De planning die ik voor haar maakte lag om half vier in de prullenbak

Gisteren was Bram jarig. Er was slagroom, er waren vier jongens in de gang, er was een hond die twee keer werd uitgelaten door mensen die niet wisten dat de ander het al had gedaan.

En om vier uur zat er boven een meisje van twaalf op haar bed met een markeerstift en een uitgeprint rooster.

Ze is niet naar beneden geroepen. Ik heb haar naar beneden laten komen op het moment dat het haar uitkwam, en dat was bij het toetje.

Zes vakken in vijf dagen

Morgen begint haar eerste toetsweek. Het rooster hing twaalf dagen geleden ineens in de app die ik nog steeds niet snap, met twee kolommen en een tijd en een lokaalnummer, en toen wist ik al dat ik hier iets doms mee zou gaan doen.

Zes vakken. Aardrijkskunde bij meneer Kolthof, die ook haar mentor is en dus in haar hoofd twee mensen tegelijk. Nederlands, Engels, wiskunde, biologie, geschiedenis. Twee op maandag, één op dinsdag, geen op woensdag, twee op donderdag, één op vrijdag.

Voor een volwassene is dat een week. Voor iemand die in juni nog op de basisschool zat en daar nooit meer dan één toets tegelijk had, is dat een muur.

Ik zag die muur, en ik ben er een schema tegenaan gaan zetten.

Ik ben grafisch vormgever en dat is hier het probleem

Ik heb woensdagmiddag anderhalf uur aan dat schema gewerkt. Ik zeg anderhalf uur en het is waarschijnlijk meer geweest.

Vijf dagen naast elkaar, blokken van drie kwartier, per vak een kleur, met de toetsen zelf in een donkerder tint van diezelfde kleur zodat je in één oogopslag ziet waar je naartoe werkt. Er zat ruimte in voor eten en voor het uitlaten van de hond. Ik heb er twee lettertypes voor gebruikt en dat is precies zo erg als het klinkt.

Ik heb het geprint en met washi tape naast haar bureau gehangen, want plakband is er te veel aan en punaises kunnen niet in die muur.

Ze kwam donderdag om kwart over vijf thuis, is naar boven gegaan, en om half zes stond ze in de keuken.

“Mam. Ik snap wel dat je het lief bedoelt.”

Dat is een zin waar je niet uit komt.

Wat ze zei dat ik niet begreep

Wat ze zei was dit, en ik geef het zo goed mogelijk weer omdat ik er twee dagen op heb gekauwd.

Ze zei dat mijn schema ervan uitgaat dat ze weet hoe lang iets duurt. Dat er in dat blok van drie kwartier staat biologie hoofdstuk 2, en dat zij geen idee heeft of hoofdstuk 2 drie kwartier is of tien minuten of twee uur, en dat ze dat pas weet als ze eraan begonnen is. Dat mijn schema dus geen plan is maar een test die ze meteen op maandag gaat verliezen.

Ik heb daar niets tegenin gebracht, want er is niets tegenin te brengen.

Ik had een planning gemaakt op basis van hoe ik zelf werk, met tijdvakken, want zo doe ik dat sinds april met klanten. Zij heeft nog geen enkel gevoel voor hoeveel tijd schoolwerk kost. Dat gevoel krijg je niet van een mooi schema. Dat krijg je van een week waarin het een keer misgaat.

Het schema is er vrijdag afgehaald. Ik heb het zondagochtend in de prullenbak zien liggen, netjes dubbelgevouwen, wat het op de een of andere manier erger maakt.

Wat er nu naast haar bureau hangt

De achterkant van een envelop.

Er staat een lijstje op van dingen die af moeten, met streepjes ervoor. Geen tijden. Geen kleuren. Alleen wat er moet gebeuren, in de volgorde waarin zij denkt dat het moet, en aan het eind van elke regel is ruimte om een streep te zetten.

Het hangt scheef en er zit een stuk plakband overheen dat een deel van het woord geschiedenis bedekt.

Het is lelijker dan het mijne en het is beter dan het mijne, en dat is een combinatie waar ik het als vormgever moeilijk mee heb.

Vanavond

Ze zit boven sinds half twee. Ze is twee keer beneden geweest, één keer voor thee en één keer om te vragen of ik haar wilde overhoren met aardrijkskunde, wat ik heb gedaan zonder één keer uit te leggen, wat me meer moeite kostte dan ik had verwacht.

Beneden bouwt Bram met vier jongens iets in de gang waar we morgen overheen zullen struikelen. Loes slaapt. Thijs zit met de hond en de televisie uit.

Morgenochtend om tien over zeven gaat ze de hoek om met een tas waar zes vakken in zitten en een envelop met streepjes.

Ik weet nu al dat ik om kwart voor negen aan de keukentafel zit te doen alsof ik werk.