Wij doen niet aan Halloween en er staan drie pompoenen in de gang

Er staan drie pompoenen in de gang.

Eén komt van de moestuinbak en die heeft niemand geplant. Twee komen van een kar langs de weg richting Heino, waar een blikje staat waar je geld in doet en waar wij vrijdag met de auto langsreden en waar Loes een geluid maakte dat we niet konden negeren.

Ik heb tegen mijn eigen kinderen zes jaar lang gezegd dat wij niet aan Halloween doen. Dat is inmiddels een zin geworden die ik uitspreek zoals je een oud wachtwoord intypt.

Wat er in dit dorp gebeurt en wat wij ervan vonden

Ik heb hier in het eerste jaar van dit blog een stuk over geschreven waarin ik uitrekende dat in onze straat op 11 november zeventien deuren opengaan en op 31 oktober vier. Dat klopte toen.

Vorig jaar waren het er negen. Ik heb het geteld, want ik ben iemand die zoiets telt.

En het is niet dat de mensen in deze straat van mening zijn veranderd. Er zijn twee jonge gezinnen komen wonen aan de kant van het plantsoen, er is een oma die haar kleinkinderen op bezoek heeft, en er zijn kinderen die vorig jaar te klein waren en dit jaar niet meer.

Zo verandert dat dus. Niet door een besluit. Door verhuizingen en door verjaardagen.

De middag zelf, met kranten op tafel

Vanmiddag regende het van half twaalf tot vier uur, wat in de eerste week van een vakantie ongeveer het ergste is dat er kan gebeuren.

Dus lagen er om twee uur kranten op de eettafel en stonden er drie pompoenen naast, en had ik één mes dat scherp genoeg is en twee waarvan iedereen vindt dat ze scherp genoeg zijn.

Bram had een tekening gemaakt van wat hij wilde. Op papier, vooraf, met maten erbij. Dat is nieuw sinds deze maand en ik weet nog niet waar dat vandaan komt.

Fenna kwam om kwart over twee naar beneden en heeft gezegd dat ze niet meedeed, en is daarna twee uur blijven zitten en heeft de moeilijkste pompoen gedaan.

En Loes wilde haar pompoen niet.

Waar het bijna misging

Loes’ pompoen is die uit de bak. Die heeft in juli tussen de sla gezeten, die is blijven staan omdat zij ervoor ging staan, en die heeft sinds eind september op de vensterbank in de gang gelegen waar ze hem elke ochtend even aanraakt.

Bram wilde er een gezicht in snijden. Hij had er ook al een tekening voor.

Ze is gaan huilen op een manier die niet bij een pompoen hoort. Dat is bij een kind van vier meestal het teken dat het ergens anders over gaat, en waar het dan wel over ging is ze niet uitgekomen, want vier.

We hebben het opgelost met een stift. Haar pompoen is heel gebleven en heeft nu twee ogen en een mond die getekend zijn, met een dikke zwarte punt, en de mond loopt scheef omdat hij over een bobbel heen ging.

Hij ligt weer op de vensterbank. Ze heeft hem vanavond voor het slapen nog een keer gecontroleerd.

Wat Bram wil, en wat ik niet had verwacht

Ik ging ervan uit dat Bram deze maand met een route zou komen. Hij is negen, hij is sinds zijn verjaardag iemand die dingen uittekent, en 31 oktober valt dit jaar op een zaterdag.

Hij wil niet de straat op.

Hij wil thuisblijven en de deur opendoen.

Hij heeft dat vanmiddag tussen twee pompoenhelften door voorgesteld alsof het het gewoonste van de wereld was. Hij wil bij de deur staan, hij wil de schaal vasthouden, hij wil zelf bepalen hoeveel iedereen krijgt, en hij wil dat de buitenlamp uit is en dat er alleen een kaars in een pompoen staat.

Ik heb gevraagd of hij dan niets ophaalt. Hij zei dat Loes wel gaat en dat hij daar dan van mee-eet.

Er zit in dat antwoord een onderhandeling verstopt die ik pas twee uur later doorhad.

En Fenna

Die heeft de hele middag aan die derde pompoen gewerkt zonder een woord te zeggen over wat ze op 31 oktober gaat doen.

Om half vijf, toen ze haar handen stond te wassen, vroeg ze hoe laat de kleine kinderen meestal langskomen.

Ik heb gezegd dat dat rond zeven uur begint.

Ze zei: “Oké.”

Meer heb ik niet gekregen en meer heb ik ook niet gevraagd.

Er staan drie pompoenen in de gang en één ervan is heel. Wij doen niet aan Halloween.