De klok ging een uur vooruit en dit huis heeft dat niet geaccepteerd

Maandagavond, tien over acht. Loes staat boven aan de trap en zegt, volkomen redelijk:

“Het is nog dag.”

En daar heeft ze gelijk in.

Wij hadden het door en zij niet

De klok is zondagnacht een uur vooruit gegaan. Wij wisten dat. Thijs heeft de oven en de magnetron gedaan, ik de klok in de keuken, en de rest doet zichzelf.

De kinderen weten dat ook. Fenna heeft het zondagochtend uitgelegd aan Bram, met een tekening erbij, want zij legt dingen uit met een tekening. Bram knikte en zei dat hij het snapte en heeft daarna gevraagd of dat betekende dat hij een uur ouder was.

Maar er is verschil tussen het weten en het doen. En het lichaam van een kind van drie doet niet aan uitleg.

Loes gaat om zeven uur naar bed. Dat is al twee jaar zo en dat was een van de weinige dingen in dit huis die echt vaststond. Sinds zondag is zeven uur ineens zes uur, en om zes uur schijnt er in de laatste week van maart nog volop licht door haar gordijnen.

Dus we hebben nu twee opties: een kind dat een uur te vroeg in bed ligt te praten tegen het plafond, of een kind dat een uur later naar bed gaat en om zes uur ‘s ochtends nog steeds op hetzelfde moment wakker is als altijd.

We hebben allebei de opties inmiddels geprobeerd. Ze zijn allebei niet goed.

Bram is de winnaar

Voor Bram is dit de beste week van het jaar.

Hij mag na het eten nog naar buiten. Niet omdat wij dat besloten hebben, maar omdat er geen enkel argument overblijft als het buiten licht is en er drie kinderen uit de straat aan het voetballen zijn tegen de garagedeur van Ilse en Ronald.

Ilse vindt dat niet erg. Ilse vindt bijna niks erg, ze komt naar buiten en blijft dan te lang praten, op een fijne manier.

Hij is zaterdag ook al voor het ontbijt naar zijn stukje in de tuin geweest om te kijken of er iets boven kwam. Er komt nog niks boven. Dat is nu al twaalf dagen niks en hij houdt het vol, wat voor iemand van zeven een prestatie is die ik graag zou willen kunnen kopiëren.

Wat we geprobeerd hebben

Voor de mensen die dit deze week ook meemaken, en dan vooral zodat je weet dat het bij ons ook niet werkt:

• De gordijnen beter dicht. Er zit bij Loes een kier van drie centimeter die we met een handdoek hebben afgedekt. Ze heeft de handdoek er binnen een minuut afgetrokken en er de rest van de avond mee gespeeld.
• Het schema langzaam opschuiven. Elke dag een kwartier, had ik ergens gelezen. Daarvoor moet je vier dagen van tevoren beginnen en dat is dus voor mensen die de klok van tevoren in hun agenda hebben staan.
• Doen alsof er niks aan de hand is. Dit doen we nu. Het bestaat uit gewoon om zeven uur naar boven gaan en dan drie keer terug moeten.
• Bram vroeger naar bed dan Loes. Dat was Fenna’s idee en het is de slechtste suggestie van de maand, en Fenna wist dat toen ze hem deed.

Wat er van maart overblijft

Ik zit dit te typen aan de keukentafel, het is inmiddels donker, en boven is het eindelijk stil.

Als ik terugkijk op deze maand is er weinig gebeurd waar je iets van kunt maken. Er is een kraan gemaakt na vijf maanden. Er is een verjaardag geweest met vier keer dezelfde kaarsjes. Er is een middag getuinierd met mijn vader die drie dingen zei. Er staat nog steeds niks boven de grond.

En op een donderdagavond stond ik op de overloop met een stapel handdoeken op mijn schoot te luisteren naar een jongen die een boekje uitlas.

Dat is de maand.

Loes riep om kwart voor negen nog één keer. Ik ben gegaan, want dat doe ik altijd, ook al zeg ik elke keer dat ik het niet meer doe.

Ze lag op haar buik met haar gele laars in haar arm. Ze zei dat het nu wel donker was.

Ja, zei ik. Nu is het donker.