Ik ging met twee kinderen naar de markt en de derde was in dezelfde stad

Fenna is vanochtend om tien over negen vertrokken naar Deventer met twee meisjes uit 1B.

Diezelfde dertien kilometer die ze op schooldagen om tien over zeven fietst, nu op vakantie, uit vrije wil, met een tas en een afspraak om vier uur weer thuis te zijn.

En om twaalf uur ben ik met Bram en Loes in de auto gestapt naar dezelfde stad.

De markt was vroeger van ons tweeën

Twee jaar geleden heb ik hier een stukje geschreven over een zaterdagochtend op de markt in Deventer met alleen Fenna. Ze was tien. We hadden een boodschappenlijstje en twee uur, en ik weet nog dat ik onderweg naar huis dacht dat we dit vaker moesten doen.

We hebben het daarna nog vier of vijf keer gedaan. De laatste keer was in mei.

Ik ben er de afgelopen weken vaker aan teruggedacht dan gezond is.

Vandaag ging ik dus met de andere twee. Bram met vijf euro van zijn verjaardag in zijn broekzak, waar hij drie keer aan heeft gevoeld voordat we het parkeerterrein af waren. Loes met haar hand in de mijne en een muts die ze na tien minuten niet meer op wilde.

Het waaide, het was droog gebleven, en het rook op de markt naar vis en naar natte bloemen en naar iets gebakkens dat ik nergens heb kunnen vinden.

Wat kinderen op een markt echt doen

Niets van wat je gepland hebt.

Ik had appels willen kijken uit gewoonte en dat is belachelijk, want er staan bij ons thuis elf potjes appelmoes op het aanrecht.

Wat er wel gebeurde:

1. Loes is bij de viskraam blijven staan omdat er ijs lag. Niet om de vis. Om het ijs, waar ze met één vinger in mocht en waar ze daarna vier keer over is begonnen.
2. Bram heeft zijn vijf euro uitgegeven bij een kraam met tweedehands gereedschap, waar hij voor twee euro een oude duimstok heeft gekocht van hout die niet meer helemaal uitklapt. Hij heeft de rest teruggestopt en gezegd dat hij dat spaart.
3. Loes heeft een stroopwafel gekregen die te groot was voor haar handen en die ze halverwege in tweeën wilde hebben omdat er anders geen kant meer goed was, wat ik in eerste instantie belachelijk vond en waar ik na twee minuten kijken helemaal in meeging.

Bram heeft die duimstok de hele middag in zijn hand gehouden. Hij ligt nu naast zijn bed.

Tien over twee

Ik stond bij de kaaskraam met Loes op mijn heup omdat ze niet meer wilde lopen, en ik keek op omdat er iets bewoog.

Aan de overkant van het plein, bij de trap, stonden drie meisjes van twaalf.

De middelste was Fenna.

Ze had haar jas open, ze had haar tas op één schouder, ze stond met haar gewicht op één been op een manier die ik van haar niet ken. Ze lachte om iets, en toen keek ze naar links en zei ze iets terug en toen liepen ze verder.

Twintig meter. Misschien vijfentwintig.

Ze heeft ons niet gezien.

Wat er tussen mij en Bram gebeurde

Bram zag haar een halve seconde na mij en hij had zijn arm al omhoog.

Ik heb zijn pols gepakt. Niet hard, maar wel meteen.

Hij keek naar mij en ik schudde mijn hoofd, en hij deed zijn hand naar beneden zonder iets te zeggen, en hij heeft daar nog acht of negen seconden naar staan kijken tot ze om de hoek waren.

Toen vroeg hij waarom.

Ik heb geprobeerd het uit te leggen aan iemand van negen, en ik heb er iets uitgekregen over dat Fenna vandaag ergens is waar wij niet bij horen, en dat je iemand die zonder jou ergens is niet zomaar terughaalt.

Hij dacht daarover na op de manier waarop hij tegenwoordig over dingen nadenkt, met zijn duimstok in zijn hand.

Toen zei hij:

“Dus we hebben haar niet gezien.”

Ik heb gezegd dat dat inderdaad zo is.

En hij heeft het de hele terugweg volgehouden. In de auto, bij het uitpakken, en aan tafel toen Fenna om tien voor vier binnenkwam en vertelde dat ze bij het water hadden gezeten en dat het te koud was en dat ze het toch leuk had gevonden.

Bram heeft niets gezegd. Hij zat er met een gezicht bij dat mij bijna verraden heeft, maar hij heeft niets gezegd.

Ik ben op een manier trots op hem waar ik geen goed woord voor heb.

En daarna

Ze heeft aan tafel drie kwartier gepraat.

Over het weer, over een winkel waar ze niets gekocht hebben, over een van die twee meisjes die iets had gezegd wat ze niet had moeten zeggen en over hoe dat weer goed was gekomen. Over dat ze op de terugweg tegenwind hadden en dat ze bijna te laat was.

Ik heb bijna niets gevraagd. Dat gaat me nog steeds slecht af.

Ergens rond half zes zei ze, terwijl ze opstond met haar bord:

“We moeten volgende keer weer eens samen naar de markt.”

Ik heb gezegd dat dat me goed lijkt.

Er ligt naast het bed van een jongen van negen een houten duimstok die niet meer helemaal uitklapt. Er staat op de vensterbank in de gang een hele pompoen met een gezicht van stift.

En boven ligt iemand die vandaag dertien kilometer heen en dertien kilometer terug heeft gefietst voor een middag waar wij niet bij waren.