Ik ging voor de slingers naar de schuur en bleef bij de deurpost staan

De doos met verjaardagsspullen staat in de schuur op de plank boven de fietsen, en daar staat hij al elf jaar. Ik ging hem vanochtend halen omdat Bram overmorgen negen wordt en omdat ik dit jaar voor één keer op tijd wilde zijn.

Ik heb die doos om kwart voor tien gepakt en om tien over tien stond ik nog steeds in de schuur.

Wat er op dat stuk hout staat

Aan de binnenkant van het schuurdeurtje, links, op ooghoogte van iemand die er niet meer is, staan streepjes met potlood. Sommige met een naam erbij, sommige alleen met een datum, één met beide en dan doorgestreept en er weer naast geschreven omdat het niet klopte.

Het laagste streepje staat op 61 centimeter en daar staat F bij en juni 2015. Fenna was net één. Ik weet nog dat ze niet stil kon staan en dat Thijs haar met zijn duim tegen het hout hield en dat ik toen zei dat we het volgend jaar beter zouden doen.

Boven dat streepje staat het hele decennium.

Er staat een streepje van Bram uit 2018, toen hij nog niet kon lezen wat er stond. Er staan drie streepjes van Fenna uit 2019, alle drie binnen vier maanden, waaruit ik afleid dat ze in dat jaar zelf om de meting vroeg. Er staat een reeks van Loes die pas in 2023 begint, want daarvoor stond ze niet stil, en er staat een streepje van Nienke uit een oudejaarsavond waar ik me verder niets van herinner behalve dat we het leuk vonden dat het niet klopte.

En dan is er een gat.

Boven het streepje van Bram van 3 oktober vorig jaar staat helemaal niets meer. Dat streepje is de laatste. Ik heb dat gezet op de ochtend van zijn achtste verjaardag, met de aannemer boven in de badkamer en met een emmer in de gang, en ik weet nog dat ik dacht dat ik er dit jaar meer tijd voor zou hebben.

Veertien maanden. Er zijn veertien maanden voorbijgegaan waarin niemand van ons is gemeten.

Wat er in die veertien maanden wel gebeurde

Dat is het rare. Het is niet zo dat er niets is gebeurd. Er is een badkamer afgemaakt. Er is een schooladvies gekomen en een keuze en een open dag. Ik heb mijn contract opgezegd en ben voor mezelf begonnen. Loes is vier geworden en naar school gegaan. We zijn naar Texel geweest en naar Denemarken. Fenna heeft een musical gedaan en afscheid genomen van acht jaar school en is in augustus de hoek om gefietst richting Deventer.

Als je mij gevraagd had of dit een leeg jaar was, had ik hard nee gezegd.

En toch staat er op die deurpost precies niets van.

Ik denk dat de streepjes daarom werken zoals ze werken. Ze meten niet hoe lang een kind is. Ze meten hoe vaak je even hebt stilgestaan om iets vast te leggen dat verder helemaal vanzelf gaat. In een jaar waarin alles gebeurt, gebeurt dat dus niet.

De schuur is nu ook iets anders

Sinds eind mei staat er een bureau in die schuur. Dat was een plan van mij en ik geloofde er in mei oprecht in. Ik zou daar gaan werken, met de deur open in de zomer, weg van de keukentafel.

Er is sindsdien geen halve dag aan dat bureau gewerkt, want het dak lekt aan de achterkant en op het blad ligt een handdoek en daarop staat een emmer die er droog uitziet maar er niet voor niets staat. Thijs heeft er in augustus naar gekeken en gezegd dat het geen groot werk is. Dat is nu zes weken geleden.

Ik loop daar dus elke week een keer langs, en ik kijk elke week naar dat bureau en niet naar links.

Vanochtend keek ik naar links.

Wat Bram zei toen ik het aan tafel gooide

Ik heb het bij het avondeten voorgesteld alsof het niets was. Dat we misschien weer eens moesten meten.

Loes was meteen van de bank af en stond binnen vier seconden met haar hielen tegen het hout in de gang, wat de verkeerde deurpost is, en dat wilde ze niet horen.

Fenna zei dat ze niet meer groeide. Ze zei het op de manier waarop je iets zegt waarvan je hoopt dat iemand het tegenspreekt. Ik heb gezegd dat we dat dan mooi zwart-op-wit konden hebben, en toen ging ze staan.

En Bram zei nee.

“Niet vandaag. Zaterdag. Want dan ben ik negen.”

Hij zei het zonder er iets bij te voelen, alsof dat de enige logische indeling van de wereld is, en toen ging hij verder met zijn eten.

Ik heb daar de hele avond over nagedacht. Een kind van acht dat vindt dat een meting van donderdag niet meetelt, omdat de leeftijd die erbij hoort dan nog niet klopt. Hij heeft gelijk natuurlijk. Hij heeft volstrekt gelijk en ik had er zelf nooit aan gedacht.

Zaterdag

Overmorgen is hij negen. Hij voetbalt om half tien, hij wil geen taart maar wel slagroom, en dat weet ik dit jaar niet van een briefje maar omdat hij het al drie weken elke keer opnieuw zegt.

Ergens tussen het voetbal en het uitpakken ga ik hem tegen dat schuurdeurtje zetten met een potlood in mijn hand, en dan ga ik daar B bij schrijven en 3-10-2026, en dan ga ik met mijn duim over dat gat van veertien maanden wrijven zonder dat iemand het ziet.

En daarna Fenna. En Loes. En als het aan Loes ligt ook de hond.