Zeven stenen uit de uiterwaarden voor een jongen van zeven

Het regende bijna. Dat is anders dan regenen, en Thijs en ik weten na elf jaar precies hoeveel minuten je daarmee hebt.

Bram was gisteren zeven geworden en had vandaag vrij van alles, want vrijdagmiddag is bij ons de middag waarop niets moet. Ik had een plan voor zaterdag bedacht dat te groot was en te ver weg. Hij zei: “Kunnen we naar de stenen.”

Naar de stenen

De stenen is bij ons het stuk uiterwaard voorbij het pontje, waar de IJssel bij laag water een rand kiezel achterlaat die er in juni niet was. Je loopt er in twintig minuten heen als je met een zevenjarige loopt, en in negen als je alleen bent. Ik ben zelden alleen.

Loes ging mee in de kar, met de gele laars aan en de andere voet in een sok, want de andere laars zijn we ergens in september kwijtgeraakt en ze accepteert geen vervanging. Fenna bleef thuis met een boek en de mededeling dat ze het gezien had. Dat mag. Ze is tien.

Bram had een plan waar hij mij niet in gekend had. Hij ging zeven stenen zoeken. Eén voor elk jaar.

Wat een steen goed maakt

Ik dacht dat hij gewoon zou pakken wat er lag. Maar er bleek een systeem te zijn, en dat systeem is streng.

“Deze niet, die is te normaal.”

Een steen mag niet te normaal zijn. Hij mag ook niet te bijzonder, want dan is het een neptrucsteen, en dat is een woord dat ik nog nooit gehoord had en waarvan ik nog steeds niet weet wat het betekent. Hij mag niet nat blinken, want dan lieg je tegen jezelf over hoe hij thuis eruit gaat zien. Dat laatste heeft hij niet zo gezegd, maar wel bedoeld, want hij hield elke kandidaat eerst in zijn mouw droog voor hij ja knikte.

Het duurde veertig minuten. In die veertig minuten heb ik niets gedaan. Ik heb aan de rand gestaan met de kar, en gekeken hoe het licht over het water aan de Deventer-kant lager werd, en Loes wees naar een vogel en zei “gans” en het was geen gans maar dat doet er niet toe.

Ik denk dat ik in geen weken veertig minuten achter elkaar heb stilgestaan.

Wat dit uitje niet was

Ik had voor zaterdag iets anders bedacht. Iets met de auto, iets met een kaartje, iets waar je van tevoren over nadenkt en waar je halverwege de dag over zegt dat het toch wel de moeite waard was. Dat is nu niet doorgegaan, want hij vroeg om de stenen en het regende bijna en we hadden een middag.

En ik merk dat ik dat op moet schrijven, want ik heb de neiging om achteraf te doen alsof ik dit zo bedoeld heb. Dat is niet zo. Ik heb het toegelaten, meer niet. Het beste van deze week is iets wat gebeurde omdat het plan niet doorging.

Dat is denk ik ook waarom hij er vanavond nog over praatte en niet over de slagroom. De slagroom was van mij. De stenen waren van hem.

De weg terug is altijd langer

Zeven stenen wegen samen meer dan je denkt, vooral als de zevende bij nader inzien groter moest zijn dan de rest omdat hij het jaar is dat nu begint.

Halverwege wilde hij ze in de kar bij Loes, en Loes wilde dat niet, en toen liepen we vijf minuten met een probleem dat door niemand op te lossen was tot Bram besloot dat zijn capuchon ook een tas is. Dat werkte, tot hij vergat dat hij een capuchon met stenen op had en zich omdraaide.

Thuis zijn ze gewassen in de gootsteen, want dat is de traditie die we sinds vandaag hebben. Ze liggen nu op het aanrecht op een theedoek, in een rij, van klein naar groot, en ik mag ze niet verplaatsen tot ze droog zijn.

De blauwe bak in de schuur is bijna vol. Thijs zei dat hij daar wel eens naar zou kijken. Dat is nu de tweede keer deze maand dat hij dat zegt over iets, en over dat andere ding schrijf ik binnenkort nog wel, want dat tikt nog steeds.

Bram slaapt. Op zijn nachtkastje ligt de zevende steen. Ik heb hem daar niet neergelegd.