Loes is drie en heeft nog steeds maar één laars aan

Ze is om kwart voor zeven mijn kamer in gelopen, ging op de rand van het bed staan en zei:

“Ik ben nu jarig. Waar is het.”

Geen dag opbouw. Geen ochtendhumeur. Meteen ter zake.

Vorig jaar zei ze niks

In maart vorig jaar werd Loes twee en toen zei ze ongeveer vier woorden. Mama, Bam (dat is Bram), nee, en een geluid dat volgens ons hond betekende maar dat ook een auto kon zijn.

Ik heb me daar zorgen over gemaakt op de manier waarop je je zorgen maakt zonder dat je het hardop zegt, met een zoekbalk ‘s avonds op de bank en dan snel wegklikken. Iedereen zei dat het wel kwam. Iedereen had gelijk.

Ze begon ergens in de zomer en toen kwam het niet met losse woorden maar met hele zinnen tegelijk, alsof ze het al die tijd had liggen verzamelen en toen besloot dat het genoeg was. De eerste zin die ik heb opgeschreven was: Die stoel staat verkeerd. Hij stond ook verkeerd.

Nu praat ze de hele dag. Ze onderhandelt. Ze legt uit. Ze corrigeert Bram, wat Bram tot vandaag niet accepteert.

Wat er op tafel stond

Oma Riet is er gisteren mee gekomen, want Riet komt altijd een dag te vroeg met de taart, dat is een systeem waar ik nooit meer iets van zeg. Slagroom, mandarijntjes uit blik, en die kleine zilveren balletjes waar volgens mij niemand iets van proeft maar die het feest maken.

Er zit bij ons in de keukenla nog steeds een briefje van anderhalf jaar geleden waarop staat wat Bram wilde voor zijn verjaardag. Ik ben inmiddels gestopt met opruimen in die la, want dat is nu blijkbaar het archief.

Drie kaarsjes. Loes wilde ze zelf aansteken, wat niet doorging, en dat is de reden dat er op de foto die Thijs gemaakt heeft een jarig meisje staat met een gezicht als een dichte deur.

Ze heeft ze daarna uitgeblazen en toen zei ze:

“Nog een keer aan. Dan mag ik weer.”

Dat hebben we vier keer gedaan.

Wat drie jaar Loes ongeveer inhoudt

Ik heb vanochtend in de auto naar Zwolle geprobeerd op te sommen wie ze eigenlijk is, want dat vergeet je en dan is ze vier.

Ze staat elke ochtend als eerste op en gaat dan beneden op de onderste tree zitten wachten tot er iemand komt. Niet roepen. Wachten.

Ze eet alles behalve dingen die uit twee kleuren bestaan. Een boterham met kaas gaat prima. Een boterham met kaas en komkommer is een belediging.

Ze noemt Bram nog steeds Bam als ze moe is en Bram als ze iets van hem wil, en dat verschil is bij haar geen toeval.

En ze heeft één blik waarmee ze door dit hele huis heen kijkt. Fenna noemt het de rechterblik. Als Loes hem inzet weet je dat er iets niet klopt in de kamer en dat zij het als enige gezien heeft.

Eén laars

Sinds afgelopen juni heeft Loes één gele laars die overal mee naartoe moet. Eén. De andere ligt in de schuur en die is nooit interessant geweest.

Ze draagt hem niet altijd. Soms zit hij in de tas, soms staat hij naast haar bord, soms ligt hij midden op de gang waar ik er dan over struikel. Maar hij is er.

Ik heb vandaag geprobeerd of het al kon. De tweede laars erbij, alsof dat gewoon was. Ze keek ernaar, keek naar mij, en zei niks. Toen pakte ze de tweede op en zette hem in de gang bij de deur, netjes, met de neus naar buiten. Op zijn plek. Niet aan haar voet.

Ik weet nu tenminste dat het geen slordigheid is.

De rest van de dag

Ze is naar de peuterspeelzaal geweest met een trommel met iets erin dat ik om zeven uur ‘s ochtends heb gemaakt en waar ik niet trots op ben. Ze mocht op de stoel staan. Ze hebben gezongen. Volgens de juf heeft ze de hele tijd naar de deur gekeken.

Vanmiddag was ze twee uur ontroostbaar over iets met een ballon, wat ook bij een verjaardag hoort en waar niemand ooit foto’s van maakt.

En vanavond, toen ik haar in bed legde en het licht uitdeed, zei ze in het donker:

“Morgen ben ik weer twee.”

Ik heb gezegd dat dat niet zo werkt. Ze zei dat ze het toch ging proberen.