Donderdag reed ik voor de laatste keer die weg naar Zwolle

Kwart voor acht, donderdagochtend, de N337 richting Zwolle. Over de uiterwaarden hing mist die niet hoger kwam dan een meter of twee, zodat je de koeien niet zag maar de bomen wel.

Ik heb die weg elf jaar gereden, drie keer per week, en ik heb daar een vaste plek waar ik altijd denk dat het mooi is. Dat is bij de bocht na het viaduct, waar je het water even ziet.

Ik heb er die ochtend niks bijzonders bij gedacht. Ik heb gedacht dat het mooi was en dat ik moest tanken.

Hoe de dag eruitzag

Als een gewone donderdag, met één verschil.

Er lag nog iets af te maken voor een klant en dat is om elf uur de deur uit gegaan. Er waren twee telefoontjes waarvan er één ging over iets in juni, en ik heb toen zelf gezegd dat ze daarvoor bij iemand anders moeten zijn, wat ik in twee weken tijd van iets pijnlijks tot iets normaals heb zien worden.

Om drie uur was er taart. Twee soorten, want iemand wist niet meer welke ik lekker vind, en dat vond ik ontroerender dan de taart zelf.

Er was een kaart. Een grote, met handtekeningen van iedereen en bij de meesten een zin erbij. De meeste zinnen zijn wat je verwacht en dat is prima, want je moet ook geen mensen dwingen om iets bijzonders te bedenken op een donderdagmiddag.

Eén zin las ik drie keer.

Bedankt dat je altijd eerst vroeg waarom.

Die is van iemand met wie ik vier jaar naast elkaar heb gezeten en met wie ik het over ongeveer alles oneens was. Dat is precies waarom hij hem geschreven heeft, denk ik.

Wat ik niet had verwacht

Ik had verwacht dat het bij het weggaan zou komen. Bij de deur, of bij het inleveren van het pasje, of bij iets waar iemand een korte toespraak bij houdt.

Er was geen toespraak. Mijn baas heeft iets gezegd dat twee minuten duurde en dat aardig was en dat ik me niet meer woordelijk herinner, en toen was het klaar en ging iedereen weer verder, want er lag ook gewoon werk.

Het pasje heb ik in een bakje bij de balie gelegd. Dat was het. Er ligt daar een bakje.

Waar het wel kwam was dit. Ik heb om vijf uur mijn scherm uitgezet.

Ik heb dat scherm elf jaar lang op donderdag om vijf uur uitgezet, met dezelfde beweging, met mijn linkerhand, terwijl ik met mijn rechterhand mijn tas van de grond pak. Dat is de meest onbewuste handeling die ik ken.

En donderdag deed ik het en toen dacht ik erbij dat het de laatste keer was, en dat was het moment.

Ik heb daar drie seconden voor nodig gehad en toen was het over, en ik ben naar de auto gelopen met een tas en een kaart en een doos met de troep uit mijn la.

De plant staat er trouwens nog. Ik heb hem in 2017 neergezet omdat het er kaal was. Hij heeft twee verhuizingen binnen het pand overleefd en een collega die hem een keer met koffie water heeft gegeven omdat hij dacht dat dat kon.

Ik heb er woensdag een briefje bij gezet met water op donderdag erop. Verder niks.

Ik heb er kort over nagedacht om hem mee te nemen en toen dacht ik dat ik dan iemand ben die zijn eigen plant meeneemt, en dat wilde ik niet zijn.

Er is trouwens één ding dat ik wel heb meegenomen en dat ik hier moet opschrijven omdat het anders verdwijnt. In de onderste la lag een velletje uit 2016 met daarop een schets voor iets wat nooit gemaakt is, van een klant die er allang niet meer is, en in de kantlijn staat in mijn handschrift de vraag of dit niet te braaf is. Ik heb die vraag toen niet gesteld aan degene die het moest beslissen. Dat velletje ligt nu hier op de keukentafel.

De twintig minuten die ik niet gepland had

Op de terugweg ben ik bij de uiterwaarden de parkeerplaats op gedraaid. Niet die bij het pontje, de andere, waar bijna nooit iemand staat.

Dat was niet de bedoeling. Ik was al voorbij de afslag en ben teruggereden.

Ik heb daar twintig minuten in de auto gezeten met de motor uit. De mist van de ochtend was allang weg, het was een uur of half zes, er stonden twee reigers en er liep verderop iemand met een hond.

Ik heb niet gehuild en ik heb niet zitten denken aan elf jaar. Wat ik gedaan heb is naar het water kijken en één ding tegelijk denken.

Dat ik morgen niet hoef.

Dat de kinderen thuis zijn en dat niemand weet dat ik hier sta.

Dat ik in de vier maanden van 2015 iets geprobeerd heb wat niet lukte, en dat ik daar nu opnieuw aan begin, en dat dat op papier dom is en dat ik het toch doe.

En dat ik veertig ben en dat het er in dat schrift uit 2016 als punt één stond.

Toen ben ik naar huis gereden en heb ik onderweg nog brood gehaald bij Van Dalen omdat we niks meer hadden.

Thuis

Er waren geen slingers en er was geen bord. Dat had ik ook gezegd. Ik had letterlijk gezegd doe alsjeblieft niks.

Bram vroeg of ik nu ontslagen was. Ik heb uitgelegd dat ik zelf weggegaan ben en hij heeft dat samengevat als dus je bent ontslagen door jezelf, waar ik geen speld tussen kreeg.

Loes had een tekening gemaakt op school. Er staat een huis op met vier ramen en één figuur ernaast die volgens haar mij is, en het is in geen enkel opzicht bijzonder en het hangt nu op de koelkast over het briefje van vorige week heen.

Fenna zei aan tafel niks. Ze heeft later, toen ik in de keuken stond, in het voorbijgaan gezegd: “Dus je bent er morgenochtend gewoon.”

Dat was het. Ze is doorgelopen naar boven.

En Thijs had, terwijl ik in die auto zat te kijken naar reigers, de hoek van de keukentafel leeggemaakt. De post lag ergens anders. Er stond niks meer op dat halve meter blad.

Er lag alleen dat blauwe schrift uit 2016, dicht, met de kaft naar boven.

Vanochtend

Het is vrijdag. Ik zit hier om negen uur aan die tafel met koffie.

Bij De Kleine Belt zijn vanochtend de Koningsspelen en als het raam openstaat hoor je de muziek helemaal tot hier, wat elk jaar zo is en wat ik anders altijd mis omdat ik dan halverwege de dijk naar Zwolle rijd.

Vandaag hoor ik het dus wel.

Morgen begint de meivakantie en dan zijn ze allemaal thuis en dan gebeurt er tot maandag vier mei helemaal niks van dit alles.

Dat is denk ik precies de goede volgorde. Eerst tien dagen waarin het niet uitmaakt.

En dan zien we het wel.