Op Vaderdag stonden we om kwart over vijf op en dat was zijn idee

De wekker ging om kwart over vijf en het was toen al licht. Dat is het rare aan de derde week van juni, je staat op in wat aanvoelt als de late ochtend en het is nog geen half zes.

Thijs stond al beneden.

Hij had gevraagd of we naar de heuvelrug konden gaan voor het warm werd. Dat was zijn hele wens. Geen ontbijt op bed, geen terras, geen middag waarop hij niets hoefde. Alleen: om half zes weg, om negen uur weer thuis.

Waarom zo vroeg

Er zijn twee redenen en hij heeft er maar één genoemd.

De genoemde reden is de warmte. Het was afgelopen week elke middag boven de zesentwintig graden en op de heide is er geen schaduw, en met een hond en een kind van vier is dat na tien uur geen wandeling meer maar een onderhandeling.

De reden die hij niet noemde is dat het dan leeg is.

Wij zijn daar in de meivakantie ook een keer geweest, op een woensdagmiddag, en toen stond de parkeerplaats vol en liepen er groepen en moest je bij elk smal stuk wachten. Thijs heeft daar toen niets van gezegd en hij heeft de hele weg terug ook niets gezegd, en ik weet inmiddels dat dat twee dingen zijn die bij elkaar horen.

Gisterochtend om tien voor zes stonden er drie auto’s. Eén ervan was van iemand die zijn hond uitliet en die knikte, en verder was er niemand.

Wat er in de tas zat

Dit is het stuk waar het om gaat.

Ik was zaterdagavond van plan de tas in te pakken en toen ik om kwart over vijf beneden kwam, stond hij al in de gang.

Erin zaten: acht boterhammen, in folie, per twee. Een zak wortels. Vier appels, en dat is er precies één per persoon behalve voor Loes, want die eet er nooit een op en die krijgt de helft van iemand. De thermoskan, gevuld. De mok van Thijs, die niet in het keukenkastje staat maar in de schuur, want dat is de mok die hij meeneemt naar het werk.

En helemaal onderin een handdoek, voor het geval Wolk het water in zou gaan, wat op een heide onwaarschijnlijk is maar niet onmogelijk als je die hond kent.

Fenna heeft dat gedaan. Zaterdagavond, tussen half elf en elf, toen wij dachten dat ze boven was.

Ze heeft er niets over gezegd. Ze heeft geen briefje geschreven en ze heeft het gisteren ook niet opgebiecht. Ik weet het doordat de boterhammen op haar manier gesneden waren, in de lengte, wat verder niemand hier doet.

Ik heb het pas op de terugweg tegen Thijs gezegd. Hij heeft toen even niets gezegd en daarna gevraagd of ze die mok uit de schuur had gehaald.

Ja.

Hij zei: “Het was donker in de schuur.”

Dat was het hele gesprek. Voor ons is dat een lang gesprek.

Boven op de heide om tien over zes

Het lag er in mist. Niet dik, meer een laag van een halve meter, waar de heide net bovenuit kwam.

Loes heeft de eerste tien minuten gelopen en daarna gevraagd of ze gedragen kon worden, precies zoals ze dat vorig jaar op dezelfde plek deed toen ze drie was, alleen weegt ze nu meer en zegt ze het beleefder.

Bram heeft de hele wandeling niet gepraat over de avondvierdaagse, wat me opviel, en wel drie stenen meegenomen die hij later heeft laten liggen omdat hij toch al genoeg stenen heeft.

Fenna liep voorop met Wolk. Zij had de riem en dat is sinds dit voorjaar zo, en ze loopt dan tien meter voor ons uit op een manier die duidelijk maakt dat ze bij ons hoort en niet naast ons.

Er zaten reeën. Twee, op een afstand van misschien zestig meter, en die keken op en bleven staan omdat ze ons volgens mij niet goed konden plaatsen in die mist.

Bram is toen op zijn hurken gaan zitten. Niemand heeft dat gezegd, dat deed hij zelf.

Het kistje

Om acht uur zaten we op een bankje aan de rand met die lauwe koffie en toen mocht het.

Het is een kistje van hout, ongeveer zo groot als twee handen naast elkaar, met een deksel op een scharnier. Het is niet recht. Het scharnier zit iets scheef waardoor het deksel aan één kant een millimeter of twee omhoog blijft staan, en dat is precies het onderdeel waar Bram de meeste tijd in heeft gestopt.

Er zit een laagje lak op dat op één plek is uitgelopen.

Erin zaten zeven flesdoppen. Uit zijn eigen doos, uit zijn eigen verzameling, en dat is bij hem geen kleinigheid, want die doos gaat normaal gesproken nergens heen.

Hij had ze niet uitgezocht op kleur. Hij had ze uitgezocht op iets anders en toen Thijs vroeg waarom deze zeven, zei hij dat dat de zeven zijn die papa mooi vindt.

Dat wist ik niet. Dat wist Thijs geloof ik ook niet.

Het kistje staat nu in de schuur op de werkbank, met de doppen erin, naast de twee decorplaten die daar sinds vanochtend tegen de wand staan.

Om tien over negen waren we thuis. Iedereen heeft daarna nog een keer op de bank gelegen en de dag moest toen nog helemaal beginnen.