Geen enkele foto waar we dit jaar alle vijf op staan

Zondagavond zat ik op de bank terug te scrollen op mijn telefoon. Niet met een doel. Ik zocht een foto van de tuin van vorig jaar om te kijken of die klimroos toen ook al zo weinig deed, en ik ben daarna blijven scrollen tot ergens in oktober.

Vierduizend foto’s, ongeveer, sinds afgelopen najaar.

En op geen enkele daarvan staan wij met z’n vijven.

Wat er wel op staat

Ik heb het daarna serieus zitten uitzoeken, want ik dacht eerst dat ik me vergiste.

Er staat heel veel Loes op. Dat is logisch, zij is vier en zij doet de hele dag dingen voor het eerst, en bij een derde kind fotografeer je niet meer het kind maar de momenten waarvan je bang bent dat je ze anders vergeet. Er staat een schoolplein op van eind maart. Er staat een tekening op met acht poten.

Er staat Bram op met een medaille, met een tak, met een emmer, en drie keer met dezelfde doos flesdoppen in dezelfde houding.

Er staat Fenna op, maar minder dan vorig jaar en bijna alleen van opzij of van achteren, want als ik hem richt doet ze haar hand omhoog. Ik heb één foto uit februari waar ze recht in de camera kijkt en dat is er een waarop ze duidelijk zegt dat ik moet ophouden.

Er staat de hond op. Wolk staat er honderdveertig keer op. Ik heb dat geteld en toen weer weggeklikt.

En er staat Thijs op, twee keer. Beide keren van achteren, in de schuur.

Wat er niet op staat, is dit gezin. Niet één keer. Er is dit hele jaar geen enkel moment geweest waarop iemand ons alle vijf tegelijk in beeld heeft gezet, en dat komt doordat degene die dat zou moeten doen er altijd zelf bij hoort en dus altijd degene is die het niet doet.

De poging op de dijk

Dinsdagavond na het eten heb ik het geprobeerd.

Ik had een plan. Het was mooi weer, we hoefden nergens heen, Thijs heeft een statief uit de tijd dat hij dacht dat hij ging fotograferen, en de dijk is vier minuten fietsen.

Wat ik onderschat heb, is hoeveel er in tien seconden kan gebeuren.

Poging één: ik druk af, ik draai me om, ik loop terug, en op het moment dat ik ga zitten begint Wolk aan zijn riem te trekken richting een fietser. Op de foto staat een lege plek waar ik hoor te zitten en een hond die diagonaal uit beeld verdwijnt.

Poging twee: Loes zit met haar rug naar de camera omdat er een schaap stond.

Poging drie: Bram had bedacht dat hij op dat ene moment zou springen. Hij is gesprongen. Hij staat er half op.

Poging vier: Fenna keek naar Bram om te zien of hij weer ging springen en Thijs keek naar mij om te zien of ik boos werd.

Bij poging vijf heb ik gezegd dat het me niet meer uitmaakte en dat ze mochten doen wat ze wilden zolang ze bleven zitten. Toen ben ik terug gaan lopen en heb ik me tussen Bram en Loes in laten vallen, en er ging iemand lachen om iets wat ik niet gehoord heb.

Die staat er dus op.

De foto die het geworden is

Hij is niet goed.

Wij zitten met z’n vijven in het gras op de dijk, alleen kijkt niemand naar de camera. Thijs kijkt naar de IJssel. Loes zit half op mij en heeft haar mond open. Bram heeft twee handen in het gras en Fenna zit iets verder weg, niet ver, maar net genoeg dat je het ziet, met haar knieën opgetrokken en haar hoofd de andere kant op.

En Wolk ligt er dwars voor, met zijn rug naar ons toe, alsof hij er niks mee te maken heeft.

De lucht is achter ons oranje want het was half negen. Je ziet de bocht bij het pontje en je ziet drie koeien.

Ik heb hem woensdag laten afdrukken bij de drogist op het dorp en hij hangt nu met een magneet op de koelkast, boven de junikalender waar deze maand veel te veel op staat.

Fenna zag hem staan en zei dat we er raar op staan.

Klopt.

Over twee maanden gaat ze naar een school waar niemand haar kent, en dan is dit de laatste foto waarop wij vijven ergens zitten zonder dat er iets aan de hand is. Dat wist ik dinsdagavond op die dijk nog niet, want ik was toen alleen maar bezig met of iedereen bleef zitten.

Dat is waarschijnlijk precies hoe dat werkt.