Op de ouderavond kreeg ik een inlogcode en daar ben ik niet blij mee

Donderdagavond zat ik op een stoel die te laag was, met mijn knieën omhoog en mijn jas op schoot, in het lokaal waar mijn dochter elke dinsdag het eerste uur zit.

Op de tafel voor me stond met balpen iets gekrast wat ik niet kon lezen. Ik heb er langer naar gekeken dan nodig was, want ik zat daar in de rij bij het raam, en ik wist niet of dat haar plek is.

Ik had het kunnen vragen. Ik heb het niet gevraagd, want ik wist al hoe dat gesprek zou lopen.

Anderhalf uur, twee delen, nul nieuws

Eerst zaten we in de aula. Iemand van de school vertelde over het jaar, over de toetsweken, over dat er in oktober een periode komt waarin het echt anders wordt. Er stond een presentatie achter haar met een tijdlijn erop die tot juli doorliep.

Ik heb naar die tijdlijn zitten kijken en gedacht dat er tussen nu en het rechteruiteinde van dat balkje een heel schooljaar zit, en dat wij op dit moment ongeveer bij de eerste centimeter staan.

Daarna gingen we naar de lokalen. Twintig ouders van 1B en meneer Kolthof, die aardrijkskunde geeft en die we tot donderdag alleen van een blad papier kenden.

Hij begon met te zeggen dat hij ons niets over onze eigen kinderen ging vertellen, omdat het pas drie weken is en omdat hij dat dan niet meent.

Dat vond ik meteen goed. Ik zag ook meteen twee mensen naast me die dat niet goed vonden.

Hij heeft daarna verteld hoe hij de klas ziet. Hij zei dat er in de eerste weken groepjes ontstaan die eruitzien alsof ze al jaren bestaan en die in november weer helemaal anders liggen. Hij zei dat ouders in oktober vaak bellen omdat hun kind zegt dat het geen vrienden heeft, en dat hij dan meestal vraagt of het kind dat gezegd heeft op een woensdag, want dan blijkt het bijna altijd woensdag te zijn.

Er werd gelachen. Ik lachte niet meteen mee, want ik zat te bedenken dat Fenna vorige week woensdag inderdaad iets zei.

De vraag die ik gesteld heb

Aan het eind mochten we dingen vragen. Er kwamen zes vragen en vier daarvan gingen over toetsen.

Ik had er twee.

De eerste ging over wanneer die groepjes vastliggen, want daar had hij het zelf over gehad en ik wilde weten of hij dat serieus bedoelde. Hij zei dat het na de herfstvakantie meestal wel duidelijk is en dat hij die vakantie daarom altijd een beetje in de gaten houdt.

De tweede ging over de pauze. Of hij het merkt wanneer iemand daar steeds alleen staat.

Ik heb die vraag gesteld op de manier waarop je een vraag stelt waarvan je hoopt dat niemand doorheeft dat hij over jouw kind gaat, en dat is nooit gelukt bij iemand.

Hij zei dat hij het niet altijd merkt en dat hij dat eerlijk wil zeggen, want er zijn twee pauzes en zeshonderd leerlingen. Hij zei dat hij het meestal hoort van andere kinderen. En hij zei dat hij, als een ouder hem mailt dat ze zich zorgen maken, altijd twee weken lang extra kijkt, en dat hij liever tien mails krijgt die nergens over gingen dan één die niet gestuurd is.

Op de terugweg in de auto heeft Thijs gezegd dat die man verstand van zijn werk heeft.

Daarna heeft hij tot Wijhe niets meer gezegd, wat betekent dat hij het er nog steeds over had.

Het strookje

Bij de deur lag voor elke ouder een envelop met een strookje erin. Daarop staat een link, een gebruikersnaam en een code van acht tekens die je bij de eerste keer inloggen moet veranderen.

Daarmee kom je in het portaal. Daar staat het rooster in, de absenties, de opmerkingen van docenten, en de cijfers.

Alle cijfers. Op de dag dat ze ingevoerd worden.

Ik heb dat strookje vrijdagochtend gebruikt, om acht uur, aan de keukentafel, met koffie, terwijl ze net weg was.

Er stond nog niets in. Natuurlijk stond er nog niets in, het is september en ze heeft nog geen enkel proefwerk gehad. Er stonden twee regels: een absentie van 3 september, uur 6, met daarachter dat die geoorloofd was, en een opmerking van iemand van Engels die zo te lezen voor de hele klas gold.

Ik heb er zeven minuten in gezeten en ik ben er die dag nog drie keer teruggegaan.

Waar ik niet blij mee ben

Het is dit.

Sinds drie weken schrijf ik hier dat ik niet meer weet wat er tussen tien over zeven en kwart over vijf gebeurt, en dat ik dat aan het leren ben. Dat ik wacht tot ze zelf iets zegt. Dat ik knik en verder niets vraag en dat het me slecht af gaat maar dat het werkt.

En nu ligt er dus een strookje in de la waarmee ik dat allemaal kan overslaan.

Ik kan om drie uur ‘s middags op een dinsdag weten dat er een 4 is ingevoerd voor een overhoring waarvan zij denkt dat ik er niets van weet. Ik kan dan om kwart over vijf thee inschenken en wachten. Ik kan doen alsof.

Dat is het scenario dat ik donderdagavond in bed heb liggen bedenken, en het maakt me niet uit hoe redelijk het klinkt om te zeggen dat je een keer per week kijkt. Het punt is dat ik het kán, en dat ik van mezelf weet dat ik het dan ook doe, want ik ben degene die in augustus in haar eentje de fietsroute naar Deventer heeft gereden om te weten hoe haar ochtend eruitziet.

Zondagavond

Zaterdag heb ik het aan haar verteld. Niet als bekentenis, gewoon, terwijl we de tafel afruimden.

Dat er een portaal is, dat ik erin kan, dat ik daar vrijdag drie keer in heb gekeken en dat ik dat niet zo’n prettig idee vind.

Ze zei niets en zette borden in de vaatwasser op de manier waarop niemand anders in dit huis borden in de vaatwasser zet, dus alsof het uitmaakt.

En toen zei ze: “Kijk dan gewoon als ik erbij zit.”

Dus zo doen we het nu. Zondagavond, kwart over acht, op de bank. Zij heeft mijn telefoon vast en scrollt, ik kijk mee en ik mag drie dingen vragen. Drie is haar getal. Ik had er nooit drie durven voorstellen.

Gisteravond was er nog steeds bijna niets te zien. Eén cijfer, van een rekentoets aan het begin die volgens haar niet meetelt. Ze heeft me dat cijfer laten zien en er zelf commentaar bij geleverd voordat ik iets kon zeggen.

Ik heb twee vragen gebruikt en er één laten liggen.

Dat strookje ligt nu in de keukenla, bij het briefje over Bram en de slagroom en het lijstje van vier dingen waar ik er drie niet van begrijp.

Daar ligt het goed.