Er is een app waarin ik haar cijfers kan zien en die heb ik te vaak geopend

Zaterdagochtend, kwart over acht, met de hond aan de riem en mijn telefoon in mijn andere hand omdat ik keek of het ging regenen.

Er stond een cijfer in.

Engels, de toets van dinsdag, een 7,4. Ingevoerd op vrijdagavond om tien over zeven door iemand die daar waarschijnlijk thuis aan de keukentafel mee bezig was.

Ik stond op de dijk en heb daar hardop iets gezegd waarvan alleen de hond getuige was.

Wat ik wist en zij nog niet

Boven lag een kind van twaalf te slapen dat sinds vrijdagmiddag denkt dat het nog een week duurt voordat er iets bekend wordt.

En beneden stond haar moeder met de uitslag in haar hand.

Ik ben daar het hele weekend niet goed uitgekomen. Er is namelijk geen enkele nette manier om dit te hebben. Ik kan het niet ongedaan maken, ik kan het niet zeggen zonder toe te geven dat ik erop zat te loeren, en ik kan het niet níét zeggen zonder een soort dubbele bodem in mijn eigen keuken te hebben.

De school stuurt ouders die inloggegevens en dat zal met de beste bedoelingen zijn. Er zit alleen niemand bij die tegen mij zegt hoe vaak ik daar dan in mag kijken.

Zaterdag heb ik hem zeventien keer geopend. Ik weet dat, want ik ben op enig moment gaan tellen, wat op zichzelf al het antwoord is.

Op zondag kwam wiskunde erbij. Een 5,8.

En dat is het rare aan zo’n getal. Ik heb het gezien en ik heb er twee dingen tegelijk bij gedacht. Het eerste was dat het niets betekent, dat het één toets is in de zevende week van de brugklas, dat er nog vier jaar te gaan zijn. Het tweede was een compleet uitgewerkt scenario over hoe dit verder gaat, met kerst erin en met een gesprek op school en met een zin die ik nog tegen haar zou moeten zeggen.

Dat tweede duurde ongeveer veertig seconden en het was aanzienlijk levendiger dan het eerste.

Wat er zondagavond aan tafel gebeurde

Ze zei niets.

Ze at, ze vertelde iets over een meisje uit haar klas dat een fietsband had geplakt met een setje dat ze zelf bij zich had, wat mij tevreden stemde om redenen die niets met dit stuk te maken hebben, en ze ging naar boven.

En ik zat daar met twee cijfers in mijn zak.

Ik heb tegen Thijs gezegd wat ik wist. Hij vroeg of ze het zelf al had gezien. Ik zei dat ik dat niet wist. Hij zei dat we dan dus wachten.

Thijs zegt heel weinig en als hij iets zegt is het meestal het einde van het gesprek.

Vanmiddag, kwart over vijf

Ze kwam binnen met natte schouders en heeft haar jas over de trapleuning gehangen waar hij niet hoort.

Ze zei: “Engels was een 7,4.”

Ik heb geknikt en gezegd dat dat mooi is. Ik heb niet gevraagd naar wiskunde.

Ze heeft de wiskunde er zelf achteraan gezegd, twee minuten later, met haar rug naar me toe bij de koelkast, op de toon waarop je iets zegt waarvan je hoopt dat het weggaat als je er snel genoeg overheen praat.

En toen zei ze dat ze het zaterdagochtend al had gezien, in de app, in haar bed, om acht uur.

Ze wist het dus al die tijd. Ze heeft er twee dagen op gezeten en het toen op haar eigen moment gezegd.

Wij hebben het hele weekend precies hetzelfde gedaan, allebei op een andere verdieping, allebei denkend dat de ander van niets wist.

Wat ik vanavond heb gedaan

Ik heb die app van mijn beginscherm gehaald en op de laatste pagina gezet, achter een map met dingen die ik nooit gebruik.

Dat is geen principe. Dat is een omweg van drie extra tikken, meer niet.

Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat dat het enige is wat werkt.