Zijn cadeau was een middag zelf kiezen en hij koos het pontje

Van ons kreeg hij dit jaar geen doos maar een middag. Eén woensdagmiddag waarop hij alles mocht bepalen, van de bestemming tot het vervoer tot wie er mee mocht.

Wij hadden daar allerlei dingen bij bedacht die we niet hardop hebben gezegd. Zwolle. Iets met een klimding. De heuvelrug.

Hij koos het pontje.

Tachtig meter, en dan weer terug

Het pontje ligt op nog geen kwartier fietsen van ons huis. Wij nemen het misschien vier keer per jaar en dan altijd omdat we ergens naartoe moeten dat aan de overkant ligt.

Bram wilde er niets aan de overkant. Bram wilde het pontje.

Zijn plan, dat hij vanochtend voor schooltijd nog een keer heeft doorgenomen, was dit: erheen fietsen, oversteken, aan de andere kant meteen weer omkeren, terugvaren, en dat een aantal keer doen. Hij had geen aantal genoemd. Dat leek me achteraf bewust.

En hij wilde dat Wolk meeging. En hij wilde uitdrukkelijk niet dat Loes meeging.

Dat laatste vond ik het lastigste onderdeel van het hele cadeau. Ik heb geprobeerd of het niet toch kon, met een omweg over een ijsje, en hij heeft daar niet in mee willen gaan. Hij zei dat het zijn middag was.

Thijs heeft Loes na school meegenomen naar de bouwmarkt, waar ze het volgens hem uitstekend naar haar zin heeft gehad met een winkelwagen.

Wat er op zo’n overtocht gebeurt, namelijk niets

Zes keer. Zes keer heen en weer, en toen zei hij dat het genoeg was.

De overtocht duurt iets van drie minuten. Er is water, er is een motor die hard begint en dan zakt, er is een man die knikt, er is een fietser die naast je staat en niets zegt.

En dat is het.

Bij de tweede keer heeft hij gevraagd hoe de kabel werkt. Bij de derde keer stond hij helemaal vooraan met zijn handen op de reling en zei hij niets. Bij de vierde keer heeft hij aan de man gevraagd hoeveel keer per dag hij dit doet, en die man heeft daar een antwoord op gegeven dat ik niet heb verstaan maar dat Bram vier keer heeft herhaald.

Wolk vond er niets aan. Wolk is bang voor de stofzuiger en niet voor vuurwerk en het bleek dat een veerpont ergens tussenin zit. Hij is de eerste twee overtochten dicht tegen mijn been aan blijven staan en daarna is hij gaan liggen alsof hij het altijd al deed.

Ik heb ergens tussen de vierde en de vijfde keer op mijn telefoon gekeken en toen weer weggestopt.

De laatste keer

Op de weg terug, de zesde keer, met de fiets tussen ons in, stond hij naar het water te kijken en zei hij:

“Mam, wanneer moet ik het pontje alleen nemen?”

Ik heb gevraagd wat hij bedoelde.

Hij zei dat Fenna nu elke dag helemaal naar Deventer fietst en dat ze dat op een dag ineens moest, en of hij ook zoiets krijgt.

Ik heb gezegd dat dat nog wel even duurt en dat het bij hem waarschijnlijk anders gaat en dat hij het zelf zal merken.

Dat was geen goed antwoord. Ik hoorde het terwijl ik het zei.

Hij vond het geen probleem. Hij was al bezig te kijken of we voor de tweede keer die middag dezelfde fietser tegenkwamen, wat inderdaad zo was, en die man heeft naar hem geknikt en dat was voor Bram het hoogtepunt van de dag.

Thuis

Om kwart voor vijf stonden we weer in de gang, met een natte hond en een jongen van negen die zes keer over dezelfde tachtig meter is gevaren.

Op zijn kamer ligt een schrift met een harde kaft dat hij van Nienke heeft gekregen, en dat is sinds zijn verjaardag het enige cadeau waar hij nog niets mee heeft gedaan. Het ligt daar dicht, op zijn bureau, met de rug er nog stijf in.

Toen ik hem net welterusten zei lag het opengeslagen.

Ik heb er niet naar gekeken. Dat had ik wel gewild.