Onze schermtijdregel hield het drie dagen vol

De regel was: één uur per dag, zelf de tijd bijhouden, klaar.

Die regel is maandag bedacht, dinsdag genegeerd, woensdag heronderhandeld en donderdag stilzwijgend afgeschaft.

Ik schrijf dit op omdat ik online vooral verhalen lees van mensen bij wie zoiets wel lukt, en ik denk dat dat niet klopt.

Waarom hij niet werkte

Niet omdat de kinderen zich er niet aan hielden. Ze hielden zich er redelijk aan.

Hij werkte niet omdat ik de hele dag de klok was.

Elk uur begon met de vraag hoe laat het was, ging verder met de vraag of pauzeren meetelt, en eindigde met een discussie over de vier minuten die er volgens Bram nog over waren van gisteren. Ik heb woensdagmiddag serieus gestaan met een vel papier waarop ik streepjes bijhield, en toen dacht ik: dit is niet opvoeden, dit is boekhouden.

Daar kwam bij dat het uur voor Fenna iets heel anders betekent dan voor Bram. Zij is tien, zij belt en appt en kijkt filmpjes die ergens over gaan. Hij is zeven en speelt een spelletje waarin je een dorp bouwt en dat je niet halverwege kunt afbreken zonder iets kwijt te raken, wat hem elke keer weer overkwam. Twee kinderen, één regel, en die regel viel voor de een anders uit dan voor de ander. Dat wisten we van tevoren en we hebben het toch zo gedaan, omdat één regel makkelijker klinkt.

En het ergste: die ene uur werd het belangrijkste uur van de dag. Alles wat we deden was het uur nog niet, of het uur was net voorbij. Ik had de tablet zelf in het middelpunt gezet en dat vervolgens aan de tablet verweten.

Wat er nu voor in de plaats is gekomen

Donderdag zei ik, min of meer uit vermoeidheid: hij gaat uit als we gaan eten, en hij komt er ‘s ochtends niet uit voordat we buiten zijn geweest.

Geen tijd. Geen klok. Twee momenten.

Dat is geen bedenksel van mij, dat is puur toeval. Ik zei het omdat ik geen zin meer had in het gesprek en omdat het toevallig half zes was. Ik schrijf dit dus niet op als tip. Ik schrijf het op als iets dat bij ons uit vermoeidheid is ontstaan en beter uitpakte dan wat ik in alle ernst had bedacht.

En dat is het verschil, denk ik. Een tijdsduur moet je bewaken. Een moment komt vanzelf, want er wordt sowieso gegeten en we gaan sowieso een keer naar buiten, al is het maar naar de brievenbus en terug via het pad langs de sloot.

Vrijdag heeft niemand ernaar gevraagd. Niet één keer. Bram is ‘s ochtends naar buiten gegaan omdat hij naar buiten wilde, en heeft daarna gespeeld op de tablet zonder dat er iets van een onderhandeling aan vooraf ging.

Fenna heeft er wel iets over gezegd. Zij is tien en ziet dit soort dingen. Ze zei dat het “eigenlijk best slim” is, en daarna, na een korte stilte: “maar het is wel langer dan een uur, hoor.”

Dat klopt. Dat is de eerlijke kant van het verhaal en ik ga hem niet weglaten. Ze zitten er waarschijnlijk langer op dan maandag. Ik weet alleen niet meer precies hoeveel, en dat vind ik in de praktijk een stuk prettiger dan het wel weten.

Wat ik hier nog niet van vind

Ik weet niet of dit standhoudt en ik weet ook niet of het goed is. Er zijn genoeg mensen die zouden zeggen dat ik hier een grens heb losgelaten omdat ik hem niet kon bewaken, en dat is precies wat er gebeurd is. Dat het rustiger werd in huis is geen bewijs dat het klopt. Rust is bij ons regelmatig het resultaat van iets waar ik later spijt van heb.

Wat ik wel weet: de sfeer op donderdag en vrijdag was beter dan op dinsdag en woensdag. Er is niet één keer geruzied over de tablet, en dat is in een vakantieweek met drie kinderen thuis geen kleinigheid.

Ik zit hier op zaterdagochtend en de tablet ligt op de vensterbank, uit, want we zijn nog niet buiten geweest.

Volgende week begint school weer en dan is de dag toch al vol. Ik vermoed dat dit vanzelf overgaat en dat we in mei of juni opnieuw iets moeten verzinnen, en dan iets anders, want zo gaat het bij ons met alle regels.

Loes heeft ondertussen ontdekt hoe je het scherm aanzet. Daar had ik nog helemaal geen regel voor.