Twee minuten en veertig seconden en ik heb de helft gemist

De zaal in Raalte zit vol en het is warm en er zijn driehonderd mensen die allemaal voor iemand anders komen dan jij. Dat is het eerste wat ik dacht toen we gingen zitten, rij zeven, links van het midden, met Loes bij Thijs op schoot en Bram tussen ons in met een zakje chips dat hij bij de ingang had gekregen en dat om precies de verkeerde momenten geluid maakte.

Fenna zat toen al twee uur achter, in een kleedkamer met vierentwintig andere meisjes.

Wat er die dag daarvoor gebeurde

De dag zelf was rustiger dan de avond ervoor, wat ook wel iets zegt over de avond ervoor.

Ze is gewoon opgestaan. Ze heeft gewoon gegeten. Ze heeft rond twaalf uur op de bank een boek gelezen alsof het een gewone zaterdag was en ik heb daar met verbazing naar zitten kijken vanuit de keuken, want ik zat op dat moment al bijna in de zaal.

De knot is in één keer goed gegaan. Ik ben daar trotser op dan verstandig is.

Om kwart over vijf heb ik haar afgezet bij de achteringang. Ze deed het portier open, zei doei mam, en liep weg zonder om te kijken. Ik ben nog een minuut of twee in de auto blijven zitten op een parkeerplaats in Raalte, en toen ben ik naar huis gereden om de rest op te halen.

Ik herkende haar niet meteen

Het tweede deel begint na de pauze. Groep vijf is die van haar.

Er komen vierentwintig meisjes op in dezelfde zwarte kleding met hetzelfde haar. Het licht is fel en van opzij. Ze staan in drie rijen en zij staat in de tweede rij, rechts van het midden.

Ik heb haar een paar tellen niet gezien.

Dat is een raar ding om op te schrijven en ik ben er ook niet trots op, maar het gebeurde. Ik zocht naar de plek waar ik dacht dat ze zou staan, ik zocht naar iets bekends, en er stonden alleen maar meisjes in het zwart die alle vierentwintig rechtop stonden met hun kin omhoog.

En toen begon de muziek en bewogen ze en zag ik haar meteen, want zij beweegt zoals zij beweegt en dat is niet zoals de anderen. Iets kleiner. Iets later. En iets preciezer dan de rest, wat ik ook oprecht vind en niet alleen omdat ze van mij is.

Daarna heb ik ongeveer de helft van die twee minuten en veertig seconden gezien.

De reden dat ik de helft miste

De reden is de telefoon.

Ik had van tevoren besloten dat ik zou filmen. Fenna had er niet om gevraagd, maar oma Riet kan niet mee naar dit soort dingen en die wil het zien, en dat is een goede reden.

Wat ik niet had bedacht is dat filmen betekent dat je twee dingen tegelijk doet en geen van beide goed. Ik keek naar het schermpje. Toen keek ik erlangs. Toen realiseerde ik me dat ik niet keek en keek ik weer naar het schermpje, en toen zakte mijn arm en had ik veertig seconden vloer.

Het filmpje is onbruikbaar. Er staat een deel van de meneer voor mij op, er staat vloer op, en er staan drie seconden op waarop je Fenna van achteren ziet met een arm van iemand anders in beeld.

En het echte kijken, dat is er dus ook niet helemaal van gekomen. Ik heb haar zien beginnen en ik heb haar zien eindigen, en het middenstuk heb ik door een schermpje van elf centimeter bekeken terwijl ik ondertussen dacht aan of het wel goed stond.

Ik was daar. Dat is waar. En ik heb er de helft van meegemaakt.

Het slotstuk

Aan het eind komen alle groepen tegelijk op, van de kleinsten van zes tot de meiden van zeventien, en dat duurt vijf minuten en is een rommeltje en is het mooiste deel van de avond.

Toen heb ik de telefoon in mijn tas gedaan.

En dit is wat ik zag. Fenna stond helemaal aan de zijkant, achter twee grotere meisjes, op een plek waar je vanuit rij zeven bijna niets van ziet. Ze deed dezelfde bewegingen als de rest en ze keek niet één keer de zaal in.

Dat was het. Ze zocht ons niet.

Vorig jaar, bij de kerstviering op school, keek ze de hele tijd of we er waren. Twee jaar geleden zwaaide ze zelfs. En zaterdag stond ze op een podium in Raalte tussen meisjes die ouder zijn dan zij en had ze het te druk met wat ze aan het doen was om te controleren of wij er nog zaten.

Ik weet dat dat goed is. Ik heb er ook precies drie seconden verdriet van gehad, en die drie seconden schrijf ik hier op omdat ik ze anders wegpoets.

Twintig minuten in de gang en de rit naar huis

Na afloop moet je wachten. Dat had niemand gezegd en dat is achteraf het langste deel van de avond geweest.

De meisjes komen niet zomaar naar buiten. Ze moeten zich omkleden, hun spullen zoeken, hun tas vinden, en ondertussen staan er in de gang honderdvijftig mensen die allemaal met hun jas over hun arm naar dezelfde deur kijken. Het is er benauwd. Loes wilde op dat moment naar huis, luid.

En toen ging die deur open en kwamen ze er in groepjes uit, en het duurde nog een minuut of vier voor ik haar zag, want ze kwam als een van de laatsten en ze kwam niet alleen.

Ze liep met drie meiden uit haar groep die ik alleen van gezicht ken. Ze hadden alle vier hun haar los, waardoor ze er alle vier ineens ouder uitzagen, en ze waren ergens over aan het praten wat blijkbaar heel grappig was.

Ze zag ons. Ze stak één hand op. En toen heeft ze eerst dat gesprek afgemaakt.

Dat is dus twee keer in één avond. Ik noteer het hier en ik ga er verder niets van vinden.

In de auto naar huis sliep Loes voor we de rotonde uit waren. Bram vertelde over de jongens die aan het eind opkwamen en die volgens hem sprongen zonder handen, en dat verhaal eindigde nergens, zoals gewoonlijk.

Fenna zat achterin met haar tas op schoot en zei een tijdlang niets.

Toen zei ze, tegen het raam:

“Ik dacht dat ik het eng zou vinden. Maar het was gewoon precies zoals in de gang.”

Ze bedoelde de spiegel in onze gang, waar ze het al zes weken elke dag deed, met de telefoon van Thijs erbij om de tijd te klokken.

Ze wordt zaterdag elf. Het shirt ligt nog op de stoel.