Een zaterdag op de markt met alleen de oudste

We stonden om tien over negen bij de auto en Fenna vroeg twee keer of Bram echt niet meeging.

Twee keer. Alsof ze wachtte op de correctie.

Hoe dit ontstond

Niet uit een plan. Thijs had Loes en had beloofd dat hij dit weekend eindelijk iets aan de kast in de gang zou doen, wat betekent dat hij een middag nodig had waarin hij niet om de vijf minuten geroepen wordt. En Bram was bij de buurjongen tot twaalf uur.

Dus was er een gat van twee uur waarin ik boodschappen kon doen op de markt in Deventer, en er was één kind over.

Ik heb niet gezegd: leuk, jij en ik samen. Als ik dat gezegd had, was het een gebeurtenis geworden en had ze het meteen doorgehad. Ik heb gezegd dat ik appels ging halen en of ze meeging.

Ze zei ja op een manier die ik niet vaak hoor. Geen enthousiasme, wel meteen haar schoenen aan.

Wat er in twee uur gebeurde

We hebben appels gekocht bij de kraam van Van Rhee, die daar al staat zolang ik in Wijhe woon en die nog steeds vier euro rekent voor een tas waar je met twee handen aan moet tillen. De helft is klein en de helft heeft een plek. Ik weet niet of dat een goede deal is en het maakt me ook niet uit.

We hebben bij de boekenstal gestaan waar niemand haast heeft. Ze heeft daar zeventien minuten gestaan, ik heb gekeken, ze heeft niets gekocht. Ze heeft alleen alle ruggen van links naar rechts gelezen alsof dat een taak was.

We hebben een koek gedeeld op de rand bij de kerk, waar je zit met je jas onder je omdat de steen koud is in oktober.

En we hebben gepraat. Niet veel. Maar in twee uur zei ze drie dingen die ze bij ons aan tafel nooit gezegd zou hebben, en ik ga er hier maar één van opschrijven, want de andere twee zijn van haar.

“Ik vind het niet erg dat ik de oudste ben. Ik vind het erg dat iedereen dat weet.”

Waarom het werkte

Ik denk niet dat het aan Deventer lag. Ik denk niet eens dat het aan de markt lag.

Ik denk dat het dit was: er was twee uur lang niemand bij ons die haar onderbrak. Bram onderbreekt niet uit onbeleefdheid, Bram onderbreekt omdat hij zeven is en zijn verhaal nu moet. Loes onderbreekt omdat ze twee is. En ik onderbreek, dat weet ik nu, ook. Thuis luister ik naar Fenna met één oor terwijl het andere oor de trap in de gaten houdt.

Op de markt was er niets om in de gaten te houden.

Er is nog iets, en dat is minder vleiend voor mij. Fenna is tien en makkelijk. Ze vraagt weinig, ze redt zich, ze zegt het wel als er iets is. En precies daarom krijgt ze thuis de minste tijd van alle drie, want tijd gaat in dit huis naar wie het hardst roept en zij roept nooit.

Dat weet ik al een tijdje. Ik heb het alleen nog nooit zo duidelijk gemerkt als vanochtend, toen bleek dat ze twee uur lang best veel te zeggen had.

En dan is er nog de auto. Twintig minuten heen, twintig minuten terug, naast elkaar, allebei naar voren kijkend. Ik ben ervan overtuigd dat dat een aparte kamer is in een gezin. Er wordt daar dingen gezegd die aan tafel niet passen.

Wat ik ervan meeneem

Ik ga dit niet tot systeem maken. Als ik hier een systeem van maak, met een schema en om de beurt, wordt het een verplichting en dan werkt het niet meer, en bovendien raak ik dat schema kwijt zoals ik alles kwijtraak.

Maar ik ga het wel vaker laten gebeuren. Niet aankondigen. Gewoon zeggen dat ik appels ga halen.

Thuis was de kast in de gang nog steeds de kast in de gang. Er lag wel gereedschap naast, wat volgens Thijs een fase is.

Bram vroeg wat we gedaan hadden en Fenna zei: “Niks.”

Ze keek er niet bij op. Ik heb de appels op het aanrecht gezet en niets gezegd, want ik snapte precies wat ze bedoelde.