Het briefje in de la zei geen taart maar wel slagroom

Er ligt bij ons in de keukenla een briefje. Bram – 3 okt – geen taart maar wel slagroom. Ik heb het vorig jaar geschreven, ergens eind september, met de bedoeling het te gebruiken. Ik vond het terug in maart, achter een setje batterijen.

Dit jaar heb ik het er op 12 september alvast bovenop gelegd. Op de schaar, want die pak ik dagelijks.

Wat hij precies bedoelde

Ik dacht een jaar lang dat ik wist wat er stond. Geen taart. Wel slagroom. Prima, dacht ik, dan koop ik een cake en spuit ik daar iets bovenop.

Maandagavond vroeg ik het hem nog een keer na, aan tafel, terwijl Loes haar bord langzaam over de rand duwde.

“Nee mam. Geen taart en geen koek en geen brood. Gewoon slagroom. In een bakje. Met een lepel.”

Fenna keek op van haar bord met het gezicht van iemand van tien die dit al een tijdje ziet aankomen. Thijs zei niets, wat bij hem betekent dat hij het ermee eens is.

En ik zat daar met mijn verzameling ideeën over hoe een verjaardag eruitziet. Zeven jaar. Vrienden aan tafel. Iets met kaarsjes. En het kind zelf wil een bakje slagroom met een lepel.

Dus dit wordt het donderdag

Voor thuis, na school, voor ons vijven:

• 500 ml slagroom
• twee eetlepels suiker
• een half zakje vanillesuiker
• zeven aardbeien uit de diepvries, ontdooid, want in oktober is dat wat het is
• vijf bakjes van het setje dat we ooit voor de camping kochten
• zeven kaarsjes, in de slagroom, wat een slecht plan is en toch doorgaat

Dat is het. Ik ga niet doen alsof het meer is.

Voor de klas van juf Marloes wordt het iets anders, want in groep 3 mag je geen bakjes uitdelen zonder dat er dertig lepels bij horen. Daar gaan de aardbeien in kleine potjes met een dot slagroom erop en een klein plastic vorkje dat ik ergens nog heb liggen van vorig jaar. Bram vond dat goed. Hij vroeg wel of ik er niet iets bij ging doen.

Ik zei nee.

Hij zei: “Goed.”

Waarom ik daar toch even over moest

Want dat is de eerlijkheid van dit stuk: ik zei nee en daarna heb ik er nog twee avonden over lopen twijfelen.

Er is namelijk een stem in mijn hoofd die zegt dat een traktatie voor een klas van vijfentwintig kinderen iets moet zijn. Niet duur, niet uitgesloofd, maar wel iets waar iemand aan gedacht heeft. Ik weet ook precies waar die stem vandaan komt en het is niet van school, want juf Marloes heeft in september nog gezegd dat simpel het fijnst is. Die stem komt van mij.

Ik heb vorig jaar voor Brams zesde iets gemaakt met van die stokjes en gedroogde appel, waar ik anderhalf uur mee bezig ben geweest en waarvan hij achteraf alleen wist dat het rood was. Fenna heeft dat destijds ook nog gecorrigeerd. Het was niet rood.

Dus dit jaar is het een potje met een aardbei en een dot slagroom, en ik ga niet doen alsof dat een principiële keuze is. Het is de keuze van iemand die het vorig jaar geprobeerd heeft.

Waarom dit stukje er toch is

Ik dacht dat ik dit jaar iets slims zou doen. Een briefje op tijd terugvinden, een plan maken, alles vooraf klaarzetten. Dat is ook gelukt, en toch was het pas maandag dat ik erachter kwam dat mijn briefje van vorig jaar niet ging over slagroom óp iets, maar over slagroom als het hele idee.

Ik heb dat opnieuw opgeschreven. Op hetzelfde briefje, eronder, met een pen die nog net deed. Alleen slagroom. Écht alleen.

Als ik het volgend jaar terugvind achter de batterijen weet ik het tenminste meteen.

Donderdag wordt hij zeven. Hij heeft al drie keer gevraagd of hij dan langer op mag blijven en drie keer hetzelfde antwoord gekregen, en ik weet nu al dat het antwoord op donderdagavond anders wordt.