die twee gevonden.

Vanavond

Het kluisnummer staat sinds vanmiddag op de binnenkant van haar kastdeur. Niet op de kalender, niet op het bord in de keuken. Op de binnenkant van haar eigen kastdeur, waar alleen zij het ziet.

Over acht dagen zitten we in de auto naar Denemarken en dan is er twee en een halve week niets van dit alles.

Op 20 augustus staan we in een aula op alfabet en dan dragen we samen een pakket boeken naar de fiets.

Ik heb vanavond aan de telefoon tegen mijn moeder gezegd dat ik er meer last van heb dan zij.

Mijn moeder zei dat dat bij mij in 1998 ook zo was. Dat ik toen ook in een klas kwam waar ik niemand kende, dat ik de eerste week elke middag om kwart over twaalf thuis stond, en dat ik in de derde week naast een meisje uit Zalk terechtkwam met wie ik tot mijn twintigste alles heb gedaan.

Dat was ik vergeten. Ik ben dat werkelijk helemaal vergeten.