We reden naar Sneek en Thijs zei op de heenweg vier zinnen

Zondagochtend kwart voor tien, de auto voor de deur, en Thijs die met de sleutels in zijn hand naar de achterbak stond te kijken alsof daar iets stond wat er niet stond.

Ik zei dat de mand van de hond erin kon.

Hij zei: “Ja.”

Dat was zin één.

Wat we in vijf maanden allemaal niet hebben gedaan

Zijn ouders wonen in Sneek. Dat is anderhalf uur, iets minder als je de goede afslag neemt en iets meer als Loes onderweg moet plassen, wat ze onderweg moet.

We hebben ze voor het laatst met kerst gezien. Toen zijn ze hierheen gekomen, want wij waren dat jaar voor het eerst gastheer, en dat was een goede dag met te veel eten en oma Annie die de hele middag heeft gevraagd of ze niets kon doen.

Daarna is het januari geworden, en februari, en toen was ik veertig en zaten we in een ander verhaal, en toen was het maart met een kind dat naar school ging, en april met mijn ontslag, en toen was het mei.

Er is niets aan de hand. Dat wil ik erbij zeggen. Er is geen ruzie, er is geen verwijt, er is niets gebeurd. Er is alleen anderhalf uur, en vijf agenda’s, en het feit dat je iets kunt uitstellen zolang niemand er iets van zegt.

En Thijs zegt er niets van. Dat is precies het probleem, want ik weet inmiddels wel wat het met hem doet als het lang duurt. Hij wordt niet verdrietig. Hij wordt korter.

De heenweg

Zin twee kwam bij Meppel en ging over een file die er niet was maar er wel had kunnen zijn.

Zin drie kwam ergens na Heerenveen en ging over de nieuwe rijstrook.

Zin vier kwam vlak voor de afslag en was dat we misschien nog even bloemen moesten halen, en toen we dat hadden gedaan zei hij er niets meer over.

Achterin was het intussen zoals altijd. Bram heeft van Zwolle tot Sneek gepraat over een wedstrijd die twee weken geleden is gespeeld, met de standen erbij. Fenna zat met haar telefoon en heeft één keer opgekeken toen we over het water gingen. Loes is drie kwartier voor aankomst in slaap gevallen, wat het slechtst mogelijke moment is.

Wolk lag achterin op zijn mand en heeft de hele rit niet bewogen. Hij is inmiddels een hond die in een auto gewoon gaat liggen. Vorig jaar mei had ik daar veel voor overgehad.

Wat er in dat huis gebeurde

Oma Annie stond al bij het raam. Ik denk dat ze daar niet net was gaan staan.

Er was koek uit een trommel, er was koffie, er was voor de kinderen iets met limonade in een glas met een randje eraan dat wij thuis niet hebben. Opa Ben heeft eerst een half uur met zijn handen op zijn knieën naar Bram zitten luisteren en heeft daarna gezegd dat hij dat allemaal nog wist, wat waarschijnlijk niet waar was maar wel het goede antwoord.

De hond was het grootste nieuws. Ze hadden hem nog nooit gezien, alleen op foto’s die ik af en toe stuur. Oma Annie is niet zo van honden in huis, wat ze in november aan de telefoon heel voorzichtig heeft gezegd, en die zin heb ik nooit doorverteld.

Wolk is na tien minuten onder de eettafel gaan liggen, want dat is wat hij doet, in elk huis, altijd.

En om een uur of drie zat oma Annie in haar stoel met haar voeten net binnen het bereik van die tafel, en lag hij tegen haar pantoffel aan, en heeft ze twintig minuten lang niet bewogen omdat ze hem niet wilde storen.

Ze heeft er niets over gezegd. Bij het weggaan zei ze tegen mij, bij de deur, dat het toch een rustig beest was.

Fenna heeft de hele middag geholpen met inschenken en vragen stellen op een manier die ik nog niet van haar kende en die me eerlijk gezegd een beetje uit het lood sloeg. Ze is elf. Ze deed het zoals een volwassene het doet, en ze deed het uit zichzelf.

Loes wist niet goed wie deze mensen waren. Dat is het rekensommetje van vijf maanden als je vier bent. Aan het eind van de middag zat ze bij opa Ben op schoot met een boekje dat al bij ons in huis is versleten, en toen was dat opgelost.

De terugweg

We zijn om half zes weggegaan, met een tas met koek die mee moest, en met de mededeling van Annie dat we een keer moeten blijven slapen, wat ze elke keer zegt.

Bij Joure sliep Loes al. Bram is halverwege gestopt met praten, wat betekent dat het een goede dag was.

En ergens bij Heerenveen, zonder aanleiding, met zijn ogen op de weg, zei Thijs:

“Ze zijn ouder geworden.”

Meer niet. Ik heb ja gezegd en verder niets, want alles wat ik daarna had kunnen zeggen zou er iets van hebben gemaakt.

We hebben de rest van de rit de radio zachtjes aan gehad.

Thuis is hij als eerste uitgestapt, heeft hij de mand naar binnen gebracht, en is hij daarna nog een half uur in de schuur geweest bij dat bureau dat daar sinds deze week staat, waar niets meer aan hoefde.

Ik heb hem laten gaan. In juni gaan we terug. Dat hebben we niet afgesproken, maar dat gaan we doen.