Zeven kilo appels van mijn vader en een pan die te klein bleek

Mijn vader is zondag geweest en heeft twee tassen in de gang gezet.

Appels. Geen briefje, geen uitleg, geen zin erbij. Hij heeft koffie gedronken, hij heeft in de tuin naar de lege moestuinbak gekeken, en toen is hij weer naar Kampen gereden.

Ik heb ze vanochtend gewogen omdat Bram dat wilde. Zeven kilo en driehonderd gram.

Waarom dit vandaag moest

We zitten midden in de herfstvakantie. Buiten waaide het vanochtend hard genoeg om de vuilnisbak van de buren twee keer om te gooien, en er was al drie dagen niets bedacht.

En die appels lagen daar. Dat is het punt met een tas appels die iemand zonder opmerking neerzet: er komt een dag waarop je er iets mee moet, en die dag kondigt zichzelf aan doordat er onderin één begint te ruiken.

Dus. Kranten van maandag lagen er nog van de pompoenen. Twee kinderen aan tafel, een dunschiller die niemand wilde en een dunschiller waar ze om vochten.

Appelmoes zoals wij het doen

Voor ongeveer vier potjes van een halve liter:

• 4 kilo appels, geschild en in stukken
• 1 dl water
• 1 flinke theelepel kaneel
• een snuf zout
• eventueel wat suiker, afhankelijk van je appels

Schil de appels, haal het klokhuis eruit, snijd ze in stukken van ongeveer drie centimeter. Doe ze met het water in een grote pan. Deksel erop, laag vuur.

Na een minuut of tien roer je voor het eerst. Er staat dan onderin al vocht, dus schrik niet van hoe nat het lijkt.

Na een minuut of vijfentwintig zijn de meeste stukken uit elkaar gevallen. Roer stevig door met een houten lepel tot het is zoals je het hebben wilt. Wij houden van stukjes erin, dus ik stop eerder dan de meeste mensen.

Kaneel erdoor, snuf zout, proeven. Als het scherp is, suiker erbij, lepel voor lepel.

Heet in schone potjes, deksel erop, omgekeerd laten afkoelen op het aanrecht. Ze staan bij ons daarna in de kelderkast en gaan makkelijk een paar maanden mee. Wat open is gaat in de koelkast en is binnen een week op, altijd.

De pan

Ik heb de grote pan van mijn moeder gepakt, die bij ons al elf jaar staat en die volgens mij ooit voor erwtensoep bedoeld is geweest.

Er past vier kilo appels in. Niet zeven.

Dat weet ik nu. Ik wist het om kwart voor drie ook al, toen ik met een berg geschilde appels op tafel stond en met een pan waar de deksel niet meer op wilde, en toen ik hardop iets zei waar Bram meteen naar informeerde.

De tweede pan is de pan waar we normaal pasta in koken en die is te dun op de bodem, dus daar is het onderin aangebrand terwijl het bovenin nog hard was, en die heb ik gered door hem over te gieten in de eerste pan toen die leeg was, wat betekende dat ik de hele operatie twee keer heb gedaan.

Het was om half vijf klaar. Elf potjes.

Wat Loes deed

Loes heeft geschild tot ze er genoeg van had, wat drie appels duurde, en heeft daarna anderhalf uur aan tafel gezeten om de klokhuizen te sorteren.

Ze legde ze in rijen. Er was een rij voor de mooie en een rij voor de niet-mooie, en het verschil daartussen heeft ze me twee keer uitgelegd en ik heb het beide keren niet begrepen.

Aan het eind lag er één hele appel over, die niet in de pan is gegaan omdat hij niet meer paste.

“Die is van mij. Die eet ik morgen.”

Hij ligt nu naast haar pompoen op de vensterbank in de gang.

En Fenna

Fenna eet appelmoes alleen koud. Niet lauw. Koud, uit de koelkast.

Ze heeft vanmiddag met haar jas nog aan in de deuropening gestaan, gekeken naar twee pannen en elf potjes en een keuken die je moeilijk kunt goedpraten, en gezegd dat ze morgen wel wat neemt.

Ik heb gezegd dat er genoeg is.

Het hele huis ruikt naar kaneel, ook boven, ook in de gang, ook in de jassen. Dat trekt er drie dagen niet uit en dat is het enige onderdeel van deze middag dat helemaal volgens plan is gegaan.