Loes wordt vier en wilde alleen dingen die geel zijn

Ze stond om kwart voor zeven naast mijn bed, met haar hand op de matras, en zei het zoals je een mededeling doet.

“Ik ben vier. En ik wil alleen gele dingen eten.”

Ik heb daar even over nagedacht met mijn ogen nog dicht, en toen heb ik ja gezegd, want het was kwart voor zeven en het was haar verjaardag en ik had vrij genomen.

Wat er allemaal geel is

Meer dan je denkt. We zijn met zijn allen gaan verzamelen, wat een spelletje werd voor Bram en een kwestie van eer voor Fenna.

Het ontbijt was banaan, een ei, en een boterham met kaas waar niets anders op mocht, want twee kleuren is nog steeds een belediging en dat is al twee jaar zo.

Tussendoor mais uit een blikje, koud, met een lepel, waar niemand van gecontroleerd heeft of het echt gegeten is.

Vanmiddag pannenkoeken. Zonder stroop, want stroop is bruin. Met suiker, want suiker is wit, en wit blijkt te mogen, en de logica daarachter is mij niet uitgelegd.

Vanavond vla. Alleen vla. Er heeft ook nog een aardappel op tafel gestaan die door de keuring kwam, en dat is het enige moment van de dag geweest waarop wij groenten hebben zien verdwijnen zonder discussie, want de doperwtjes lagen op het aanrecht en zijn daar gebleven.

Wat werd afgekeurd: mandarijntjes uit blik. Die zijn oranje.

Dat is een probleem, want de taart van mijn moeder heeft mandarijntjes uit blik. Dertig jaar lang, elke verjaardag, bij mij vroeger ook. Ik heb haar dinsdag gebeld om te vragen of ze deze keer iets anders kon doen, en ik heb daar de goede toon voor gezocht en niet gevonden.

Ze was een halve seconde stil en zei toen dat ze wel iets zou bedenken.

Wat ze bedacht had

Ze kwam woensdag, want ze komt altijd een dag te vroeg met de taart, en dat is een systeem waar ik allang niets meer van zeg.

Ze had een citroencake gemaakt. Met glazuur eroverheen, geel, en er lag één ding bovenop dat niet geel was en dat was een vier van deeg die er scheef op lag en waar Loes twintig minuten naar heeft gekeken.

En ze had de mandarijntjes meegenomen in een apart schaaltje, voor de mensen die geen vier zijn.

De cake is van haar moeder, dus die is ouder dan ik. Ik schrijf hem hier op omdat ik hem anders weer kwijtraak, en dat is uiteindelijk de reden dat dit hele blog bestaat.

Citroencake van oma Riet

• 200 gram roomboter, zacht
• 200 gram suiker
• 4 eieren
• 200 gram zelfrijzend bakmeel
• de rasp van 2 citroenen en het sap van 1
• snufje zout

Boter en suiker romig kloppen, dat duurt langer dan je denkt. Eieren er één voor één door. Meel, zout en rasp erdoor scheppen, niet meer kloppen. Het sap er als laatste bij. Een uur op 170 graden in een ingevette vorm, en na vijftig minuten met een satéprikker kijken.

Het glazuur is poedersuiker met citroensap, druppel voor druppel, tot het van de lepel loopt en niet valt. Pas erop als de cake koud is.

Wat mijn moeder erbij zegt: niet in de oven kijken voor het einde. Wat mijn moeder ook doet: in de oven kijken.

De rest van de dag

Vier kaarsjes. Ze mocht ze weer niet zelf aansteken en dat is dit jaar zonder gezicht verlopen, wat op zichzelf al een verschil is met vorig jaar.

Ze heeft ze uitgeblazen en toen gevraagd of ze nog een keer aan mochten, en dat hebben we drie keer gedaan in plaats van vier, want Fenna vond dat het bij de derde keer klaar was en Fenna had gelijk.

Morgen trakteert ze in de peuterklas, voor de laatste keer, en we hebben vanavond om half acht besloten dat het iets wordt met een cracker en kaas, wat geel is en waar niemand tegen kan zijn.

Volgende week zijn de wenochtenden. Over elf dagen gaat ze echt.

In het donker

Toen ik haar in bed legde vroeg ze of ze morgen weer naar de peuterklas ging.

Ik zei ja. Ze zei dat ze het daarna niet meer doet, en dat klopt.

En toen vroeg ze of ze op school ook geel eten mocht.

Ik heb gezegd dat ze zelf mag kiezen wat er in haar trommel gaat. Dat vond ze een goed antwoord. Dat vond ik zelf ook, tot ik beneden stond en bedacht dat ik daarmee de rest van dit schooljaar in de kaas zit.