Elf dagen hield ik het vol met een deken en toen deed hij het zonder iets te zeggen

Donderdagochtend, twintig voor zeven, in het donker naar beneden.

Op het schermpje in de gang stond 15,8.

Ik heb daar een halve minuut naar staan kijken met de riem van de hond in mijn hand, en toen ben ik naar buiten gegaan, want ik had besloten dat ik hem dit jaar tot 22 oktober niet aan zou zetten.

Dit huis is uit 1974 en dat merk je in oktober

Wij wonen in een hoekhuis, wat betekent dat er drie muren aan de buitenkant liggen in plaats van twee. Dat is in juni fantastisch en in oktober iets anders.

Er is één plek waar het altijd het eerst koud wordt en dat is de hoek bij het raam op het noorden, in de kamer, tegen de zijgevel aan. Dat is precies de plek waar sinds april mijn bureau staat.

Ik heb die plek uitgekozen om het licht. Noorderlicht is gelijkmatig, het slaat niet om als de zon draait, het is voor wat ik doe de beste hoek van het hele huis. Ik heb daar in april, mei, juni en juli met plezier gezeten en ik heb in augustus in Denemarken op een klapstoel zitten fantaseren over hoe ik hem nog beter zou inrichten.

In oktober is het de koudste vierkante meter die wij bezitten.

Dat is nieuw. Niet de kou, die was er altijd, maar dat er iemand in zit. Toen ik nog drie dagen in Zwolle zat, stond dit huis van kwart over acht tot vier uur leeg. Een leeg huis mag koud zijn. Een leeg huis heeft nergens last van.

Sinds april is dit geen leeg huis meer tussen negen en drie, en ik heb er tot deze week over gedaan om dat door te hebben.

Vier dingen die ik heb geprobeerd voordat ik toegaf

1. Een deken over mijn benen. Werkt tot ongeveer half elf en daarna heb je koude handen, en met koude handen kun je niet fijn werken en dat merk je aan alles wat je die dag oplevert.
2. Twee paar sokken. Dit werkt niet en het voelt bovendien alsof je iets aan het uitzitten bent.
3. Thee. Ik heb dinsdag zes keer thee gezet en drie van die mokken ben ik daarna vergeten, wat betekent dat ik vooral vaker ben opgestaan, wat op zichzelf hielp.
4. Verhuizen naar de keukentafel. Dit was het enige dat echt hielp, en dit is dus ook het enige dat blijft. De keuken ligt aan de zonkant en is ‘s ochtends twee graden warmer dan mijn eigen hoek.

Het rare is dat ik in die elf dagen geen enkele keer heb gedacht dat het te koud was. Ik heb gedacht dat ik het koud had, wat iets anders is, want dat is een klacht over mezelf.

Kinderen hebben in oktober geen last van een huis van zestien graden. Dat is geen dapperheid, dat is bewegen. Loes komt van school binnen en heeft binnen vier minuten haar vest uit en ligt op de grond bij de hond. Bram staat op zaterdag om half tien op een veld in Wijhe waar het altijd twee graden kouder is dan waar dan ook.

Alleen Fenna kwam er vorige week donderdag met haar jas nog aan bij zitten, en die had dertien kilometer tegenwind achter de rug en zat om kwart over vijf op de bank met haar handen om een mok.

Ik heb daar toen niets bij gedacht.

Ik denk nu dat Thijs daar wel iets bij gedacht heeft.

Wat Thijs donderdagavond deed

Hij kwam om tien over zes binnen, is naar de gang gelopen en heeft daar iets ingedrukt. Ik heb dat gehoord en er niets van gezegd, omdat ik dacht dat hij naar de tijd keek.

Om negen uur zat ik op de bank en merkte ik dat mijn voeten niet koud waren.

Ik heb gevraagd of hij hem had aangezet. Hij zei ja. Hij zei er verder niets bij, en toen ik daarna vroeg waarom, zei hij:

“Je zat gisteren met je jas aan te typen.”

Ik heb daar niets op teruggezegd. Ik wist niet dat hij dat had gezien, ik wist eerlijk gezegd zelf niet meer dat ik dat had gedaan, en dat is precies het soort ding waar ik van schrik.

Er is verder geen gesprek over gekomen. Hij heeft niet gezegd dat hij het al drie dagen wilde. Ik heb niet gezegd dat ik het tot de 22e wilde volhouden. De verwarming staat aan sinds donderdag 15 oktober en dat is dit jaar de datum.

Wat er in de schuur nog steeds niet gebeurd is

Dan de andere kant van dit huis.

In de schuur staat sinds eind mei een bureau dat ik daar met veel plannen heb neergezet. Er is aan dat bureau nog geen halve dag gewerkt, want het dak lekt aan de achterkant, boven de plek waar de fietsen staan.

Thijs heeft er in augustus naar gekeken en gezegd dat het geen groot werk is. Vorige week zondag is hij er nog een keer op geklommen, met een ladder en een schroevendraaier en veel gezucht, en toen zei hij dat het inderdaad geen groot werk is en dat het droog moet zijn.

Het is sinds die zondag niet drie dagen achter elkaar droog geweest.

Op dat bureau ligt nu een handdoek en daarop staat een emmer. Die emmer is voorlopig nog decor, want er staat niets in. Ik loop er twee keer per dag langs en ik denk elke keer hetzelfde en ik zeg er niets van, want dat gesprek hebben we in 2024 vijf weken lang over een kraan gevoerd en ik weet nog hoe dat ging.

Vanavond

Het is vrijdag, de laatste schooldag voor de vakantie. Fenna is om kwart over vijf binnengekomen, heeft haar tas onder de trap gezet en gezegd dat het rapport pas na de vakantie komt.

De radiatoren tikken. Dat geluid was ik vergeten en het is er ineens weer, elke avond rond zeven uur, in de hal.

En Wolk ligt niet meer onder de eettafel.

Hij ligt sinds donderdag tegen de radiator in de kamer, met zijn rug ertegenaan, precies op de plek waar je langs moet om bij de kast te komen. Anderhalf jaar heeft dat beest onder die tafel gelegen.

Blijkbaar wachtte hij ergens op.