Loes kon nog geen verlanglijstje maken, dus maakten wij er een

Vier dagen na haar verjaardag heb ik geteld waar Loes vanmiddag mee gespeeld heeft. Niet uit wetenschappelijke interesse. Ik zat op de bank en het viel me op.

Een lage bak van de kringloop waar sinds vorig jaar duplo in zit. De lege doos van een van haar cadeaus. Een houten lepel uit de keukenla. En één van de nieuwe dingen.

Eén.

Wij hebben het lijstje gemaakt

Dat is het punt waar ik over struikelde. Loes is drie geworden en ze kon voor haar verjaardag niks vragen. Ze praat sinds de zomer in hele zinnen, maar wensen zijn iets anders dan zinnen. Als je haar vraagt wat ze wil, zegt ze het laatste ding dat ze gezien heeft.

Dus toen oma Riet in februari belde om te vragen wat Loes leuk zou vinden, hebben Thijs en ik dat bedacht.

En wat wij bedachten was, achteraf, een lijstje van dingen waarvan wij vonden dat een kind van drie ze zou moeten willen. Iets om mee te bouwen. Iets om op te zitten. Iets voor buiten, want we hadden net besloten dat we dit jaar iets met de tuin gaan doen.

Alle drie prima cadeaus. Alle drie een beetje opvoedkundig, nu ik ze zo op een rij zie.

Het ding waar ze wel de hele week mee bezig is, is een kleine trommel met een deksel van tante Nienke, waar ze steentjes in doet en die ze dan schudt. Nienke had daar precies twee seconden over nagedacht en die twee seconden waren beter dan onze twee weken.

Wat er dan wel raak was

Ik heb geprobeerd te bedenken wat die trommel heeft wat onze cadeaus niet hebben, want als ik dat weet kan ik het volgend jaar namaken.

Het is niet dat hij goedkoop was. Dat is de conclusie die er het makkelijkst uitrolt en die volgens mij niet klopt, want een goedkoop cadeau kan net zo goed drie dagen later in de kast liggen.

Volgens mij is het dit: je kunt er iets mee doen dat niet de bedoeling is.

De blokken zijn om mee te bouwen. Dat is precies één ding en dat ding is opgeschreven op de doos. De trommel is een trommel met een deksel, en dus kun je hem vullen, leeghalen, omkeren, schudden, ergens op zetten, en op je hoofd doen. Loes heeft er inmiddels steentjes in gehad, duplo, een sok, en woensdag een halve boterham die ik pas donderdag heb gevonden.

Bij Bram was dat vroeger een emmer. Bij Fenna een oude tas van mij met een rits die het niet meer deed.

En dan sta ik in november een lijstje te maken met dingen die precies één ding kunnen.

Wat ik hier volgend jaar mee doe

Ons blog heet Verlangme omdat Fenna als peuter zei “verlang me maar wat” als ze iets wilde en het nog niet kon vragen. Ik heb daar bij de start over geschreven alsof ik het snapte.

En dan zit ik hier, met een derde kind dat het ook nog niet kan vragen, en dan vul ik het gewoon zelf in. Met dingen waar ik zelf blij van word als ik ze in de gang zie staan.

Ik weet niet of dat erg is. Het is denk ik ook gewoon wat je doet. Maar ik ga het volgend jaar iets anders proberen: één cadeau uit onze koker, en voor de rest gewoon vragen aan de mensen die haar kennen wat zíj denken. Nienke, de juf, Bram desnoods. Bram weet precies wat Loes leuk vindt, want hij is degene die het van haar afpakt.

De grote doos staat er trouwens nog. Hij staat op zijn kant tegen de bank aan en er zit een deken overheen en er mag niemand in behalve zij.

Ik ruim hem niet op. Dat heb ik één keer eerder gedaan, bij Bram, en dat vergeeft een kind je niet snel.